 |
terug naar Spel aan de Maas |
| 1-9 |
Sessies:
Spelers: Bas, Niek en Peter Hein
Niek houdt wel van historische thema’s en was dus wel voor Alexander de Grote te porren. Bas en Peter Hein benadrukten nog even het belang om als laatste aan de beurt te zijn, zodat het soms best kan lonen op de gunst van Alexander in te zetten.
In tegenstelling tot de vorige keer was Griekenland nu niet in een ronde gepiept. In deze regio zijn best wat steden en temples te stichten en Bas en Peter Hein probeerden daar wat meer van te profiteren. Meerdere rondes spelen helpt dan. Niek hielp mee door ook niet al in de laatste provincie te gaan staan. Hij had een regel niet goed doorgekregen (hij dacht dat na iedere ronde de blokjes weer geheim verdeeld zouden worden) en had zodoende een groter leger dan nodig op de been gebracht. Gelukkig voor hem niet desastreus, want hij wist nog wel wat punten te scoren.
Vervolgens kwam Klein-Azië aan bod. Dit is de leukste regio, want het is de minst eendimensionale. Je kunt alle kanten op, waardoor er altijd wel wat te doen is. Iedereen haalde dus aardig wat punten. Omdat Bas als enige nog blokjes over had kon hij in de volgende rondes doen waar hij zin in had. Hij rekte het spel nog even en scoorde daarmee extra punten voor de meeste legers. Hij stond nu op een aardige voorsprong. Peter Hein en Niek moesten elkaar nu niet in de weg gaan zitten om Bas niet te bevoordelen. Ze deden hun best in Egypte, maar helaas voor Niek vergat hij een stadsblokje te plaatsen in een provincie waar hij wel een stad had willen bouwen. Bas kon zo goedkoop een stad bouwen en doordat hij direct was doorgevaren naar Libië eindigde deze regio al na een ronde.
Perzië is een interessante regio omdat iedereen (tot nu toe) altijd het ‘onverwachte’ doet: de bergen met kosten 4 oversteken en direct naar laatste provincie gaan. Peter Hein probeerde dus maar wat anders en ging voor de tempels in het zuiden. Bas ging voor stedenbouw, althans dat dacht hij. Net als Niek in Egypte vergat hij stedenblokjes te plaatsen, waar hij pas achter kwam toen Niek al met zijn beurt bezig was. Hij wilde de steden alsnog plaatsen, maar Niek en Peter Hein waren streng en vonden dat Bas pech had, net als Niek de vorige regio. Niek kon daardoor beide steden bouwen in plaats van een voor hem en een voor Bas.
Alle spelers werden steeds zuiniger met hun legers en probeerden de grote punten in de steden en tempels te halen. Peter Hein had goede ervaringen met de tempels en richtte de meeste aandacht daarop. Niek en Bas stoeiden wat om de steden, waardoor het soms voorkwam dat geen van beide iets kon doen.
Bij de eindtelling hadden Niek en Peter Hein het gat met Bas bijna gedicht; de laatste punten zouden dus de beslissing brengen. Peter Heins strategie om zich bijna exclusief op de tempels richten betaalde zich nu uit. In bijna elke regio had hij de meeste tempels staan, laat staan de meeste tempels op het bord. Omdat Niek en Bas elkaar redelijk in evenwicht hielden bij de steden scoorden beide spelers daar veel minder mee. Peter Hein won dus met comfortabele voorsprong. Bas kon zich troosten in de gedachte dat ook als hij niet was vergeten de stedenblokjes in Perzië te plaatsen hij niet genoeg punten voor de winst had gehad.
Echt enthousiast was niemand over het spel. Het werkt op zich prima, maar het lijkt toch meer of je zes keer een minispelletje doet dan een groot spel. Het enige strategische element is het hebben van een meerderheid in steden of tempels op het hele bord en dat vonden de heren wat mager.
Uitslag: Peter Hein 90, Niek 79, Bas 78
Waardering: allen 3
Spelers: Bas, Peter Hein en René
Peter Hein had Alexander de Grote alweer een tijdje in de kast liggen, maar nog niet gespeeld. Nu werd het dus tijd om dit redelijk recente bordspel van Phalanx eens te proberen. Het thema is historisch, maar het spel zelf heeft gelukkig weinig weg van een simulatie. Het is in feite een vrij abstract meerderhedenspel, waarbij de spelers langs de veldtocht van Alexander de Grote proberen prestige te verkrijgen door het bezetten van gebieden, het stichten van steden en het bouwen van tempel.
De veldtocht van Alexander is in zes stukken ofwel regio’s gehakt. Wordt een regio gestart, dan verdelen de speler in het geheim vijftien blokjes over vier mogelijke richtingen: spelervolgorde, legers, tempels en steden. Deze blokjes bepalen de acties die je wilt doen in de regio. Is een regio afgehandeld, dan krijgt iedereeen zijn blokjes terug en begint het opnieuw.
Het spel begint uiteraard in Macedonië en spreidt zich uit over Griekenland, de eerste regio. Peter Hein had gecalculeerd dat deze regio wel twee rondes zou duren en wachtte nog even met het bouwen van tempels en steden. Dat was een misvatting, want Bas ging direct naar de laatste regio. Dit kostte Peter Hein een smak punten en leverde René een grote voorsprong op, doordat hij twee tempels en een stad kon bouwen. Klein-Azië, de volgende regio, zou zeker twee rondes duren. Daar wist Peter Hein zich enigszins te herstellen, maar René bleef een grote voorsprong op de rest houden.
Dit bleef eigenlijk het hele spel zo. Omdat wat er een regio gebeurt volstrekt onafhankelijk is van wat er in voorgaande regio’s is gebeurd moesten Bas en Peter Hein hopen dat René later een fout zou maken of openlijk tegen hem samenwerken. Dat laatste ging hen toch een beetje te ver en bovendien zijn demogelijkheden daarvoor beperkt. Hun enige echte hoop was de eindtelling, waarbij er veel punten te verdienen vallen voor de meerderheden aan tempels en steden in de verschillende regio’s. Dit is het enige moment in het spel waarop blijkt dat de regio’s toch iets met elkaar te maken hebben. Peter Hein en Bas hadden nog een beetje geprobeerd daar naar toe te werken en scoorden de bonussen voor respectievelijk de meeste tempels en de meeste steden. Hun achterstand op René werd daarmee wel iets kleiner, maar René had tijdens het spel te consistent gespeeld om te vrezen voor zijn overwinning.
Het spel werd wat aarzelend gewaardeerd. Het heeft wel leuke elementen, maar niemand had het gevoel ergens naar toe te werken. In feite zijn het zes minispelletjes die iedere keer hetzelfde verlopen; de enige variatie zit ‘m in het feit dat iedere regio zijn eigen opbouw heeft waardoor je niet altijd dezelfde tactiek zult hanteren. Helaas hangt het allemaal een beetje als los zand aan elkaar en is de eindtelling maar een magere manier om het geheel bij elkaar te houden.
Uitslag: René 90, Bas 79, Peter Hein 78
Waardering: René 3½, Bas en Peter Hein 3