Wie kent er nu niet de elektrische racebaan uit zijn jeugd? Vele uren werden er mee doorgebracht totdat de koolborstels waren versleten, de accu smolt of stukken afbraken van de plastic baanstukken. Met Pitch Car (eerder uitgegeven door Goldsieber als Carabande) komt dit oude jeugdsentiment weer naar boven. Een racebaan van hout weliswaar, maar daardoor wel veel duurzamer en dat niet alleen. Pitch Car kent zo zijn eigen speltechniek en -tactiek. Het spel heeft daarmee een bijzondere plaats onder de behendigheidsspelen verworven.

Zwaardere speldozen dan Pitch Car zullen er wel niet bestaan. Uit de grote doos komen 14 zwar(t)e baanstukken (bochten en rechte stukken) van MDF, 8 racewagens (ronde houten schijven), een afstandschijf (ook als hindernis te gebruiken), vangrails, enkele stickers en een scoreblok naar voren. Met de vele baanstukken kan vervolgens een parcours worden ontworpen of het voorbeeld uit de spelregels worden nagebouwd. Tenslotte kan de vangrail in de gefreesde sleuf van elk baanstuk worden aangebracht.

Het doel van het spel is als eerste over de finish te komen na drie volle ronden. Door dit enkele keren te herhalen met andere parcours kan men zelfs een kampioenschap spelen inclusief Formule 1 puntentelling. Omdat de racewagens in vier kleuren komen, is het ook mogelijk om in teams van twee wagens te rijden.

Het ‘besturen’ van de racewagens is wat Pitch Car zo bijzonder maakt. Dit gebeurt met het ‘tikken’ van de vingers. Om de beurt geef je met je vingertop het houten schijfje (je wagen) een flinke tik, zodat het over het parcours spoedt. Pas echter op. Vliegt je wagen van de baan, dan is je beurt ongeldig en meteen voorbij. Daarmee wordt ook meteen de functie van de vangrails duidelijk. Vangrails kun je optimaal gebruiken door al carambolerend een flink eind op te schieten. Waar ze echter ontbreken, wordt subtiel manoeuvreren een kunst. Ook tegenstanders kunnen je flink dwars zitten. Ze liggen ofwel in de weg of stoten je onverwacht een geheel andere kant op. Het is inderdaad nadrukkelijk toegestaan de wagens van tegenstanders te verschuiven via je eigen wagen. Alleen als ze zodanig worden aangestoten dat ze van de baan vallen, is de beurt ongeldig.

Eigenlijk kunnen bij Pitch Car de uitbreidingen niet ontbreken. Deze sets voegen (vooral de eerste) ontzettend veel spelplezier toe. De eerste uitbreiding bestaan uit een chicane, vier bochten met een binne- en buitenbocht en twee springschansen, die je ook als tunnen kunt gebruiken. De tweede ste bevat enkele korte bochten, waarme je binnenbochten kunt maken. De springschansen vormen de ultieme Pitch Car uitdaging. Alom gevreesd en bewonderd, is de springschans niet zelden de scherprechter in de strijd.

zet blauw groen een hak?

Al zijn er weinig spellen waar ik zo beroerd in ben als Pitch Car, toch is het een erg leuk spel. Zelfs de grootste spellenhater laat zich nog wel tot een potje verleiden, waardoor het vaak op tafel zal verschijnen. Carabande (en zeker de Action Set) werd steeds moeilijker te verkrijgen, maar met Pitch Car en de twee uitbreidingen is het spel weer voor iedereen toegankelijk. Goedkoop is het echter nog steeds niet...

Peter Hein

Pitch Car is een spel dat je letterlijk en figuurlijk in je vingers moet krijgen. Als dat eenmaal is gelukt, ben je verloren. Dit spel is zeer verslavend. Zeker met aan elkaar gewaagde spelers is de spanning van begin tot eind voelbaar. Onmogelijke inhaalmanoeuvres en plotselinge ‘faalangsten’ doen zich te pas en onpas voor. Wordt ook nog eens in teams gereden, dan is de uitdaging helemaal enorm. Een beter racespel ken ik gewoon niet. Speel Pitch Car echter wel op een (flink grote) tafel. Op de grond kost het je knieën en rug.

Een gastrecensie van Roger Raat Al zijn er weinig spellen waar ik zo beroerd in ben als Pitch Car toch is het een erg le