 |
terug naar Spel aan de Maas |
| 1-9 |
Sessies:
Spelers: Coen, Martin, Peter Hein en Wendy
Dankzij een late file op de A13 waren zowel Martin als Peter Hein een halfuur te laat. Gelukkig voor hen was ook Wendy net binnen en was ze begonnen Thurn und Taxis uit te leggen aan Coen, terwijl de anderen al aan het spelen waren. Gelukkig is het geen moeilijk spel en kon ze de uitleg makkelijk nog een keer doen voor Martin.
Wendy was startspeler en omdat er in de eerste zes kaarten al twee steden uit Baden lagen, pakte ze die uiteraard direct. Dit is de enige regio waar je met een route van drie direct een bonusfiche kunt scoren. Dat liet Wendy niet na en ze begon dus met een goede uitgangspositie. Peter Hein probeerde zijn huisjes direct wat te spreiden om later de bonuspunten voor alle regio’s te kunnen pakken. Dat pakte echter wat anders uit en hij veranderde zijn plan om dan maar als eerste alle steden in Beieren aan te doen.
Coen was dol op het trekken van kaarten. Hij trok er bijna iedere beurt twee en bouwde gestaag zijn routes op. Dat betekende dat hij vaak mooie routes had, maar tegelijkertijd ook weer veel kaarten af moest leggen na het voltooien van een route.
Martin begon wat voorzichtig, maar maakte iets over de helft ineens een prachtige route van zeven steden in zeven verschillende landen. Dat was natuurlijk goed voor het plaatsen van zeven huisjes en een hele smak bonusfiches.
Dit doorkruiste de plannen van Wendy. Ze had erop gerekend dat ze als eerste alle landen aan zou doen en daarmee flink punten zou scoren. Maar waar Coen haar met zijn mooie routes al was voor geweest gooide ook Martin nu roet in het eten. Voor Peter Hein had Martin ook iets moois in petto, want met zijn laatste route deed hij ook als eerste alle steden in Beieren aan, wat Peter Hein weer punten kostte.
Met die laatste route plaatste Martin ook zijn laatste huisje en beëindigde daarmee het spel. Omdat hij de laatste speler was, kwam niemand meer aan de beurt. Zonder strafpunten en met een bonus van een punt was Martin dus ook de duidelijke winnaar. Wendy en Peter Hein kwamen net te kort. Coen had nog veel te veel huisjes over en scoorde zoveel minpunten dat hij op gepaste afstand van de winnaar eindigde.
Een leuk spel, daar was iedereen het over eens.
Uitslag: Martin 23, Wendy 21, Peter Hein 15, Coen 11
Waardering: Martin, Peter Hein en Wendy 4, Coen 3½
Spelers: Bas, Dagmar, Jacqueline en Willemien
Dagmar had de Spiel des Jahres winnaar klaar gelegd om te spelen. Bas en Willemien kenden het spel nog niet en dat was voldoende om hen over te halen het eens te proberen. Jacqueline had het de week ervoor al een keer gespeeld en had toen al doende de regels doorgrond en wilde het spel nog wel een doen. De vorige keer had ze in het begin van het spel nog wat foutjes gemaakt omdat ze niet alle regels in één keer had onthouden, nu zou het dus beter moeten gaan. Verder had ze een gedegen studie gedaan naar de naam van dit spel om op die manier beter voorbereid ter tafel te verschijnen dan haar tegenstanders.
Bas begon meteen met het aanleggen van een lange route om zo het fiche voor een route van 5 binnen te halen. De dames begonnen wat rustiger met kortere routes. Dagmar legde zich toe op het plaatsen van tenminste één huisje in alle landen buiten Beieren. Dit had ze al twee keer eerder geprobeerd, maar was toen telkens net niet gelukt. Dit keer lukte het haar wel en nog als eerste ook, wat een flinke stapel punten opleverde. Jacqueline wist in haar laatste rondes nog een flink aantal puntenfiches te scoren door op essentiële plaatsen een huisje te bouwen. Ze wist ook het spel nog eens uit te maken wat nog een extra punt opleverde. Deze punt bleek genoeg te zijn om de rest achter zich te houden. Jacqueline was erg verbaasd dat ze had gewonnen want volgens eigen zeggen was dit pas de derde keer dat ze op de club een spel had gewonnen (maar meedoen en lol hebben is belangrijker dan winnen dus ze blijft gewoon meespelen). Dagmar en Willemien waren op de tweede en derde plaats geëindigd zodat de enige heer in het gezelschap genoegen moest nemen met de laatste plaats.
Iedereen had het wel een aardig spelletje gevonden.
Uitslag: Jacqueline 19, Dagmar 18, Willemien 15, Bas 14
Spelers: Anneke, Dagmar, Jacqueline en Niek
Dagmar heeft een niet al te ingewikkeld spel in haar tas gestopt: Thurn und Taxis. Jacqueline vraagt waar de titel van het spel vandaan komt. Geen van de spelers weet het exact, maar Roel, Jacqueline’s echtgenoot heeft even gegoogled en kwam met het antwoord: Thurn und Taxis is de naam van een oud adellijk geslacht, dat oorspronkelijk uit Italië kwam. In de 13e eeuw verzorgde deze familie koeriersdiensten tussen een aantal Italiaanse staten en in de 15e en 16e eeuw verspreidde zich een aantal takken van deze familie zich over de Kerkelijke staat en de Habsburgse landen en richtte daar het postwezen in. In Regensburg staat nog steeds het slot Thurn und Taxis.
Nu dan de link naar het spel: het gaat er hier om dat je koeriersdiensten tussen de verschillende, op elkaar aansluitende steden in Duitsland, Bohemen en Polen creëert. Op het speelbord liggen steeds zes stedenkaarten en in score oplopende postkoetskaarten. Verder heeft iedere speler een aantal houten huisjes in zijn eigen kleur die bij de bezochte steden geplaatst moeten worden. De volgorde van het spel is eerst minimaal één stadkaart trekken, daarna minimaal één spelen. Wanneer je een route wilt verzilveren, dan moet dat met minimaal drie kaarten. Er zit ook bij dit spel een addertje onder het gras: je mag drie stedenkaarten over steden in één land spelen of over drie steden in drie verschillende landen. Dat laatste ben je nogal eens geneigd te vergeten in het vuur van het spel. Doel van het spel is om zoveel mogelijk punten te vergaren. Dit is een vereenvoudigde weergave van de spelregels.
Het spel begint rustig. Jacqueline is de eerste die bonuspunten vergaart door huizen te bouwen in alle steden van Beieren. Maar hardlopers zijn doodlopers en zij wordt dan ook ingehaald door Dagmar, die stilletjes de ene route na de andere bouwt. Uiteindelijk neemt Niek een eindspurt door gebruik te maken van de ‘Wagner’-functie, waarmee hij een route van vijf steden mag laten gelden als een van zeven. Wordt die zeven gehaald, wordt de ronde nog wel afgemaakt, maar is het spel afgelopen. De overgebleven huisjes worden als minpunten van de eindscore afgetrokken, waardoor iemand die als eerste de route van zeven haalt niet automatisch de winnaar van het spel is. Dat is ook nu het geval, want Dagmar wint met een postkoetslengte voorsprong.
Uitslag: Dagmar 15, Niek 10, Anneke 8 en Jacqueline 6
Waardering: Dagmar en Anneke 3½, Niek en Jacqueline 3
Spelers: Dagmar, Niek en Peter Hein
Dagmar had dit spel onlangs in Duitsland gekocht en nu het net de Spiel des Jahres had gewonnen werd het toch eens tijd dat het op de dinsdagavond gespeeld werd. Ondanks de benaming van familiespel zitten er toch wel een paar bijzondere regeltjes over het punten scoren in, zodat het nog even duurde voor Dagmar met de uitleg klaar was. Het hielp ook niet dat Niek nog wat moeite had met het onthouden van de regel dat als je een route maakt, je bij het plaatsen van huisjes mag kiezen uit of alle steden in een regio of in iedere regio een stad. Peter Hein noemde dit maar de ‘Union Pacific-regel’, maar dat hielp nog niet echt.
Peter Hein ging direct goed van start door in Baden, de meest westelijke regio, een route van lengte drie aan te leggen die alle steden daar aandeed. Dit leverde hem direct een bonusfiche voor dat gebied op.
Dagmar en Niek deden gezellig mee met het bouwen van de routes, maar moesten telkens veel kaartjes afgooien na het voltooien van een route. Bovendien bleef Niek maar last houden van die stomme UP-regel, wat hem ernstig vertraagde. Peter Hein daarentegen was bij het voltooien van een route alweer bezig met zijn volgende plannen en bleef als een speer gaan. Nog even was er een strijd tussen Niek en Peter Hein wie als eerste alle regio’s bezocht zou hebben, maar dankzij -weer- de UP-regel trok Peter Hein aan het langste eind, goed voor nog meer bonuspunten.
Dagmar had inmiddels ook wat tegenslag gehad doordat ze niet de kaartjes kon pakken die ze wilde, ondanks dat er geregeld ‘changez!’ geroepen werd als de kaartjes weer eens vervangen moesten worden.
Uiteindelijk was het Peter Hein die als eerste een route van lengte 7 aanlegde en daarmee het spel beëindigde. De anderen slaagden er niet in ook de langste route te maken. Dit en hun gebrek aan bonusfiches had als gevolg een groot gat in de scores.
Niet verbazend had Peter Hein zich prima vermaakt, terwijl Niek nog iets mompelde over een geluksfactor. Het valt nog te bezien of hun beider oordelen blijven staan na meerdere potjes, die vast wel zullen volgen.
Uitslag: Peter Hein 29, Dagmar 14, Niek 9
Waardering: Peter Hein 4, Dagmar 3½, Niek 2½