 |
terug naar Spel aan de Maas |
| 1-9 |
Sessies:
9 augustus 2005
27 april 2004
21 oktober 2003
25 maart 2003
26 februari 2002
Dirk Jan met zijn kinderen
Spelers: Anneke, Bas, noortje en Wendy
Anneke had haar vriendin Noortje meegenomen, die ook van spelletjes houdt. Nadat de anderen aan Ticket to Ride waren begonnen, stelde Bas voor om Evo te spelen. Noortje en Anneke kenden dat spel niet, maar wilden het wel proberen. Tijdens de uitleg van Bas kwam Wendy binnen, die het spel al kende. Bas won bij het dobbelen en mocht beginnen, Noortje kwam als tweede, Wendy als derde en Anneke als laatste. Het klimaat werd gelijk warmer en iedereen verplaatste zijn dino naar een kouder gebied. De jonkies werden in warmere of koudere gebieden “geboren” en iedereen hield zijn dino’s bij elkaar. Bij de eerste biedronde kocht Bas zijn eerste ei, Noortje een extra kaart en Wendy en Anneke kochten beiden een extra bontje. De tweede ronde ging nagenoeg hetzelfde, maar bij de tweede biedronde kocht Anneke een stuk staart, waardoor zij de volgende ronde mocht beginnen en Wendy kocht haar eerste poot. In de rondes die volgden, spreidde Wendy haar dino’s meer over het speelbord en kreeg Bas flink wat baby dino’s, waarvan er wel veel doodgingen. Noortje had van alles wat, waardoor er maar weinig dino’s doodgingen, maar er ook weinig geboren werden. Anneke kocht in een biedronde haar lucky worm, zoals zij het noemde. Door deze worm hoefde zij bij biedrondes één punt minder in te leveren. Bijzonder was dat er in het spel maar één gevecht was; tussen Bas en Wendy. Bas liet nog wel een overstroming komen, maar werd daar zelf de dupe van omdat hij en Wendy ieder één dino verloren. Hoewel Bas de meeste (4!) eieren had, hield Wendy steeds de meeste dino’s over, omdat zij veel kon lopen met haar zes poten. Het gehele spel liepen Bas en Wendy omstebeurt op kop, maar Noortje en Anneke stonden nooit erg ver achter. Toen er voor de eerste keer gedobbeld werd voor de meteoriet, stond Wendy flink vooraan, maar hij stortte nog niet neer, wat erg gunstig was voor de anderen. De volgende ronde verloor Wendy veel dino’s en toen er weer gedobbeld moest worden voor meteoriet, stond Bas vooraan en Wendy en Anneke gedeeld tweede. Dit keer stortte hij wel neer en Bas won het spel. Anneke werd tweede, omdat zij meer dino’s had overgehouden dan Wendy, die derde werd.
Uitslag: Bas 48, Anneke 44, Wendy 44, Noortje 41
Waardering: Bas 4, Anneke 3½, Wendy 3, Noortje 2½
Spelers: Bas, Hans, René en Willemien
Afg el open dinsdag, op 27 april gebeurde het dan toch. We spe el den het sp el Evo. En dacht ik (Hans) dat ik wist hoe de evolutie in el kaar zat. Nee dus. De ijstijd zorgde er niet voor dat de dinosaurussen uitstierven. Zeker niet. De Dino´s waren daarvoor ve el te slim. Was ik er nu van overtuigd dat de mensen, ik bedo el de homo sapiens, zo slim waren.
Een sp el als EVO sp el en werpt een he el ander licht op de evolutie. Dino´s stierven niet uit doordat het kouder werd. Nee. Het kwam simp el doordat ze te weinig bontjes hadden en er niet met zijn allen onder wilden kruipen. Een aantal Dino´s ging op zoek naar een warm oord, anderen bleven in kille oorden en stierven uiteind el ijk van de koude. De Dino´s wisten zich uitstekend aan te passen aan de veranderende omgeving, waarbij de parasolletjes goed van pas kwamen. Dat die prehistorische beesten zo inventief waren, toen al.
De bewuste dinsdag scheen de statistiek zijn eigen wil te hebben. Het klimaat veranderde niet zo sn el als verwacht en het aantal Dino´s op het spe el bord vermenigvuldigde zich in rap tempo. De Dinosaurus Rex en andere carnivoren wisten red el ijk vredig te leven tussen de Brontosaurus en andere knaagdino´s. Er waren bepaalde Dino´s, die zich vooraf verontschuldigden voor het kwaad dat ze anderen aan gingen doen. Maar het sp el gaat om leven en overleven. Dus de survival of the fittest was hier een goede legitimering om el kaar eens flink in de hoorns te vliegen. Uiteind el ijk gebeurde het dan toch. De eens zo vredig naast el kaar levende prehistorische beesten moesten de hegemonie van Dino Bas maar eens doorbreken. Anders pikte hij toch steeds de mooiste plekjes in. Maar het leek een kansloze missie, omdat hij alsmaar voor God mocht sp el en en afhank el ijk van zijn worp (van de dobb el steen) het klimaat bepaald werd. Een enk el e actiekaart kon hem een beetje van zijn stuk brengen en af en toe stierven er een paar van zijn makkers af.
Ikzelf slaagde er op een gegeven moment in om als eerste te mogen. Dat was w el even wennen voor mij, maar ook voor Bas. Even vo el de ik me een beetje God toen ik voor het klimaat mocht werpen. Een bijzonder vreemde gewaarwording ook. Het ging eigenlijk best goed, de achterstanden op Bas zijn Dinogroep werden ing el open. Ook Willemien wierp een flinke serie eieren en begon een aardige familie van bruine Dino´s op te bouwen.
Maar op het moment dat het opeens flink kouder begon te worden stierven ve el Dino´s af, omdat ze onvoldoende bontjes om hun nek hadden. Omdat Bas weer voor God mocht sp el en konden slechts weinig prehistorische ve el vraten een warm heenkomen vinden. Alle warme zandstranden werden in no time door zijn Dino-club ingenomen. De rest kon rustig afsterven of vechten. De v el e gevechten op leven en dood, die hierop volgenden, kostten René een aantal van zijn famili el eden. Hierdoor moest hij zijn tweede plek afstaan aan een agressieve carnivoor met de gevreesde naam Dinosaurus Rex (mijn eigen goed afgerichte Dino). Ondanks het grote aantal eieren dat Willemien haar moederDino legde, kon ze niet voorkomen dat ze de grote koude konden overleven. Daar hi el p z el fs geen actiekaart meer tegen.
En dan horen we achteraf pas dat we de ongekuiste versie van het sp el hebben gespe el d. Vandaar. Het was een sp el dat de ware aard van el ke sp el er laat zien. Eerst vredig naast el kaar grazen aan wat blaadjes, maar als het om overleven gaat dan is de aardkloot ve el te klein en is het ieder voor zich.
De eindstand was geen verrassing, want degene die het meest voor God mocht sp el en, werd heerser in het prehistorische tijdperk.
1. Bas (groen) 64 punten
2. Hans (paars) 61 punten
3. René (ge el ) 59 punten
4. Willemien (bruin) 57 punten
5. Mevrouw X (blauw) 0 punten
De waardering:
De waardering voor het sp el bleek niet recht evenredig met de score, ondanks uitgebreide statistische analyses. René en Bas waardeerden het sp el EVO met een 4,0 en Willemien en Hans gaven een 3,5 aan dit bijzonder leerzame sp el .
Toch jammer dat ze uitgestorven zijn …
Spelers: Dagmar, Dirk Jan, Judith, Niek en René
Eerder dit jaar had René bij Dagmar en Niek Evo gespeeld. Hij had dit spel zo leuk gevonden dat hij het inmiddels zelf ook had gekocht. De andere spelers wilden ook wel. Het risico bestond dat Peter Hein rond half 10 alsnog zou komen, in dat geval zou het spel voortijdig worden afgebroken. Zoals altijd waren de eerste paar rondes vrij tam. Er waren geen extra-ei-genen te verkrijgen en er gebeurden ook geen klimatologische rampen. Hierdoor groeiden alle dino rassen in een rustig tempo door. Niek kocht gretig hoorntjes, waardoor zijn buurvrouw Dagmar wel moest volgen om zich een beetje veilig te voelen. Dagmar maakte er verder een sport van om de mooiste dino te krijgen, maar betaalde hierdoor te veel. Dirk Jan nam daarentegen regelmatig genoegen met een gratis gen, ook als hij er niet direct wat aan had. Peter Hein kwam om half 10 inderdaad binnen met Dungeons en Dragons onder zijn arm en daarom werd er toen nog één ronde gespeeld. Hierin vlogen de actiekaarten over de tafel, waardoor het einde erg chaotisch werd. Dirk Jan was al eerste, maar vond de afstand niet groot genoeg. Hij speelde daarom nog een extra actiekaart uit om nog twee extra overwinningspunten te krijgen.
Uitslag: Dirk Jan 34, Judith/Rene 30, Niek 28, Dagmar 26
Waardering: Dagmar 5, Dirk Jan, Niek en René 4, Judith 3
Spelers: Bas, Dagmar, Dirk Jan, Mirjam en René
Bas zag Evo in de goed gevulde spellenkast van Dagmar en Niek staan en wilde dat graag weer eens spelen. Evo is een van Dagmars favoriete spellen, dus die was daar wel voor in. Andere spelers waren wel benieuwd en uiteindelijk probeerde het maximum aantal spelers van vijf zijn of haar dino’s naar grote hoogten te stuwen voor de meteoor insloeg.
In de eerste ronde kocht Bas direct een ei, en kwam daarmee op voorsprong. Daarna gaf hij telkens relatief weinig uit tijdens de veilingen, waardoor hij zijn voorsprong behield. René koos voor de agressieve aanpak en liet veel dino’s van de anderen sneuvelen. De anderen probeerden hun dino’s zo divers mogelijk te ontwikkelen, wat niet altijd even goede resultaten had. Dirk Jan had bijvoorbeeld veel paraplu’s en was daardoor gewapend tegen al te extreme hitte, maar had weer te weinig eieren en poten om zich in andere situaties goed te kunnen handhaven.
Het spel was bijna ten einde toen Mirjam weg moest om haar trein te halen. Toen er met de dobbelsteen gegooid moest worden om te kijken of de meteoor al zou inslaan, werd besloten dat niemand had gezien dat er ‘5’ gegooid was en het spel toch eindigde. Iedereen had het een leuk spel gevonden, dat zijn weg wel weet te vinden in de Spel aan de Maas top-10.
Uitslag: Bas 41, René 38, Dirk Jan 34, Dagmar 31, Mirjam 28
Waardering: Dagmar 5, Bas en Mirjam 4, Dirk Jan en René 3½
Spelers: Dagmar, Niek, Peter Hein, Wendy en Willemien
Na Heimlich & Co. viel de keuze op Evo, waarbij ook Willemien kwam aanschuiven. Net als Peter Hein en Wendy had ze het al eens eerder gespeeld, voor Niek en Dagmar was het nieuw. Er werd nog een foutje met de spelregels gemaakt, waardoor de volgorde van de verschillende fases eerst niet klopte. Na anderhalve ronde werd dat rechtgezet, wat resulteerde in een extra veiling. Al snel ontwikkelde iedereen zijn eigen dinosaurussen: de diplodocussen van Dagmar fokten als waren het konijnen, en waren even snel; al snel zag het hele bord blauw, wat Dagmar veel punten opleverde. Die gebruikte ze direct weer in de veiling, om nog meer te kunnen jongen. Ook de pterodactylen van Niek waren erg vruchtbaar, maar minder mobiel. Bovendien waren het zwakke zonaanbidders, die bij de geringste koude het loodje legden, en ook in gevechten niet veel voorstelden. Eén van zijn gevleugelde dino's wist nog wel een tyrannosaurus en drie diplodocussen om te leggen. De triceratopsen van Peter Hein waren te druk met vechten om zich voort te planten. Vooral de diplodocussen en de stegosaurussen waren het slachtoffer van zijn expansiedriften. De tyrannosaurussen van Wendy deden het rustig aan. Ze legden weinig eieren, maar de jongen die er kwamen hadden hoge overlevingskansen, als waren het walvissen. De stegosaurussen van Willemien tenslotte gedijden goed in alle klimaatvormen, maar omdat ze geen hoorns had, reisde ze het halve continent af, op de vlucht voor de agressie van de triceratopsen en de diplodocussen.
Uiteindelijk bleek de strijd tussen Wendy en Willemien te gaan. De rest had zich te weinig structureel voortgepland, of teveel geboden in de veiling. In wat de laatste ronde bleek verdiende Wendy net iets meer punten, wat haar T-rexen op een overwinning kwam te staan.
Iedereen vond het een erg grappig potje. Vooral de eenzame super-pterodactyl van Niek zorgde voor veel hilariteit.
Uitslag: Wendy 49, Willemien 46, Peter Hein 43, Dagmar 42, Niek 40
Waardering: Dagmar 4½, Willemien 4, Niek, Peter Hein en Wendy 3½
Evo: wat vinden de kinderen van Dirk Jan?
Evo werd door de Dino fans bij mij thuis (vooral mijn zonen Leunis en Jaap) enthousiast ontvangen. Het was de eerste keer dat ze bij een spel niet naar de kleuren van de speelstukken keken. Leunis koos eindelijk eens niet groen, zodat die kleur voor mij overbleef.
Omdat we de engelstalige uitgave hebben en mijn kinderen die taal niet machtig zijn, koos ik er voor om de kaarten open te hebben liggen. Op die manier kon ik iedereen uitleggen waar hun kaarten voor dienden. Nadeel is dan natuurlijk wel dat iedereen weet wie welke kaart heeft. Na een paar keer spelen was het openleggen trouwens niet meer nodig. Aan de grappige plaatjes konden ze wel zien welke kaart het was en de functie kenden ze meestal uit hun hoofd.
Bij de kaartjes was de 'blote piemel' kaart (Missing Link) veruit favoriet. Dat was te danken aan de prachtige, half doorzichtige zwarte balk die op de kaart was aangebracht. Na de kaartjes ging de aandacht vooral uit naar de muterende/evoluerende dino's. Bij het bieden was de belangstelling voor de 'flubberbeesten' (bonus genen?) en de hoorns het grootst. Het was voor anderen dan ook meestal niet raadzaam om een gevecht met een zwaar bewapende dino van Leunis of Jaap aan te gaan. Anne wil haar dinos veel evenwichtiger uitbreiden: poten, bontjes, parasolletjes of eieren.
Door al deze aandacht bleef het positiespel op het bord beperkt. Meestal bleef ieder rond de startplek hangen. Omdat de kinderen vrij veel wilden investeren in het 'uitbreiden' van hun dino's, was het in het begin vrij gemakkelijk om van ze te winnen. Maar na een paar spellen had Leunis al aardig door hoe hij mij met
weinig investeringen op het biedbord kon dwarsbomen. Een keer stond Leunis tegen het einde van het spel vier punten voor en kon ik alleen door een (on)gelukkige dobbelsteenworp (waardoor de meteoor niet viel en het spel een ronde werd gerekt) van de overwinning verzekeren. Het grootste nadeel van het spel vind ik de speelduur die met mijn kinderen (vier spelers) toch van anderhalf tot twee uur uitloopt.