Sessies:

8 februari 2005

8 februari 2005

Spelers: Bas, Helène, Peter Hein en Wendy

Peter Hein had Ursuppe al bijna anderhalf jaar geleden van de spellenclub gekregen, maar nog nooit meegenomen (of gespeeld). Dat werd dus hoogste tijd, en toen hij Bas de vorige week beloofd had het mee te nemen natuurlijk helemaal. Wendy en Helène leek het ook wel wat.
In Ursuppe speel je met amoeben, die met die van de andere spelers vechten om het bestaan in de oersoep. Eten (andermans poep) is schaars en bewegen lastig en traag. Evolutie dicteert dat de amoeben die zich het beste aanpassen aan de omstandigheden meer kans hebben op levensvatbaar nageslacht. Aanpassen doe je met het verwerven van genen, dat een centraal element in het spel is.
Bas was de enige die het spel kende, en op basis van zijn eerdere ervaringen kocht hij direct het gen overlevingsstrijd, waarmee je andere amoeben op kunt eten. De anderen zagen dat niet zitten, en ontwikkelden als reactie vluchtvermogen en efficiënter bewegen. Het resultaat was dat Bas de amoeben van Peter Hein en Helène niet of nauwelijks te pakken kreeg. De amoeben van Wendy waren nog wel eens het slachtoffer, maar zij vormde haar amoeben om in efficiënte en razendsnelle zwemmers, zodat ze veilig uit de buurt van Bas’ vraatzuchtige beestjes konden blijven.
Dit had tot gevolg dat de amoeben van Bas vaak honger moesten lijden. Dit hinderde zijn ontwikkeling. Die van Wendy vonden altijd wel wat te eten, en ook de amoeben van Helène gedijden goed. Peter Hein koos voor een geleidelijke ontwikkeling. In punten bleef hij dus aanvankelijk achter, maar daar stond tegenover dat zijn amoeben bijna nooit honger hadden en ook niet opgevroten werden.
Helènes vruchtbare celdelingen bezorgden haar na een paar rondes een duidelijke voorsprong. Ze werd op de voet gevolgd door Wendy. Wendy had na een tijdje een wel erg sterke genenpool. Haar amoeben waren snel, beweeglijk en vooral bijzonder efficiënt. Bewegen koste haar nooit actieschijfjes, waardoor ze die kon bewaren om genen te kopen, nageslacht te creëren en indien nodig ter bescherming van de dunne ozonlaag. Op driekwart van het spel ging ze Helène dus ook voorbij en kwam alleen op kop.
Peter Hein zag het einde naderen en begon zich driftig voort te planten en nieuwe genen te ontwikkelen. Zijn zeven geharnaste en intelligente amoeben leverden hem veel punten op, maar de achterstand op Wendy kon hij slechts puntsgewijs inhalen. In wat bleek de laatste ronde kwam Wendy precies in het donkere gedeelte van het scorespoor, met Peter Hein drie vakjes erachter. Maar gezien Wendy’s superieure genencombinatie had ze een extra ronde ook nog wel uitgehouden.
Bas betreurde zijn vroege aanschaf van de overlevingsstrijd, die een stuk beter lijkt met meer spelers. Helène moest haar actieschijven na een tijdje vooral inzetten voor nieuwe amoeben, omdat ze steeds vaker honger kregen. Geld voor nieuwe genen had ze dus niet, zodat ze Wendy’s spurt niet had kunnen bijbenen.
Iedereen had het een erg leuk spel gevonden.

Uitslag: Wendy 42, Peter Hein 39, Helène 34, Bas 26
Waardering: Bas, Peter Hein en Wendy 4, Helène 3½