Sessies:

4 december 2001
Dirk Jan met zijn kinderen

4 december 2001

Spelers: Bas, Benita, Dirk Jan, Paul en Wendy

Omdat de opkomst nog beperkt was werd kort na achten begonnen met een spelletje Halli Galli. Wendy had het meegenomen om het Benita en Dirk Jan te laten uitproberen met hun kinderen. Het bleek inderdaad niet lang te duren totdat Wendy Bas de laatste kaarten mocht overhandigen. Een afgetekende overwinning voor Bas. Het eerste spel had net lang genoeg geduurd om thee te zetten, en dus kon Benita het tweede spel ook aanschuiven. Ondanks de extra speler bleken Bas en Wendy ook nu over het breedste blikveld en de beste reacties te beschikken. Het is alleen jammer dat de bokshandschoenen ontbreken. Met die extra accessoires zouden de handblessures beperkt kunnen worden. Paul gaf na afloop aan dat reactiespelletjes hem nooit konden bekoren, wat uit zijn waardering blijkt.

Uitslag:
1e potje: Bas, Wendy, Paul, Dirk Jan
2e potje: Bas, Wendy, Benita, Paul, Dirk Jan
Waardering: Bas, Benita en Wendy, Dirk Jan 2½, Paul 1

Halli Galli: wat vinden de kinderen van Dirk-Jan?

Anne en Leunis kenden dit spel al van het padvinderskamp van afgelopen zomer. Tenminste, de leiding had het daar meegenomen. Blijkbaar hebben ze het nooit gespeeld, want uit hun spelbeschrijving leek het er meer op dat ze Pim Pam Pet hadden zien spelen. Nadat ik de kinderen er van had overtuigd dat dit toch een heel ander spel was, konden we na een korte uitleg met zijn vijffen (Benita, Dirk Jan, Anne, Leunis en Jaap) beginnen.

De eerste moeilijkheid bleek het goed omdraaien van de kaartjes te zijn. Het speeltempo ligt vrij laag omdat het draaien vrij hortend en stotend rondgaat. Alle kinderen hadden de gewoonte om zo om te draaien dat ze zelf eerst konden kijken wat ze voor kaart gingen omdraaien. Ook met die 'voorkennis' waren ze geen partij voor Benita. Die mocht na twee potjes (die ze allebei won) dan ook niet meer meespelen van Anne.

Hierna ging het draaien beter en het spel ging ook wat meer gelijk op. Jaap, die vrij handig is met tellen, deed nauwelijks onder voor zijn grote broer en zus. Uiteindelijk wist ik als volwassene toch te winnen, vooral door het
voorzien van vijftallen die ontstonden door het wegvallen van kaarten. De kinderen zagen dat ook wel, maar niet snel genoeg. Als ze wel snel probeerden te zijn, vergisten ze zich daar te vaak in en moesten kaarten
uitdelen omdat ze bij zes of vier vruchten op de bel hadden gemept. Met enig toezicht is dit een spel wat ze gemakkelijk samen kunnen spelen. We hebben het dan ook al meermalen meegenomen op familiebezoek. Anne en Leunis kunnen het spel gemakkelijk uitleggen aan de aanwezige neefjes en nichtjes. Ook bij hen viel het spel goed in de smaak.

Net als met volwassenen is het met kinderen raadzaam om na twee tot drie potjes een rustiger bezigheid te bedenken, want alle kinderen waarmee ik gespeeld heb, werden er vrij luiddruchtig van...