Sessies:

17 februari 2004
27 augustus 2002

17 februari 2004

Spelers: Bas, Dirk Jan, Pascal, Peter Hein, René en Shuk-ha

Puerto Rico en Stephensons Rocket waren min of meer gelijktijdig uitgespeeld. Toen kwam alsnog het Labyrinthe kaartspel op tafel, dat Peter Hein aan het begin had voorgedragen als optie voor zes spelers. Omdat het vrij simpel is, leek het wel geschikt als afsluiter, en Bas had het alvast gepakt terwijl bij Stephensons Rocket de laatste ponden werden uitgedeeld.
Met zes spelers is het aantal beurten dat iedereen heeft beperkt, en dus ook de scoringsmogelijkheden. Bas en René hadden een beurt minder dan de rest, en troffen het niet dat de symbolen op hun kaarten vaak niet voorkwamen op de reeds liggende kaarten in het labyrint. Het was voor iedereen maar afwachten of de kaarten een beetje gunstig waren tijdens de eigen beurt. Vooruit plannen is er niet bij, dat frustreert alleen maar. Dirk Jan slaagde er als enige in om een keer twee kaarten te pakken in plaats van een, maar had daarvoor ook al een keer niks kunnen pakken. Voor Pascal en Peter Hein lagen de kaarten doorgaans het meest gunstig, zodat zij uiteindelijk twee kaartjes meer hadden dan de rest.
Niemand had het idee gehad veel invloed te hebben op het eigen resultaat, zodat de waarderingen van dit spelletje op z’n zachtst gezegd lauw waren.

Uitslag: Pascal en Peter Hein 7, Bas, Dirk Jan, René en Shuk-ha 5
Waardering: Pascal, Peter Hein en Shuk-ha 2½, Bas en René 2, Dirk Jan 1½

27 augustus 2002

Spelers: Bas, Det, Rob en Wendy

Het plan was om na Union Pacific Mexica te spelen, maar door de lange speelduur van de eerste was daar geen tijd meer voor. In plaats daarvan viel de keuze op het Labyrinthe kaartspellen, een van de spellen uit de bekende Doolhof-reeks. Hierbij leggen de spelers kaarten aan, en bouwen zo een gangenstelsel. Als een symbool op jouw kaart rechtstreeks in verbinding staat met een andere kaart met datzelfde symbool, mag je die kaart pakken, die aan het eind een punt waard is. Door het vreemde aantal kaartjes had Bas een beurt minder dan de rest, en dus een scoremogelijkheid minder. Desalniettemin haalde hij samen met Det de meeste punten: tien. Hij en Rob konden soms twee kaartjes tegelijk pakken, maar doorgaans werd er maar een punt gescoord. Vooral Det scoorde constant, terwijl Wendy vaak veel pech had doordat de plaatjes op haar kaarten er niet lagen, en ze zo geen punten kon scoren. Door de hoge geluksfactor had niemand echt het idee veel invloed uit te kunnen oefenen, wat zich weerspiegelde in de waarderingen.

Uitslag: Bas en Det 10, Rob 9, Wendy 7
Waardering: Bas en Rob 2½, Det en Wendy 2