 |
terug naar Spel aan de Maas |
| 1-9 |
Sessies:
10 mei 2005
24 augustus 2004
23 maart 2004
Dirk Jan en zijn kinderen
Spelers: Peter Hein en Willemien
Dagmar en Niek vonden het nu welletjes en gingen weer naar huis. De andere spelers waren nog druk bezig met Kolonisten. Bas was daar bij, dus wilde Willemien nog even blijven. Reden dus voor nog een laatste spel voor twee spelers. De keus viel uiteindelijk op Isis & Osiris. Willemien had het nog niet eerder gespeeld, maar het is simpel genoeg om snel uit te leggen.
Peter Hein zat niet echt op te letten en liep daardoor enkele profijtelijke plekjes mis. Willemien had beter onthouden waar de plus- en minfiches zaten en scoorde beduidend beter. Peter Hein wilde nog wel een rondje om zijn achterstand goed te maken. Beide spelers scoorden nu een stuk beter, maar op de onderlinge positie had dit weinig effect. Een aardig en snel spelletje voor tussendoor.
Uitslag: Willemien 15+22 = 37, Peter Hein 11+23 = 34
Waardering: Willemien 3½, Peter Hein 3
Spelers: Anda en Anneke
Het had de hele avond geregend, maar omdat het even droog was, besloot Bas, die op de fiets was, maar op te stappen nu het weet zich even goed hield. De anderen waren nog bezig, dus werd er gezocht naar een afsluitertje dat ook met twee spelers gespeeld kan worden. Isis & Osiris werd voorgesteld en na de uitleg kon er begonnen worden. Het bleek een erg eenvoudig, maar wel leuk spelletje en werd ook vrij snel gespeeld. In de eerste ronde bleef Anneke steeds een paar punten boven Anda, maar uiteindelijk kwam ze toch vrij dichtbij. Het werd +13 voor Anneke en +12 voor Anda. Omdat de anderen nog steeds niet klaar waren, besloten we het spel nog een keer te doen en verder te gaan met dezelfde score. Dit keer legden we vaker minpunten bij elkaar, maar waren er ook plekjes met veel pluspunten. Anneke kwam zelfs boven de twintig, maar moest dat fiche al snel weer inleveren. Zij zakte zelfs tot onder Anda, die uiteindelijk ook won.
Uitslag: Anda 17, Anneke 14
Waardering: Anda 3½, Anneke 3
Spelers: Dagmar en Peter Hein
De andere spelers waren nog steeds bezig, dus zochten Dagmar en Peter Hein weer naar een kort spelletje voor twee. Peter Hein stelde Isis & Osiris voor, dat Dagmar wel in de kast heeft, maar nog nooit gespeeld had.
Ondanks dat ze beweerde het geheugen van een blinde kip te hebben ging het Dagmar helemaal niet slecht af, en scoorde het eerste potje een punt meer dan Peter Hein. Die zon natuurlijk op revanche. Dagmar gunde hem dat, en ook de overwinning in het tweede potje. Een derde potje zou de beslissing moeten brengen. Beiden zaten voortdurend af te wegen of ze nu een schijf neer zouden leggen op wat een veilige plek leek, of de gok wagen en hopen een goed fiche voor zichzelf te trekken (of juist een slechte voor de tegenstander). Het derde potje wist Dagmar Peter Hein wederom een punt voor te blijven, maar de totaalscore van Peter Hein was weer hoger. Omdat ze van tevoren niet hadden afgesproken of het om de punten of de potjes ging, besloten ze maar heel klef dat ze allebei hadden gewonnen.
Ze hadden het beiden best een aardig spelletje gevonden.
Uitslag: Dagmar 16+7+10, Peter Hein 15+21+9
Waardering: beiden 3
Isis & Osiris: wat vinden de kinderen van Dirk-Jan?
De eerste keer dat we dit spel speelden had ik de regels niet goed gelezen en legden we de tegels met de punten zichtbaar op het bord. Ik speelde samen met Jaap (6 jaar) en Leunis (8 jaar). De illustraties op het bord en de tegels hebben niets met het spel te maken, maar worden niet als storend ervaren. Alleen Jaap wilde weten wat die 'kronkelplaatjes' in de vakjes nu te betekenen hadden, maar na de verklaring: 'niets' was hij tevreden en lette niemand hier meer op.
Scoren met plus en min punten hadden ze snel onder de knie, maar met alle informatie zichtbaar vonden we er niet veel aan. Na afloop las ik de regels nog eens goed en zag ik wat we fout hadden gedaan. Jaap wilde toen niet meer spelen, maar Leunis nog wel.
We hebben toen een paar potjes met z'n tweeën gespeeld. Hierbij viel mij op dat ook Leunis na een paar beurten niet meer precies wist welke punten waar lagen. Dat is bij spelen als Memory, Hazelnootridders en Hallo Das toch iets waar de meeste kinderen volwassenen de baas zijn. Waarom dat hier niet zo werkt begrijp ik eigenlijk niet. Het opbouwen van een sterke score positie met de eigen stenen op het bord had Leunis ook niet goed door. Hij strafte mijn concentraties van soms wel drie stenen om één leeg veld niet af, en daarom won ik vrij gemakkelijk.
Een paar dagen later hebben we het nog eens gespeeld. Nu deed Anne (9 jaar) ook mee en speelden we met vier spelers. Na een eerste spel om Anne de regels te leren, besloten ze gedrieën te zorgen dat ik zou verliezen. Zodra er een negatieve tegel door een van hen werd getrokken, werd die naast een van mijn stenen gelegd. Ook het dubbel laten tellen van deze tegels werd nu door Anne en Leunis goed gebruikt.
Het is duidelijk dat je in je eentje tegen drie geen kans maakt in dit spel. Dat viel bij de kinderen goed in de smaak. Ook een oom die een keer mocht meespelen werd op die manier afgeslacht.
Zoals ook op de doos staat lijkt mij het spel het meest geschikt voor twee spelers. Een aardige variant is dan om de ene speler zo negatief mogelijk te laten scoren, terwijl de andere zo positief mogelijk moet scoren. (Met in tien punten win je dus van plus negen punten, maar verlies je van iemand met plus elf punten) Een slechte tegel voor jezelf kun je dan niet zomaar kwijt bij de tegenstander, want daar is die juist gunstig voor!