Iedereen die wel eens een kijkje neemt op internationale spellensites weet dat BattleLore een van de meest gehypete spellen van de afgelopen jaren is. In Amerika dan, want BattleLore is een op en top Amerikaans spel: een fantasy-oorlogsspel met massa’s plastic miniatuurtjes.

BattleLore is het vierde spel in de Command & Colors reeks van Richard Borg, waarvan het succesvolle Memoir ’44 van Days of Wonder een eerder spel was. Het kenmerk van deze spellen is dat het allemaal vrij eenvoudige wargames zijn, waar de actie wordt bepaald door het spelen van Commandkaarten. Met deze kaarten kun je een aantal eenheden op het bord een order geven. Het bord is in drie secties verdeeld en de meeste kaarten hebben betrekking op een bepaalde sectie. Een order bestaat uit het verplaatsen van en/of aanvallen met een eenheid.

Ieder spel in de reeks heeft zijn eigen karakter, dat in de eerste plaats bepaald wordt door het thema. BattleLore heeft echter een radicaal nieuw concept, dat het onderscheidt van de eerdere spellen: Lore. Tijdens het spel verzamel je Lore-punten, die nodig hebt voor het spelen van Lore-kaarten. Deze hebben effecten die vergelijkbaar zijn met kaarten uit Magic: vijandelijke eenheden schade toebrengen, die van jezelf tijdelijk sterker maken enzovoort. Lore-kaarten zijn er in vier genres, die ieder een Loremaster vertegenwoordigen.

Een partijtje BattleLore wordt vormgegeven door een scenario. Het basisspel bevat er tien, die oplopen zijn in moeilijkheidsgraad. Het eerste heeft met de Slag van Agincourt nog een historisch verantwoorde achtergrond, het laatste scenario gaat voluit met dwergen, goblins en een reuzenspin. Ook bestaat daar de mogelijkheid zelf een War Council samen te stellen, waarin je de Loremasters naar eigen inzicht kunt vertegenwoordigen. De overwinningsvoorwaarden verschillen per scenario, maar komen doorgaans neer op het verslaan van een zeker aantal eenheden van je tegenstander.

Gedetailleerde simulatie of niet, BattleLore is een wargame, een genre waar ik weinig mee heb. Veel wargames kenmerken zich door een te lange speelduur, complexe regels en een thema dat me niet aanspreekt (doorgaans WO II). Net als Heroscape, een vergelijkbaar spel, is BattleLore echter kort, vrij eenvoudig en voorzien van een thema dat mij in ieder geval meer aanspreekt. Als je met alle regels speelt, is het nog relatief complex, maar gelukkig zijn de scenario’s zo opgebouwd dat je alle onderdelen een voor een kunt leren. Deze opbouw en het feit dat het regelboek erg uitgebreid is en royaal voorzien van geïllustreerde voorbeelden maakt het leren van BattleLore opvallend eenvoudig.

Aan het spelen zelf heb ik het nodige plezier beleefd. Het is erg leuk om je troepen op strategische wijze op te laten rukken en op het juiste moment cruciale Lorekaarten te spelen. De kansen wisselen voortdurend, waardoor een potje altijd spannend blijft. In een spel met veel kaarten en dobbelstenen is er natuurlijk altijd sprake van pech en geluk, maar de vaardigheid van de spelers is van duidelijk groter belang voor de uitkomst dan hoeveel geluk of pech je hebt. Het concept van de War Council, waarmee je vooraf een bepaalde strategie kunt kiezen, geeft het spel extra diepgang.
Ik heb eigenlijk maar een bezwaar tegen het spel: voor een spel met zo’n prijskaartje biedt het met tien scenario’s wat weinig speelvariatie. Na een paar keer spelen heb je die scenario’s wel gezien en ben je toe aan meer. Gelukkig biedt Days of Wonder op hun site inmiddels extra scenario’s aan en ook de beloofde uitbreidingen zullen voor meer variatie zorgen. Maar daar zit direct de adder onder het gras: met alle uitbreidingen wordt BattleLore eerder een spelsysteem dan een spel en is deze basisset vooral bedoeld als instap in het systeem. Ik heb geen bezwaar tegen uitbreidingen van een leuk spel, wel tegen een beperkte wederspeelbaarheid van het basisspel.

In de praktijk zal dit echter niet zo’n bezwaar zijn. Als je het leuk genoeg vindt om het spel zo’n twintig keer te spelen, vind je het ook leuk genoeg om uitbreidingen te kopen. Toch waren een paar extra scenario’s leuk geweest en ik ben dan ook blij dat Days of Wonder er al enkele gratis aanbiedt.
Wie ook maar een beetje van spellen als Risk, Stratego of Magic houdt zal aan BattleLore het nodige plezier beleven. Zeg alleen niet dat ik niet gewaarschuwd heb als je er ineens meer geld aan blijkt te hebben uitgegeven dan je aanvankelijk van plan was…

Peter Hein

BattleLore is ook mij goed bevallen. Het kostte me wel wat moeite om door de regels heen te komen, maar toen ik eenmaal door had hoe het spel werkt, was het eigenlijk heel simpel (de regels hadden volgens mij veel bondiger opgeschreven kunnen worden). Gelukkig zitten bij het spel kaartjes met daarop de samenvatting van de regels. Afhankelijk van het scenario dat je speelt, pak je de kaartjes met de units en terreinsoorten die gebruikt worden en zie je in een oogopslag hoe het al weer zat met de aanvalsmogelijkheden van bijvoorbeeld de ruiters.

Het spel ziet er natuurlijk uit als een echt mannenspel, wat helaas sommige niet-mannen af zal schrikken. Dat is echt jammer, want het spel zelf is heel toegankelijk en erg leuk om te doen. Het is gewoon een zwaar gepimpte Stratego/Risk variant en iedereen die die spellen leuk vond, zal BattleLore kunnen waarderen.

Dagmar