 |
terug naar Spel aan de Maas |
| 1-9 |
Spelers: Jeroen, Peter Hein, Sven en Wendy
Na Blue Moon City was er nog tijd voor een tweede middellang spel en de keuze viel op Adel Verplicht in de Jumbo-editie. Voor Sven was het nieuw en Wendy had het al een tijdje niet gespeeld. Jeroen had het onlangs nog gedaan en legde de regels uit.
Jeroen koos voor de tactiek om de eerste paar beurten telkens naar het kasteel te gaan. Dat leverde hem wat punten op en een kunstwerk, waarbij zijn dief wel gepakt werd. Toen hij zijn tweede dief inzette gokte hij dat Peter Hein er niet van uit zou gaan dat hij dat had gedaan, maar helaas voor hem bleek dat niet het geval. Peter Hein greep zijn tweede dief in de kraag, waardoor Jeroen het tot bijna aan het einde moest stellen zonder dieven. Daardoor werden zijn acties een stuk voorspelbaarder, wat het voor de andere makkelijker maakte.
Na een paar succesvolle exposities was Peter Hein aan kop geraakt. Hij werd echter snel ingehaald door Sven en Wendy, die een paar beurten hadden besteed om aan mooie kunstwerken te komen. Wendy was nu zelfs volledig door haar cheques heen, maar kon daar wel een fraaie collectie tegenover stellen.
Ze ging nu maar een paar keer naar het kasteel en was twee keer achter elkaar zelfs de enige die dat deed. Daardoor kreeg ze ineens een hoop punten en was dichtbij de dinertafel. De anderen volgden op grote afstand. Ze durfde het niet aan om nog een keer naar het kasteel te gaan, uit angst voor potentiële dieven. Dit gaf Peter Hein en Jeroen, die wel naar het kasteel gingen, echter de mogelijkheid om haar wat in te halen.
Daardoor werd de laatste ronde nog spannend. Naar het veilinghuis gaan had geen zin meer, want het was nu tijd om punten te scoren. Jeroen en Wendy hielden allebei een expositie. Peter Hein en Sven hadden na eerdere tentoonstellingen wel in de smiezen dat hun collecties minde indrukwekkend waren en dat een tentoonstelling dus geen zin had. Beiden stuurden ze een dief op pad. Voor Jeroen en Wendy werd het nu een interessant dilemma. Beiden wilden ze graag de grootste tentoonstelling houden om de ander voor te kunnen blijven. Maar zouden ze een te grote expositie doen, dan zouden er twee cruciale kunstwerken gestolen kunnen worden, zodat ze bij de afsluitende tentoonstelling geen punten zouden scoren.
Beiden kozen voor een beperkte expositie, waarbij Wendy er net eentje meer had dan Jeroen. Maar doordat ze beide twee verzamelobjecten kwijtraakten, deden ze met de eindexpositie niet meer mee. Sven had daar de grootste collectie met negen stukken, Peter Hein had er eentje minder. Wendy was al zeker van de winst doordat ze net een grotere collectie had dan Jeroen. Peter Hein had nog een kansje gemaakt als die van Jeroen groter was geweest en als zijn collectie weer groter was dan Sven. Helaas gebeurde geen van beide en moest hij genoegen nemen met een tweede plaats. Wendy was de enige die aan het banket was aangekomen.
Er volgde nog even een discussie over hoe leuk Adel Verplicht nog was als je erbij bedenkt hoe oud het alweer is. Voor Jeroen genoeg reden het nog hoger te waarderen dan Blue Moon City. Sven en Wendy vonden het net ietsje minder. Sven vond dat er toch wel veel gokwerk in zat, waardoor je minder controle had. Toch was iedereen positief.
Uitslag: Wendy, Peter Hein -5, Jeroen -7, Sven -8
Waardering: Jeroen 4½, Peter Hein 4, Sven en Wendy 3½
Spelers: Dagmar, Dirk Jan, Hieke, Niek, Pascal en Shuk-ha
Uit de enorme spellenvoorraad hadden Hieke, Pascal, Shuk-ha, Niek en Dagmar onder andere Adel Verplichtet mee naar beneden genomen. Eigenlijk is dit een spel voor maximaal vijf personen, maar omdat het niet lukte om twee groepen van drie te vormen, boden Dagmar en Niek aan om samen te spelen, zodat toch iedereen mee kon doen. Niemand had het spel ooit gespeeld. Gelukkig was Peter Hein bereid om de spelregels even snel uit te leggen. Deze zijn gelukkig vrij simpel.
Het doel van het spel is om zo veel mogelijk punten te behalen met het houden van kunstexposities of door het achter slot en grendel zetten van de kunstdieven die daar op af komen. Er zijn twee locaties, het kasteel waar de exposities gehouden worden en het veilinghuis waar nieuwe kunstschatten aangekocht kunnen worden. De eerste stap van een beurt is dan ook dat iedere speler kiest op welke locatie hij deze ronde wil spelen. De volgende stap is dat de spelers kiezen wie ze zijn en de daarbij horende actie uitvoeren. In het veilinghuis kan je kiezen om een bod uit te brengen op een kunstwerk (en de hoogste bieder wint) of om met een dief het betaalde geld te jatten (en meerdere dieven lopen elkaar voor de voeten en gaan dus met lege handen naar huis). In het kasteel mag je een expositie houden (en degene met de grootste expositie krijgt de meeste punten), met een dief bij iedere expositie een kunstschat stelen (en hier kan iedere dief zijn slag slaan) of met een detective proberen boeven te vangen (en daar weer punten voor te krijgen).
Shuk-ha was, ondanks dat ze van te voren had gezegd dat ze écht niet kon bluffen, erg succesvol in het inzetten van dieven in het veilinghuis. Het geld dat ze daar binnen haalde zette ze vervolgens in een volgende ronde in om in het veilinghuis nieuwe kunstschatten te kopen. In het begin van het spel was zij daardoor de enige die een beetje met Pascal mee kon komen. Pascal had namelijk de beste beginnershand (alle spelers krijgen aan het begin vier kunstschatten) en wist hiermee veel punten binnen te slepen en daarmee een behoorlijke voorsprong op te bouwen. Hieke had juist heel veel pech met het inzetten van haar dieven. Haar eerste dief werd meteen in de kraag gevat door een detective. Dit was extra frustrerend doordat de dief aan het inbreken was in een lege expositieruimte en dus niet eens een leuk schilderijtje had weten buit te maken. In de volgende ronde zette Hieke haar tweede dief in, die ook meteen weer werd opgepakt en in het gevang verdween. Omdat de andere spelers geen dieven inzetten, kwamen de dieven van Hieke lange tijd niet vrij (er passen maximaal 5 dieven in het gevang). Dirk Jan probeerde vooral heel veel kunstschatten te verzamelen voor de eindronde. Helaas werd hij tegen de eind van het spel op een expositie door zelfs 2 dieven bezocht en werd daardoor een lelijk gat geslagen in zijn tentoonstelling. Niek had vooral last van Dagmar. Iedere keer als zij iets voorstelde, leverde deze actie weinig tot niets op. Toen hij haar niet meer mee liet beslissen, ging het ineens een stuk beter. Op het eind van het spel leek Dagmar het ook wat beter door te hebben en daardoor liepen ze hun achterstand stukje bij beetje in. Bij de eindsprint bleven ze dan ook de concurrentie net voor en wonnen dus dit spel. Shuk-ha had de grootste kunstcollectie (12 stuks), Niek en Dagmar hadden er 9, Pascal en Hieke hadden beiden 8 kunstwerken (maar Hieke had de oudste en daardoor was haar collectie waardevoller) en Dirk Jan had uiteindelijk maar een collectie van 7.
Uitslag: Dagmar en Niek 0, Shuk-ha –2, Pascal –4, Hieke –9, Dirk Jan –10
Waardering: Dagmar 4 en Shuk-ha 4, Niek, Pascal en Dirk Jan 3½, Hieke 2½
Spelers: Bas, Helen, Judith, Peter Hein, Willemien
Peter Hein en Helen wilden niet te laat weg, en prefereerden dus een korter spel. Bas en Willemien waren in het bezit van By Hook or by Crook, de Avalon Hill-versie van Adel Verpflichtet, dat aan deze eis voldeed.
Willemien ging van start met het houden van veel tentoonstellingen, wat haar een snelle voorsprong opleverde. De dieven van Bas en Peter Hein liepen elkaar voortdurend voor de voeten in het veilinghuis, waar de andere spelers van profiteerden. Helen en Willemien waren vaak samen in het kasteel te vinden, waar ze afwisselend kunstobjecten van elkaar stalen en tentoonstellingen hielden. Ook Judith en Bas gingen de eerste punten scoren, terwijl Peter Hein maar achter het net bleef vissen in het veilinghuis. Toen uiteindelijk Willemien bij de dinertafel aankwam, was het alleen nog maar een kwestie van wie tweede zou worden; deze strijd werd beslist in het voordeel van Bas.
Uitslag: Willemien, Bas -8, Judith -13, Helen -14, Peter Hein -23
Waardering: Judith en Peter Hein 4; Bas, Helen en Willemien 3