 |
terug naar Spel aan de Maas |
| 1-9 |
Sessies:
Spelers: Bas, Dirk Jan, Peter Hein, Wendy en Willemien
Niet iedereen had Vinci eerder gespeeld en voor de mensen die dat wel hadden gedaan was het alweer een tijdje geleden. Het is tenslotte alweer bijna tien jaar oud en komt als gevolg net zo vaak op tafel.
Het lot wees Peter Hein als startspeler aan en zo kon hij mooi de eerste beschaving kiezen, die acht extra legers opleverde. Dat was ook wel nodig, want de speciale eigenschappen van de beschaving waren maar zo-zo. Slavernij is op zich aardig, maar als je het spel moet beginnen zijn er natuurlijk geen aantrekkelijke potentiële slaven in de buurt. Met zijn eerste rijk haalde hij dan ook bijna alleen punten uit het bezetten van gebieden.
De andere spelers beschikten over minder legers, maar kregen weer bonuspunten voor bepaalde gebieden. Bas zat met zijn eerste rijk goed in de mijnbouw. Ook na ondergang van het rijk bleef hem dat twee punten per gebied opleveren. Peter Hein wilde daar graag wat aan doen met zijn tweede rijk, maar kon die gebieden niet veroveren omdat ze grensden aan zijn eerste beschaving.
Halverwege het spel kwam Bas zo op een voorsprong. Peter Hein en Willemien konden na een goede start geen aansluiting vinden en voor Dirk Jan en Wendy moesten de goede tijden sowieso nog aanbreken. Voor Dirk Jan kwamen die als eerste. Aanvankelijk werd zijn weidegebied in het noordoosten met rust gelaten, omdat hij ver achteraan stond. Maar toen zijn nieuwe beschaving ineens erg sterk bleek, werd het toch tijd voor de anderen om het weiland maar van het blauwe schijfje te ontdoen. Gratis drie punten extra per beurt was toch iets te gortig.
Ondertussen deed Wendy haar best in de race te blijven en koos uiteindelijk toch maar die suffe beschaving die de rest niet hoefde. Door het vele passen lagen hier al acht overwinningspunten op, waarmee Wendy weer aansluiting vond. Tot verrassing van alle spelers, inclusies Wendy, bleek de beschaving helemaal niet zo slecht. Het was een bergvolk met geld en heel toepasselijk floreerde haar beschaving dan ook prima in het Alpengebied. Het volk had de beschikking over slechts weinig legers, maar ieder gebied, ook bergen, was wel twee punten waard. Samen met haar oude beschaving leverden de Helvetiërs Wendy ineens wel erg veel punten op en begonnen de andere spelers zich wat ongemakkelijk te voelen, helemaal toen Wendy op 95 punten kwam, waarmee het spel in feite nog maar een ronde zou hebben.
Helaas voor de anderen bevond niemand zich in de positie om er iets aan te doen. Sommigen waren met hun beschaving te ver weg, anderen konden niets doen omdat ze door hun eigen oude beschaving in de weg werden gezeten. Peter Hein deed wat hij kon en grabbelde genoeg punten bij elkaar om boven de 100 te komen. Als startspeler zou hij sowieso niet meer na Wendy (die laatste speler was) aan de buurt komen. Hij kon alleen maar tegen beter weten in hopen dan iemand anders haar nog wat kon afremmen. Dat was natuurlijk niet het geval en met een mooie score van zestien punten in de laatste ronde werd Wendy afgetekend eerste.
Bas’ indruk van het spel was in ieder geval een stuk beter dan de eerste keer. Ook de anderen hadden zich prima vermaakt. Soms is het best de moeite waard om eens een oudje op tafel te leggen!
Uitslag: Wendy 111, Peter Hein 101, Willemien 88, Bas 85, Dirk Jan 82
Waardering: Peter Hein 4, Bas, Dirk Jan, Wendy en Willemien 3½
Spelers: Bas, Frank, Pascal, Peter en Willemien
Peter had Vinci meegenomen dat hij al vaker had gespeeld en erg leuk vindt. De anderen wilden het wel eens proberen. Ondanks zijn ervaring bleek Peter geen erg grote bedreiging. Halverwege het spel nam Frank een forse voorsprong. Prompt werd hij door alle anderen aangevallen tot hij weer bij het peloton zat. Zijns inziens ging de aanval op hem wat te lang door, wellicht dat de frustratie hierover heeft bijgedragen aan zijn waardering.
Tegen het eind van het spel stond Bas in een goeie positie om veel punten te pakken en ondanks massale tegenstand kon hij het spel net winnen door boven de 100 punten te komen.
Bas vind het spelmechanisme op zich erg goed in elkaar zitten. Het is alleen zo makkelijk de koploper aan te pakken dat het geen enkele zin heeft om voordat het spel bijna is afgelopen een voorsprong te hebben. Dat maakt het eerste deel van een vrij lang spel volkomen irrelevant. Daarom toch geen erg hoge waardering.
Uitslag: Bas 102, Frank 92, Willemien 89, Peter 87, Pascal 86
Waardering: Peter 4, Pascal 3½, Bas en Willemien 3, Frank 2
Spelers: Emile, Peter Hein, René en Sten
Met ieder volgend spel werd het aantal spelers hoger, en met Emile als vierde speler waren er genoeg voor Vinci, dat Peter Hein lang geleden eens gespeeld had. Voor de rest was het nieuw, maar de regels zijn gelukkig niet erg complex. Op René na had iedereen een voorkeur voor Zuid-Europa. De vreedzame akkerbouwers van René verkozen Assyrië met zijn vruchtbare graanvelden, de mijnwerkers van Sten vonden de Balkan wel prettig. Peter Hein begon op het Iberische schiereiland, van waaruit hij langzaam West- en Midden-Europa veroverde. De agressieve barbaren van René begonnen, heel toepasselijk, in Scandinavië. Ze werden aangevoerd door een kundig veldheer, zodat deze beschaving al snel op haar maximale grootte zat. Dit leverde René direct veel punten op. Ook Sten en Emile deden het goed met de punten. Peter Hein bleef wat achter, maar omdat zijn volk zich had verdiept in heelkunde, kon zijn beschaving blijven groeien. Zodoende hield hij als enige aan zijn beschaving vast in de beurt dat de rest allemaal met een nieuwe begon.
Dit was het tijdperk van Sten: zijn oorlogszuchtige bergvolk stootte vanuit de Oeral door richting oost en zuid, en veroverde geheel Rusland. Ook zijn oude beschaving bleef veel punten genereren, waardoor hij op een flinke voorsprong van de rest kwam. René kon nog bijblijven. Zijn nieuwe beschaving van landbouwers en veetelers in de Oekraïne was wat minder succesvol dan die van buurman Sten, maar zijn oude beschaving strekte zich uit over zo’n groot gebied (van het Kola-schiereiland tot België), dat deze hem nog wel punten op bleef leveren. Emile en Peter Hein daarentegen zaten elkaar behoorlijk dwars. Emile was met een groot leger in Iberië neergestreken, en verdreef daar Peter Hein. Maar doordat Peter Heins volk over bijzondere verdedigende vaardigheden beschikte en maar bleef groeien, was verdere expansie voor Emile erg moeilijk. Beide spelers kwamen zo op grote achterstand te staan. Emile stelde een bestand voor om hier wat aan te doen, waar Peter Hein graag op in ging. Dit gaf hem de kans met een nieuwe beschaving te beginnen in de Oeral. Zijn eerste doel was het wegvagen van Stens beschaving aldaar, omdat deze wel erg ver voor lag. Dit lukte bijzonder goed, en dwong Sten een derde beschaving te beginnen. Ook hij koos nu voor Iberië, waar de verspreide legers van Emile weinig tegenstand boden. René was ook alweer toe aan een derde rijk, en koos weer voor Scandinavië. Door het verdwijnen van zijn eerste rijk lag dit subcontinent voor het grijpen, en hij stootte eenvoudig door richting West-Europa.
Toen René alweer aan zijn vierde beschaving toe was, nam Peter Hein zijn derde. Deze was een paar keer overgeslagen, en leverde Peter Hein direct al zes punten op. Hierdoor kwam hij op precies 120 punten te staan, wat het einde van het spel inluidde. Voor René had het geen zin meer om een nieuwe beschaving te starten; hij wist nog net een extra gebied in Europa te veroveren. Stens beschaving had haar hoogtepunt nog niet bereikt, en verdere expansie leverde twee extra gebieden op. De verrassing was groot toen bleek dat Sten ook precies op 120 uitkwam, en zo gedeeld winnaar was met Peter Hein. Emile was niet erg enthousiast over het spel, in tegenstelling tot de rest. Stens enige kanttekening was dat hij de spanning van de dobbelstenen uit Risk wat mistte, maar verder vond hij het erg goed.
Uitslag: Peter Hein en Sten 120, René 111, Emile 103
Waardering: René en Sten 4½, Peter Hein 4, Emile 2