 |
terug naar Spel aan de Maas |
| 1-9 |
Sessies:
Spelers: Bas, Dagmar, Helene, Jeroen, Peter Hein en Willemien
Jeroen had een import spel uit Amerika meegenomen, en wist de anderen te overtuigen dat het een goed idee was om hiermee te beginnen. W&W is een soort kruising tussen roulette en Trivial Pursuit. Het spel bestaat uit zeven ronden. In elke ronde wordt een vraag gesteld, waarvan het antwoord altijd een getal is. Iedereen moet een gok doen naar het juiste getal en dit op een bordje schrijven. De antwoorden worden vervolgens gerangschikt van hoog naar laag. Degene die het dichtst bij het goede antwoord zit, maar niet te hoog heeft gegokt, wint 10 punten.
Wat het spel echt interessant maakt is dat er ook punten zijn te winnen door te gokken op wie het juiste antwoord heeft gegeven. Hiertoe kan, voordat het juiste antwoord bekend wordt gemaakt, door iedereen worden ingezet op een of twee van de gegeven antwoorden. De uitbetaling voor een goede gok wordt groter naarmate je een meer extreem antwoord (voor statistici: verder van de mediaan) hebt gekozen.
En hoe ging het spel? Helene en Jeroen begonnen meteen goed door op de eerste vraag het correcte antwoord te geven en ook op hun eigen antwoord in te zetten. Jeroen wist dit nog twee keer te halen, waardoor hij gedurende het spel een comfortabele voorsprong opbouwde. Zijn stapel fiches groeide zelfs zodanig dat enkele van de andere spelers dachten dat het de bank betrof. Ondertussen viel Dagmar op door de antwoorden die ze gaf. Ze bleef consequent bij elke vraag het getal 75 of invullen. Alleen als het om een jaartal ging, stapte ze over naar 1975. Het verrassende was dat ze met deze strategie toch nog twee keer het dichtstbijzijnde antwoord wist te scoren!
De laatste ronde is de grote finale. In deze ronde mag je zoveel op de antwoorden inzetten als je maar wil. Dit in tegenstelling tot alle overige ronden, waar maar voor maximaal 10 punten mag worden ingezet. Als je in deze ronde goed gokt, kun je heel veel geld verdienen en daarmee alsnog een grote achterstand in één keer ongedaan maken. Alleen Bas leek dit te hebben doorzien, en hij deed een dappere poging om alsnog de winst naar zich toe te trekken. Helaas gokte hij verkeerd waardoor hij eindigde op nul punten. Maar, hulde, dit is wel de manier waarop het spel gespeeld moet worden: alles of niets, of zoals Mart Smeets het uitdrukt ‘de dood of de gladiolen’.
Jeroen was de enige die het spel kon waarderen. Sommige anderen verdachten hem er even van dat hij de hoge waardering gaf als tegenwicht voor al die lage waarderingen, maar hij verzekerde iedereen dat hij het gewoon een echt leuk spel vindt.
Hij was wel nieuwsgierig waarom iedereen zo negatief was. De conclusie was dat het spel beter tot zijn recht komt aan het einde van de avond. Maar dat is logistiek gezien weer moeilijk want als je eenmaal de groep hebt opgesplitst komt het maar zelden voor dat je precies tegelijkertijd klaar bent om aan een nieuw spel te beginnen.
Daarnaast vonden de meeste spelers het bezwaarlijk dat veel van de vragen nogal Amerikaans georiënteerd zijn. Hoewel dit een kwestie van smaak is, zou een Nederlandse of Europese editie natuurlijk leuker zijn. Niets houdt je echter tegen om zelf een set vragen te bedenken die speciaal geschikt is voor Nederland. Op deze manier kan het spel heel leuk ingezet worden om een feestje (jubileum, verjaardag) op te leuken door een spelletje W&W te spelen met op maat gemaakte vragen over het feestvarken.
Uitslag: Jeroen 245, Peter Hein/Dagmar 105, Helene 95, Willemien 20, Bas 0
Waardering:, Jeroen 4½, Helene, Peter Hein en Willemien 2, Bas 1½, Dagmar 1