 |
terug naar Spel aan de Maas |
| 1-9 |
Sessies:
5 juni 2007
5 december 2006
15 maart 2005
30 november 2004
11 mei 2004
Spelers: Bas, Dirk Jan en Femke
We zochten nog een kort spelletje, maar zagen niets voor zes personen. Dus splitsten we in twee groepen van drie. Bas zag Da Vince Code bij Anne-Marie in de kast staan dat hij altijd wel leuk vindt en de anderen bleken daar wel voor te porren.
Femke kende het spel nog niet, dus de eerste ronde speelden we zonder de streepjes. Na loting met een dobbelsteen die vaak 3 gooide moest Bas beginnen. Men begon vooral met het trekken en raden van de zwarte stenen. Omdat hierover dan meer informatie ontstaat worden ze ook steeds aantrekkelijker om te raden en vrij vlug lagen ze allemaal open. De witte namen iets langer. Uiteindelijk hield Bas het het langste vol. Willemien concludeerde als toeschouwer dat het nogal een geluksspel was, waarop Bas hevig protesteerde.
Men vond het leuk genoeg om te besluiten nog twee rondjes te spelen, zodat iedereen een keer moest beginnen. Nu werden ook de streepjes in het spel gestopt. Bas verkondigde dat het trekken van een streepje een duidelijk voordeel biedt. Gelukkig voor hem trok hij tijdens de ronde het witte streepje. Het zwarte streepje moest Dirk Jan openleggen bij een verkeerde gok. Ondanks dit was Bas toch als eerste af. Nadat Femke vakkundig het streepje had aangewezen bleef zijn hand niet meer houdbaar en Femke won de ronde. Aangezien Willemien inmiddels was overtuigd dat het geen geluksspel is kon ze alleen nog maar concluderen dat Bas nogal dom was.
Het derde rondje waren er geen streepjes te raden. Beide exemplaren moesten direct na een foute gok opengelegd. De witte al meteen in de allereerste beurt.
Uitslag:
Ronde 1: 1 Bas, 2 Femke, 3 Dirk Jan
Ronde 2: 1 Femke, 2 Dirk Jan, 3 Bas
Ronde 3: 1 Bas, 2 Dirk Jan, 3 Femke
Waardering: Bas 4, Femke en Dirk Jan 3½
Spelers: Bas, Coen, Martin en Wendy
Het eerste potje liep een beetje de mist in toen bleek dat Coen per ongeluk een witte steen van dezelfde waarde voor een zwarte had gezet. We beschouwden het als een proefpotje en begonnen opnieuw, deze keer met jokers. Coen moest al snel was stenen bloot leggen. Wendy had als langste nog geen een steen bekend gemaakt. Toen de stenen eenmaal bij allen om begonnen te rollen ging het snel. Coen was uit. Bas moest gokken omdat hij wist dat als hij de beurt door zou geven Martin en daarna zeker Wendy alle stenen open zou leggen. Hij gokte goed en Martin was uit en daarna ok Wendy.
Uitslag: Bas, Wendy, Martin en Coen
Waardering: allen 4
Spelers: Bas, Helène en Peter Hein
Bas hoefde niet nog een rondje Geschenkt te spelen. Hij speelde liever Da Vinci Code, een van de korte spellen die Helène tevoorschijn had gehaald. Iedereen kende het, een uitleg was dus niet nodig.
Peter Hein trof het niet de laagste van zijn stenen een ‘7’ was. Toen hij bij zijn eerste vraag fout raadde, moest hij de net getrokken steen dus open neerleggen. Dat bleek ook nog eens een ‘6’ te zijn. Hij wist dat hij kansloos was, en inderdaad was hij na twee beurten geëlimineerd. Bas en Helène ontcijferden beurtelings wat stenen bij elkaar, totdat ze beiden nog een paar witte stenen overeind hadden. Het was Bas’ beurt, en hij wist dat de twee stenen van Helène een ‘9’ en een ‘-‘ waren. Ze stonden naast elkaar, dus logisch deduceren welke steen welke was, zat er niet in. Hij had daarom een kans van 50% om te winnen. Hij gokte goed en boekte alweer de derde overwinning van de avond.
Waardering: Bas 3½, Helène en Peter Hein 3
Spelers: Bas, Dagmar, Helen en Niek
Er was nog tijd voor een klein spelletje en De Da Vinci Code lag al klaar. Helen, die eerst nodig naar "Sex and the City" moest kijken, kon nu ook worden overgehaald om mee te doen. Na een snelle blik in de korte regels kon Bas (die het een keer eerder had gedaan) het uitleggen.
We dobbelden wie er mocht (moest) beginnen en Niek was de gelukkige. Dat liet hij gelijk zien door onmiddellijk een van Bas' cijfers goed te raden en daardoor zijn eigen aanwinst dicht te houden. Het mocht hem op de langere termijn niet baten, want zijn code lag het eerst open.
Vlak voor het eind was Bas aan de beurt, terwijl Helen en Dagmar ieder nog twee witte en een zwarte dicht hadden. Bas kon alle witte stenen deduceren en wees die aan. Bij de zwarte had hij echter niet genoeg informatie en kon een 50% gok doen. Als hij dat niet deed was het duidelijk dat Helen de rest kon concluderen, dus waagde hij de gok. Hij raadde fout, waarna Helen het spel won. Pas toen bedacht Bas dat hij stom bezig was.Hij had eerst de gok op de zwarte moeten doen, in de hoop dat bij een foute gok Helen en Dagmar niet alle witte konden vinden. Bij een goede gok had hij alsnog de witte kunnen aanwijzen.
Deze constatering overtuigde Bas ervan dat er wel degelijk tactiek in het spel zit en dat het dus best leuk is. De anderen waren het met dat laatste niet eens.
De uitslag hieronder is de omgekeerde volgorde van afvallen, het spel heeft geen puntenscore.
Uitslag: Helen, Bas, Dagmar, Niek
Waardering: Bas 4, Dagmar 2½, Helen en Niek 2
Spelers: Anda, Bas, Dirk Jan, Peter Hein
Aan het eind van de avond bleven er nog vier spelers over, die wel zin hadden in nog een kort spelletje. Peter Hein had ook nog Da Vinci Code meegenomen. Dit is een eenvoudig deductiespelletje, dat iedereen wel aansprak.
De bedoeling van het spel is om de codes van je tegenstanders te kraken. Iedereen begint met drie witte en/of zwarte stenen, met waardes van 0 tot 11. Deze plaats je onzichtbaar voor de rest voor je neer, maar wel op volgorde. Iedere beurt pak je een nieuwe steen, en moet je de waarde van een steen bij een tegenstander raden. Als je dit goed raakt, moet die speler deze steen open leggen, en mag je je nieuwe steen op de juiste plek in je code plaatsen. Is het fout, dan leg je je nieuwe steen open in je code neer.
Op deze manier komt er steeds meer informatie beschikbaar: steeds meer stenen komen open, en met een beetje onthouden weet je ook waar bepaalde stenen in ieder geval niet zitten.
Peter Hein begon het eerste potje goed door direct een steen van Bas juist te identificeren. Daarna ging het voor hem bergafwaarts, want de ene na de andere steen van zijn code werd ontcijferd. De code van Anda bleek moeilijk te kraken, want haar stenen bleven maar rechtop. Toen in de codes van de anderen veel stenen ontcijferd waren, sloeg ze toe en identificeerde de rest, waarmee ze won.
Iedereen wilde nog wel een rondje. Nu werden ook de koppeltekens gebruikt. Als je deze trekt, mag je die op een willekeurige plek in je code neerzetten. Deze keer was de strijd wat gelijker. Bij iedereen werden er stenen ontcijferd, tot Dirk Jan de voorlaatste steen had getrokken. Nadat hij links en rechts wat stenen had geïdentificeerd, stond hij voor een dilemma: stoppen zou vrijwel zeker inhouden dat Bas of Anda zou winnen. Doorgaan betekende dat hij een grote kans had dat hij getallen verkeerd zou raden en daarmee een potentiële overwinning zeker verspelen. Dat Peter Hein door Bas uitgeschakeld zou worden was zeker: Bas en Peter Hein zouden dan de enige zijn met ongeïdentificeerde zwarte stenen. Voor Bas, die als eerste weer aan de beurt was, zou het kraken van de code dan een invuloefening zijn. Dirk Jan probeerde dus eerst maar Bas en Anda te elimineren, waarbij hij een slagingskans van 50% had. Zijn gok bleek goed uit te pakken, zodat alleen Peter Hein nog over was. Nu was de gokkans slechts 1/3; Peter Hein had twee zwarte stenen, op tafel lag nog één. De drie stenen hadden de waardes 9, 10 en 11. Het kwam erop neer dat Dirk Jan moest raden welke steen in het midden (van de tafel) lag. Omdat 10 het middelste getal is, gokte hij daarop. Ook dat was weer correct, zodat Dirk Jan het tweede potje won.
Iedereen vond het een leuk deductiespel, waarbij je vooral goed op moet letten waar je tegenstanders om vragen.
Waardering: Anda, Bas en Dirk Jan 3½, Peter Hein 3