 |
terug naar Spel aan de Maas |
| 1-9 |
Sessies:
Spelers: Bas, Dagmar, Ilja, Niek en Peter Hein
Vijf spelers is een ideaal aantal voor Quo Vadis, dat Peter Hein dan ook met voorbedachten rade had klaargelegd. Bas kende het nog niet. De anderen hadden het een keer eerder gespeeld en vonden het toen wel leuk.
Peter Hein maakte de vorige keer de fout door te weinig senatoren in het spel te brengen en kon daardoor te weinig punten scoren. Nu nam hij zich voor het beter te doen. Maar een voornemen is een ding, het uitvoeren een ander. Voor hij er erg in had waren er geen vrije plaatsen in de onderste gremia meer en restte hem niets dan naar voren te gaan. Uiteraard niet zonder toestemming van de anderen. Gelukkig voor hem deed Niek het nog slechter, want die zat erg lang zonder een enkel fiche. Ondertussen vond Dagmar het een raar spel.
De andere spelers daarentegen scoorden het ene fiche na het anderen hadden al een flinke voorraad. Om de pijn van Niek en Peter Hein te verergeren speelden ze ook nog eens samen om hun senatoren naar voren te helpen en elkaar zo nog meer punten toe te schuiven. Dagmar vond het maar een raar spel.
Er waren drastische maatregelen voor nodig, en Peter Hein beschikt over enige zelfmoordcommandomentaliteit (een erfenis uit Risk) om daartoe het initiatief te nemen. Weer plaatste hij als eerste een senator in de senaat, met Niek vlak achter hem. Ilja kon onbedreigd over rechts de senaat binnenkomen, maar Dagmar moest zich ernstig zorgen gaan maken aan de linkerflank. Bas leek veilig in het midden, waar hij genoeg senatoren en vermoedelijke medestander had om in de senaat door te dringen. Dagmar zei dat ze het een raar spel vond.
Maar uiteindelijk was het Ilja die de beslissende zet deed. In wat haar laatste beurt was, mocht ze het Caesarfiche verplaatste. Dagmar deed haar een bod dat Ilja niet kon weigeren om het fiche op een voor haar gunstige plaats te leggen, waardoor ze toch in de senaat kon komen. Dit was de doodssteek voor Bas, voor wie er nu geen plaats in de senaat meer was. Zijn grote berg fiches had niets meer te betekenen en hij eindigde op nul punten. Dagmar had nog steeds veel punten, maar haar wanhoopsbod aan Ilja kost haar de eerste positie. Ilja was spekkoper en eindigde met die bonus bovenaan. Peter Hein had weer de minste punten (na Bas), maar troostte zich in de gedachte dat zijn machinaties in ieder geval de ondergang van twee andere spelers hadden betekend. En daar gaat het hier toch om! Dagmar bleef het een raar spel vinden.
Uitslag: Ilja 20, Niek 16, Dagmar 15, Peter Hein 10, Bas 0
Waardering: Ilja en Peter Hein 4, Niek 3½, Dagmar 3, Bas 2½
Spelers: Dagmar, Ilja, Niek, Peter Hein en Wendy
Quo Vadis is weer zo’n oudje van Knizia dat in een nieuw jasje gestoken is. De doos is veel kleiner, het thema ongewijzigd. Dat was ook niet nodig, want het thema pas uitstekend bij het spelverloop. Er wordt vaak op Knizia gemopperd dat het thema in zijn spellen er maar wat bij hangt, maar er zijn genoeg spellen die dat logenstraffen en dit is er een van.
De spelers beheren verschillende senatoren die ze in de senaat moeten zien te manoeuvreren. Daarbij bewegen ze zich van het ene gremium naar het andere en verdienen daar onderweg lauwerkransen mee. Om in een hoger gremium te komen, en uiteindelijk de senaat, is wel de steun van je medespelers nodig. Dat maakt Quo Vadis tot een listig onderhandelingsspelletje.
In no time waren de onderste gremia vol en moesten de senatoren het dus hogerop zoeken. Zodra er een plekje vrij kwam, werd dat bezet door de volgende senator. Peter Hein wist heel snel zijn eerste poppetje in de senaat te krijgen en deed daardoor in ieder geval mee voor de winst. Heb je aan het einde namelijk niemand in de senaat, dan verlies je automatisch. Caesar verlangt toch op zijn minst dat je de presentielijst tekent.
Aan de linkerkant van het bord gingen Dagmar en Wende gezamenlijk op. Deze facties konden het blijkbaar uitstekende met elkaar vinden, want ze legden elkaar geen strobreed in de weg. Niek probeerde alles in zijn eentje te doen. Diverse aanbiedingen van Peter Hein om samen te werken sloeg hij in de wind. Hij dacht dat hij genoeg senatoren in de diverse gremia had om alles in zijn eentje te doen. Peter Hein had niet zoveel senatoren op het bord en was dus van de samenwerking van anderen afhankelijk om verder te geraken.
Na het zoveelste ‘nee’ van Niek was de maat vol. Met een hoop lauwerkransen stonden Nieks senatoren klaar voor de poort van de senaat. Ilja had ook nog een plekje in de senaat nodig, maar had in hetzelfde gremium slechts twee senatoren tegenover de drie van Niek. Maar tot ontzetting van Niek wist Peter Hein zijn bijnaam ‘de Rat’ eer aan te doen door Caesar te overtuigen bij de senaat te gaan kijken, daarmee doorgang verlenend aan de eerste senator die zich aandeed. Niet geheel toevallig was dat er een van Ilja, die de deur dichtgooide in de neuzen van de witte parvenu’s van Niek. Daarmee had ze nog bijna gewonnen ook, maar omdat Wendy eerder in de senaat zat werd ze net tweede. Peter Hein was in punten laatste, maar doordat hij Niek vakkundig buiten de senaat had weten te houden maalde hij daar niet om.
Iedereen vond het een erg leuk spel.
Uitslag: Wendy 24 (3e in de senaat), Ilja 24 (5e), Dagmar 19, Peter Hein 10, Niek x
Waardering: allen 4