 |
terug naar Spel aan de Maas |
| 1-9 |
Sessies:
Spelers: Dirk Jan, Frank, Peter Hein, René en Wendy
Op Peter Hein na had niemand dit laatste spel van alea gespeeld, dus legde hij het eerst uit. Volgens de regels mag de meest behaarde speler beginnen, en omdat er niet in vermeld stond dat dit op de spreiding over het gehele lichaam slaat, werd besloten dat dit Wendy was, die in kilo’s gemeten meer haar heeft dan de kortgeknipte en redelijk gladgeschoren heren bij elkaar.
In de eerste twee ronden was er een grote schaarste aan mammoets. De vier die aanvankelijk op het bord stonden werden een voor een verwijderd, en er kwamen geen nieuwe voor in de plaats. Hierdoor stond na twee ronden iedereen rond de twintig punten. René en Wendy bekleedden beurtelings de kopposities, terwijl Frank beide keren de gletsjer mocht uitbreiden (en daarbij de laats overgebleven mammoet deed sneuvelen).
In de derde ronde schoten de mammoets ineens als paddestoelen uit de grond, en Peter Hein trof het dat hij telkens bij andere spelers stond die een mammoet in hun gebied plaatsten. Omdat ze niet meer weggingen, profiteerde hij daar aanzienlijk van, en schoot in de derde ronde naar voren op het scorespoor. In de vierde ronde bleven de mammoets op hun plaats, dus er leek geen vuiltje voor hem aan de lucht. Maar in de laatste beurt maakte hij een fout door het spel niet te beëindigen. Hierdoor kon Wendy een cruciale mammoet verplaatsen, waardoor ze zelf veel extra punten kreeg en Peter Hein veel minder (ook nog eens in de hand gewerkt door een enkele jager van Frank met knuppel). Zodoende was het uiteindelijk Wendy die won.
Iedereen was gematigd enthousiast, waarbij Wendy aantekende dat de invloed van anderen op je eigen resultaat te groot is. Dit is vooral het geval met vijf spelers, zodat dit spel toch het beste tot zijn recht komt met drie.
Uitslag: Wendy 54, Peter Hein 50, René 45, Dirk Jan 42 (3 stenen), Frank 42 (2 stenen)
Waardering: Peter Hein en René 3½, Dirk Jan en Wendy 3, Frank 2½
Spelers: Peter, Peter Hein en Rob
Voor Peter was het spel helemaal nieuw, dus ook voor hem kon een uitleg van de regels geen kwaad. Peter Hein bleek de vorige keer inderdaad het een en ander gemist te hebben, met als cruciale regel dat je verplicht bent een witte kaart te spelen als je acht stenen of meer hebt. Dit voorkomt oppotten, waar enkele spelers zich de vorige keer nadrukkelijk schuldig aan maakten.
In de eerste ronde ging de score gelijk op, maar nadat het eerste gletsjerstuk geplaatst was, werd dat wel anders. Peter mocht het stuk leggen, en vaagde zo een hoop jagers van Rob en Peter Hein weg. Hier kon hij in de volgende twee rondes flink van profiteren, en kwam op een aardige voorsprong. Met drie speler heb je redelijk wat invloed op het spel, en timing blijft een belangrijk element. Ook kan het geen kwaad om de voorraad stenen van je medespelers in de gaten te houden.
Omdat Peter in de derde ronde nog steeds punten voor stond, mocht hij van Rob en Peter Hein niet zoveel acties meer doen. Op een gegeven moment had hij nog maar één jager op het bord staan, en zag zijn situatie er niet best uit. Vlak voordat Rob het spel beëindigde, plaatste hij er nog een paar, maar niet genoeg om zijn voorsprong te behouden. Rob won nipt in de fotofinish.
Peter Hein was een stuk enthousiaster dan de vorige keer, en waardeerde het met een vol punt hoger. Peter en Rob waren zelfs nog meer te spreken over deze laatste toevoeging in de aleareeks.
Uitslag: Rob 51, Peter 49, Peter Hein 47
Waardering: Peter 4½, Rob 4, Peter Hein 3½
Spelers: Bas, Dagmar en Peter Hein
Peter Hein had Eiszeit meegenomen, dat Bas in ieder geval eens wilde proberen. Dagmar werd aangetrokken door de leuke doos en was ook van de partij. Eiszeit is in spel uit het El Grande-genre: plaats je houten cilindertjes (jagers) in verschillende regio’s, en probeer daar zoveel mogelijk punten te scoren. Hoe meer mammoets er in een gebied staan, des te meer punten je voor je jagers krijgt.
Peter Hein had de regels slechts een keer doorgelezen, en dat was te merken. In de eerste ronde ging er een aantal dingen fout, die daarna hersteld werden. Een van de fouten was dat alle stenen gebruikt werden, waardoor de eerste ronde relatief lang duurde. Bas en Dagmar kozen in deze ronde veel voor donkere kaarten en verdienden zo veel stenen. Peter Hein leverde liever stenen in, en kwam door het veelvuldig inzetten van lichte kaarten op kop. In de tweede ronde moest iedereen stenen inleveren, waardoor Peter Hein bijna z’n hele voorraad verloor. Hij moest nu veel sparen en raakte zijn eerste plaats kwijt aan Bas. De tweede tot en met de vierde ronde duurden veel korter dan de eerste twee. Dagmar mocht na de eerste twee rondes de gletsjer uitbreiden, wat de nodige jagers van Bas en Peter Hein en enkele mammoets het leven kostte. Hierdoor liep ze weer in op de andere twee, en haalde Peter Hein nog in op het einde. Bas lag te ver voor om nog in te halen, en won het spel.
Alle spelers vonden het een wat onbevredigend spel: de rondes duren erg kort, dus is er weinig gelegenheid je goed te positioneren. Bovendien is het altijd maar afwachten wat je medespelers doen met de acties die je ze gunt. Na een keer spelen lijkt het er in ieder geval op dat dit toch echt het minste spel is uit de reeks.
Uitslag: Bas 65, Dagmar 57, Peter Hein 48
Waardering: Bas en Peter Hein 2½, Dagmar 2