Sessies:

11 mei 2004
9 maart 2004
13 januari 2004
2 december 2003

11 mei 2004

Spelers: Dirk Jan, Frank en Peter Hein

Peter Hein weet na een paar keer spelen nog altijd niet goed wat hij van Attika moet vinden, en had het nog maar eens meegenomen om te spelen. Dirk Jan en Frank kenden het niet, en wilden wel meedoen.
Dirk Jan trof het dat hij direct beide gebouwen in een van de twee kleine groepen had getrokken. Deze bouwde hij in zijn eerste beurt nabij een van de heiligdommen, en verdiende daar direct een amfoor mee. Frank trok eerst nog wat kaarten, Peter Hein stichtte al snel twee nederzettingen om optimaal van de kortingsplekken op het bord te profiteren. Frank maakte een echt lintdorp, waarmee hij om de gebouwen van Peter Hein heen hoopte te bouwen, om zo bij het achter hem liggende heiligdom te komen. Peter Hein stak daar echter een stokje voor door alle plekken rondom het heiligdom te bezetten. Frank nam passend wraak door net een beurt voor Peter Hein zijn haven met een tweetal schepen te plaatsen op de plek waar Peter Hein hetzelfde had willen doen. Voor hem was het nu ook wel duidelijk dat het verbinden van twee heiligdommen een heilloze onderneming was.
Ondertussen had Dirk Jan het bord uitgebreid met nog een tegel naast het heiligdom van Peter Hein. De volgende beurten plaatste hij ook weer wat gebouwen, zodat hij gevaarlijk dichtbij het heiligdom kwam. Weer sloot Peter Hein de weg af, nu met een paar wegen van zichzelf. Maar pas een aantal rondes later bleek dat dit een illegale zet was geweest: de wegen vormden een nieuwe nederzetting, waardoor hij twee extra kaarten had moeten betalen in plaats van één. Dit had iedereen over het hoofd gezien. Nog een extra kaart had hij niet kunnen betalen, en Dirk Jan had in zijn beurt zeker het heiligdom bereikt. Daarmee werd Dirk Jan alvast uitgeroepen tot morele winnaar. Maar omdat iedereen toch nog lekker bezig was, werd er verder gespeeld tot het spel ‘echt’ zou eindigen. Dirk Jan wilde zien of hij nog een tweede keer kon winnen in hetzelfde potje.
Helaas was hem dit niet gegund, want het was Peter Hein die als eerste al zijn gebouwen had geplaatst. Wie er ook heeft gewonnen, alle spelers hadden zich prima vermaakt.

Waardering: allen 3½

9 maart 2004

Spelers: Hieke, Peter Hein, Sten en Wendy

Peter Hein had ook Attika meegenomen. Er waren genoeg mensen die het niet eerder hadden gespeeld en het wel eens wilden proberen. Voor Peter Hein was het alweer een tijdje geleden, zodat tijdens de uitleg enkele zaken niet helemaal duidelijk naar voren kwamen. Daardoor namen de andere spelers soms onbedoeld suboptimale keuzes, al leek het de uiteindelijke waardering niet te drukken.
Peter Hein had het geluk dat hij Korinthe al bij de eerste vier fiches had zitten, en hij plaatste zijn stad als startspeler direct op een aantrekkelijke locatie, waar het ook nog eens gratis bouwen was. Omdat de anderen de plekjes rondom zijn stad onbezet lieten, kon hij deze groep gestaag uitbouwen, en uiteindelijk zelfs een amfoor hiervoor scoren. Wendy probeerde snel om twee heiligdommen te verbinden. Alleen door een uiterste inspanning van Hieke kon dit voorkomen worden. Dit kostte Hieke wel een beurt en veel kaarten, zodat ze daarna even niets kon. Ze kon nog wel een gebouw plaatsen tussen beide nederzettingen van Peter Hein, die daardoor ook wel kon fluiten naar een verbinding tussen twee heiligdommen. Hij richtte zich er vooral op om als eerste al zijn fiches te plaatsen. Dat leek aardig te lukken, omdat hij telkens de ruimte had om gebouwen gratis te kunnen bouwen. Ook Wendy schoot hard op met het plaatsen van haar fiches, maar kreeg last van ruimtegebrek. Sten had zich tot die tijd rustig gehouden, maar had ineens de kans stiekem twee heiligdommen te verbinden. Peter Hein wist dit te voorkomen, of Sten zou al een enorme omweg moeten maken. Die tijd kreeg hij niet meer, want toen had Peter Hein zijn laatste gebouw al geplaatst en daarmee het spel gewonnen.
Iedereen vond het spel wel redelijk geslaagd. Wendy merkte wel op dat het voor je winstkansen scheelt als je het spel wat beter kent, wat zeker het geval is.

Waardering: Hieke, Peter Hein en Wendy 3½, Sten 3

13 januari 2004

Spelers: Bas, Dagmar en Niek

Omdat er geen geschikt spel was voor zes, werd de groep in tweeën gesplitst. Bas plukte Attika  uit de spellenvoorraad van Peter Hein omdat hij het graag een tweede keer wilde spelen. Dagmar en Niek hadden het beiden ook al een keer gespeeld en dus kon na het doornemen van de hoofdlijnen van het spel vlot gestart worden.
Bas ging voortvarend van start doordat hij drie van zijn vier startfiches meteen strategisch in het midden van het bord neer kon leggen. Niek en Dagmar begonnen wat rustiger. Het lukte geen van de spelers om twee van de drie heiligdommen met elkaar te verbinden doordat alle pogingen daartoe consequent werden gestopt door de andere spelers. Vooral Bas was succesvol in het verdedigen van “zijn” heiligdom door het heiligdom te omsingelen met zijn fiches en benadering door de andere spelers daarmee onmogelijk te maken. Uiteindelijk wist Dagmar als eerste al haar fiches op het bord te krijgen en daarmee de winst binnen te halen. Niek en Bas zouden in de volgende ronde ook uit zijn gegaan, dus de voorsprong was niet groot.
Niek en Dagmar waardeerden het spel wat minder positief dan Bas. Beiden vonden de geluksfactor bij het trekken van zowel de kaartjes als de fiches te storend in het spel.

Waardering: Bas 4, Dagmar en Niek 3

2 december 2003

Spelers: Bas, Peter Hein, Styn en Willemien

Peter Hein had Attika meegenomen, waar hij al aardig wat positieve reacties over had gelezen en gehoord. Dit gold ook voor Bas, die dus graag van de partij was. Styn en Willemien leek het ook wel wat.
Peter Hein begon als startspeler, en zag direct waarom hij met minder kaarten begon dan de rest: hij had nu alle keuze aan aantrekkelijke locaties voor zijn gebouwen, en maakte er direct maar drie. Heiligdommen waren daar niet in de buurt, maar dat zou later wel komen (dacht hij). De anderen begonnen dichter in de buurt van de heiligdommen, en met name Willemien rukte snel op richting een tweede. Bas en Styn zaten elkaar aardig in de weg, wat erin resulteerde dat hun nederzettingen nogal compact bleven, in tegenstelling tot het kanaaldorp van Willemien.
Doordat Peter Hein in het centrum van het bord zat, grensde hij aan alle spelers, en als enige zat hij in de buurt van het heiligdom dat Willemien probeerde te bereiken. Zij koos ervoor om van daaruit een tweede sliert te bouwen, en beide nederzettingen halverwege te verbinden. Het spel dreigde al zeer vroegtijdig te eindigen, maar dankzij een kruik kon Peter Hein dat net voorkomen. Omdat de anderen ook niet in de buurt van een tweede heiligdom kwamen, leek het er nu op dat het spel zou eindigen doordat iemand alle gebouwen zou hebben geplaatst. Bas had hier verreweg de beste papieren; hij had al veel gebouwd, en met extra tegels zorgde hij ervoor dat hij ruimte genoeg had om uit te breiden. 
Maar Willemien begon heel slim extra tegels aan te leggen bij het heiligdom in de buurt van Styn. Styn kon een eerste poging nog afslaan, maar de tweede tegel kon ze niet blokkeren. Willemien had veel gebouwen op haar kaart liggen, en kon toen probleemloos de verbinding tot stand brengen.
Iedereen vond het een leuk spel. Het voornaamste punt van kritiek was dat je op je kaart niet kunt bijhouden welke gebouwen je ook alweer gemaakt hebt; gelukkig waren er ruim M&M’s voorhanden om hierin te voorzien!

Waardering: allen 4