Wie dit jaar de pre-Essen buzz een beetje in de gaten hield, kon er niet om heen: met Die Säueln der Erde had Kosmos dit jaar vermoedelijk een erg leuk spel in huis. Ook ik viel ten prooi aan deze collectieve ophitserij en besloot het op Spiel in ieder geval te proberen. Daar heb ik geen spijt van gekregen. Inmiddels is het spel ook door 999 Game suitgebracht onder de titel De Kathedraal.

De Kathedraal wordt alom omschreven als een lichtere versie van Caylus. Het is goed te begrijpen waarom. Ook hier zet je mannetjes in om grondstoffen te verkrijgen en deze om te zetten in punten.

In De Kathedraal zet je eerst je arbeiders in om grondstoffen te verkrijgen. In welke hoeveelheden grondstoffen beschikbaar zijn, wordt bepaald door een aantal kaarten, waarvan er iedere beurt een aantal geselecteerd wordt. Iedere kaart vereist een vast aantal arbeiders en levert een vaste opbrengst.

Als alle arbeiders ingezet zijn, is het de beurt aan de bouwmeesters. Deze worden echter in een willekeurige volgorde ingezet. Alle bouwmeesters gaan in een zak en ze worden er een voor een uit getrokken. Wie als eerste een bouwmeester in mag zetten heeft de grootste keuze, maar moet navenant veel geld lappen. Je bent niet verplicht te betalen. Je kunt je bouwmeester laten staan om hem later gratis in te zetten, maar daarmee geef je anderen wel de kans om hun bouwmeesters eerder en tegen lagere kosten in te zetten. Dit leidt soms tot interessante dilemma’s.

Punten verdien je met handwerklieden. Iedereen begint met de drie zelfde handwerkers, maar tijdens het spel kun je er andere bij werven. Net als de centrales in Funkenschlag worden deze in de loop van het spel steeds beter: in het begin heeft je metselaar twee steen nodig om een punt te genereren, terwijl een beeldhouwer later in het spel twee punten voor een steen levert.
Het spel eindigt na zes rondes. De speler met de meeste punten wint.

‘Caylus light’ of niet, De Kathedraal kan prima op eigen benen staan. Het algehele spelverloop voelt een beetje hetzelfde, maar De Kathedraal heeft de duidelijke voordelen van eenvoud en snelheid. Kan in Caylus het spelverloop wel eens compleet tot stilstand komen omdat de spelers nauwkeurig moeten berekenen welke grondstoffen ze in welke volgorde moeten krijgen, in dit spel hoef je je om dergelijke rekenpartijen geen zorgen te maken.

Een lagere complexiteit betekent echter niet automatisch minder interessante keuzes. Vooral met de bouwmeesters kom je soms voor lastige keuzes te staan. Hoeveel geld heb je er voor over om je bouwmeester zeker op een bepaalde plek in te kunnen zetten? Kies je voor zekerheid of gok je dat anderen die plek niet hoeven? Door dit soort keuzes is De Kathedraal het leukst met de volle bezetting. Met minder spelers is de concurrentie om de verschillende grondstoffen, handwerkslieden en posities op het bord een stuk minder fel en kan iedereen wat z’n eigen gangetje gaan.

In de potjes die ik gespeeld heb (met verschillende medespelers) viel me wel op dat het telkens dezelfde posities voor de bouwmeesters waren die het eerst gekozen werden, terwijl andere plekken nauwelijks gekozen werden. Het spelverloop begon daardoor steeds uniformer te worden. Of dit aan het spel ligt of aan de onbekendheid van de spelers met de strategische mogelijkheden weet ik niet. Er lijkt in ieder geval sprake van een mogelijk beperkte wederspeelbaarheid, maar dat moet de toekomst uitwijzen. Voorlopig ben ik nog lang niet uitgekeken op dit leuke bordspel, waarvan ik me alweer verheug op mijn volgende potje.

Peter Hein