 |
terug naar Spel aan de Maas |
| 1-9 |
Sessies:
Spelers: Coen, Jacqueline, Niek en Wendy
Wendy en Peter Hein hadden Castello op het Spellenspeltakel al een keer gespeeld en vonden het een leuk spel. Geen moeite dus om gegadigden te vinden voor een potje Castello. In Castello moet je als je aan de beurt bent een muur bouwen en vervolgens met dobbelstenen gooien om te kijken welke kleur toren en huisjes er bij geplaatst worden. Alle spelers hebben een aantal opdrachtkaartjes. Zodra iemand een gebied compleet heeft omsloten met muren is er een stad gebouwd en mogen alle spelers 1 of 2 opdrachtkaarten uitspelen. Die kaarten hebben betrekking op de zojuist gebouwde stad (heeft de stad bijvoorbeeld de grootte van het opdrachtkaartje), of juist op alles wat buiten de stad ligt (alle witte torens, gele huisjes etc.).
In het begin was iedereen erg enthousiast. Er werden meteen flink wat steden gebouwd. Wendy was de enige die niets kon met haar kaartjes en bungelde al snel achteraan. Als je geen opdrachtkaartje speelt als er een stad gebouwd is mag je ook 1 opdrachtkaartje inleveren en er twee nieuwe voor terug pakken. Halverwege het spel kwamen we er achter dat de regels zoals die uitgelegd waren op het spellenspektakel niet zo compleet waren als in de regels. Wie achter ligt mag namelijk aan het eind van een opdrachtenronde zo veel opdrachtkaartjes wisselen als hij of zij wil. Zo keerden de kansen en schoot Wendy omhoog. Coen stond op dat moment achter en ruilde dat het een lieve lust was. Het einde van het spel duurde erg lang. Steeds bouwde iemand een stad met de laatste muurtjes en kwamen er weer nieuwe muren in het spel. Het was zelfs zo erg dat de waarderingen hierdoor drastisch kelderden. Direct werd besloten tot een aantal huisregels: 1 wie achter ligt mag maximaal 1 kaart extra ruilen 2 alles wat van het bord wordt gehaald door het samenvoegen van steden komt niet terug in het spel maar gaat linea recta in de doos. Wendy stond nog steeds vooraan en wist het spel te beëindigen door de laatste muur neer te leggen. Coen kwam een heel eind maar haalde haar niet meer in.
Iedereen waardeerde het nu met een 3, met de opmerking dat als het minder lang had geduurd sommigen (o.a. Coen) een 4 hadden gegeven.