startpagina.
0-9 A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z
Iguazu
Iguazu

Auteur: Thomas Liesching
Uitgever: Zoch (2004)
Aantal spelers: vanaf 3 tot 5
Speelduur: 45 minuten
Prijs: circa 35 euro
Soort: bord
Lees ook het Spelverslag


Het spel ...

Iguazu is een van de weinige spellen waarbij zowel doos als deksel worden gebruikt als spelmateriaal. Eigenlijk is het natuurlijk niet meer dan logisch. De hoofdrol in dit spel wordt gespeeld door de machtige Iguazu-watervallen op de grens tussen Brazilië en Argentinië (al geven de illustraties aan dat het beter was geweest de oorspronkelijke setting in de Niagara aan te houden). En waar vind je nou een tweedimensionale waterval?

In Iguazu jagen de spelers op edelstenen, die langs de rivier te vinden zijn. Om deze edelstenen te bergen heb je de beschikking over twee kano’s, waarin plaats is voor een edelsteen. Doel van het spel is om een bepaald aantal edelstenen veilig terug naar de aanlegsteiger te brengen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want de stroming van de rivier is erg grillig, en voor je het weet ga je met kano en edelsteen kopje onder.

De rivier bestaat uit plexiglas schijven, die in een geul liggen. Aan het einde splitst de rivier zich en eindigt in de waterval. De kano’s worden over deze schijven verplaatst met bewegingskaartjes, genummerd van 1 tot 6. Iedere speler kiest er in het geheim een uit, vervolgens worden ze een voor een uitgevoerd. Je moet je kano’s precies zoveel schijven verplaatsen als het getal dat je speelde, in één richting: stroomop of stroomaf. Naast de rivier bevinden zich vijf vindplaatsen voor edelstenen. Als je je beurt daarnaast eindigt of begint, mag je een edelsteen in- of uitladen. Dat kost twee bewegingspunten.

Als iedereen zijn kano’s verplaatst heeft, begint de rivier te stromen. In principe stroomt de rivier net zoveel schijven als de laagst gespeelde kaart, maar soms ook sneller of minder snel. Iedereen heeft namelijk nog een zevende bewegingskaart, met daarop een wolk. Als je deze speelt, blijven je kano’s dobberen en beïnvloed je het weer. Je kunt daarmee de rivier sneller of minder snel laten stromen. Bevindt er zich een kano op de schijf die van het bord valt, dan is deze verloren. Je kunt hem alleen terugkrijgen door een edelsteen in te leveren, een forse prijs.

Het aan wal brengen van een edelsteen is door de stroming nog een hele klus. Je moet zuinig zijn op je hoge bewegingskaarten. Eenmaal gespeelde kaarten krijg je namelijk pas terug als je ze alle zeven hebt gespeeld. Daarnaast kunnen je edelstenen ook nog eens gestolen worden door je medespelers. Als je er ondanks alles in slaagt om als eerste speler vier dezelfde, vijf verschillende of in totaal zeven edelstenen te bergen, eindigt het spel en heb je gewonnen.

... en de waardering

Iguazu is een echt familiespel: redelijk snel uit te leggen, vlot te spelen en zo gemaakt dat iedereen het hele spel lekker bezig is met het binnenhalen van diamantjes. De eerste keer dat ik het speelde, dacht ik “Is dit nu alles?”. Maar de keren daarna begon ik het spel steeds meer te waarderen. Het spel kabbelt heerlijk voort, maar bij vlagen zit je toch in spanning of het nog wel gaat lukken om te voorkomen dat je bootjes van de waterval gaan storten.

3 pionnen
Dagmar

Iguazu is een echt familiespel: een beetje bluffen, gokken en zieken. Niet al te hoogdravende kost, maar erg geschikt als je op zoek bent naar een wat eenvoudiger spel met toch enige diepgang. De fraaie uitvoering draagt erg bij aan de sfeer, net als het feit dat de waterval (eventueel met medeneming van kano’s) echt naar beneden gaat. Al met al sluiten sfeer, thema en mechanismen erg goed op elkaar aan. Het is ook niet voor niets dat dit spel vaak getipt wordt als winnaar van de Spiel des Jahres 2005. Voor een prijs die bedoeld is voor sfeervolle spellen voor een breed publiek lijkt me Iguazu geen verkeerde keuze.

3 pionnen
Peter Hein

terug naar boven