Sessies:

4 maart 2003

4 maart 2003

Spelers: Dagmar, Hieke, Niek en Wendy

Na enige verwarring of de verschillende kaarten nu wel of niet door elkaar geschud moesten worden (wel dus) ging het spel van start. De spelers hebben elk twee geluksgetallen, waarbij niemand dezelfde geluksgetallen heeft. In het midden van de tafel liggen drie kleurenkaarten (geel, blauw en rood). Als een .elkaart gedraaid wordt, tellen de spelers snel of het aantal afgebeelde figuurtjes in een bepaalde kleur overeenkomt met een van hun geluksgetallen. Als dat zo is trekt de speler de overeenkomende kleurenkaart zo snel mogelijk naar zich toe. Als geen van jouw geluksgetallen voorkomt, mag je elke kleurenkaart naar je toe trekken. De winnaars van de ronde ontvangen een kaart als punt. De gedraaide telkaart komt in de pot. De pot kan verkregen worden als een sandwichkaart gedraaid wordt. De spelers leggen zo snel mogelijk hun beide handen op de kleurenkaarten. Wie als eerste een hand van een medespeler gesandwiched heeft is de winnaar van deze ronde en ontvangt de hele pot!
Het bleek al snel dat dit spel de handen en de tongen goed losmaakt! Al dit sandwichen en kaarten naar je toe trekken levert heel wat enerverende taferelen op. Wendy had snel door dat de pot winnen meer punten kan opleveren dan een aantal rondes flink tellen en een schamel kaartje verkrijgen en concentreerde zich op de sandwichkaarten en liet het tellen aan de anderen over. Hieke doorzag deze taktiek en toen Wendy weer snel haar handen naar voren bracht reageerde ze bliksemsnel. Hun handen ontmoeten elkaar halverwege in een hardhandige botsing. Helaas voor Hieke won Wendy alweer de pot en Hieke bleef achter met… niks. Hoewel? Beide spelers bleven achter met pijnlijke herinneringen en er werd unaniem besloten het spel te staken.