startpagina.
0-9 A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z
Parade
Parade

Auteur: Naoki Homma
Uitgever: Z-man Games (2007)
Aantal spelers: vanaf 2 tot 6
Leeftijd: vanaf 10 jaar
Speelduur: 30 tot 45 minuten
Prijs: circa 15 euro
Soort: kaartspel


Het spel ...
Parade is een kaartspelletje waarin, gebaseerd op het verhaal van Alice in Wonderland, alles net even anders is. Zo moet je nou eens niet de meeste punten halen, maar de minste.

Het spel bestaat uit kaarten genummerd van nul tot tien, in zes verschillende kleuren. Aan het begin van het spel worden er zes kaarten in een rij op tafel gelegd (de parade). Spelers hebben vijf kaarten in hun hand en in hun beurt spelen ze hier één van uit en trekken vervolgens een nieuwe.

Een uitgespeelde kaart wordt aan het eind van de parade gelegd. Vervolgens ga je kijken of je kaarten op moet pakken. Ik zal dit uitleggen aan de hand van een voorbeeld. Stel dat je een gele vier hebt gespeeld. De laatste vier kaarten van de rij zijn dan in ieder geval veilig (je hoeft deze niet op te pakken). Van de overige kaarten moet je alle kaarten die geel zijn oppakken en alle kaarten met het getal vier of lager. Deze kaarten leg je op kleur gesorteerd voor je neer.

Het spel wordt net zo lang gespeeld totdat iemand van alle zes de kleuren een kaart voor zich heeft liggen of de trekstapel op is. Alle spelers spelen dan nog één beurt door. Na deze beurt heeft iedereen nog vier kaarten in zijn handen. Van deze vier kaarten, leg je er twee af. En daarna legt iedereen tegelijkertijd de andere twee kaarten bij het juiste rijtje.

Voor de puntentelling ga je eerst kijken welke speler in iedere kleur het langste rijtje heeft. Deze rijtjes draai je om. Vervolgens wordt de eindscore bepaald door de omgekeerde kaarten voor één strafpunt te tellen en de overige kaarten voor de waarde die er op staat (dus minimaal 0 en maximaal 10 strafpunten). De speler met de minste strafpunten wint.

... en de waardering
Parade is mij heel goed bevallen. Het kostte mij een paar rondes voor ik moeiteloos bepaalde welke kaarten ik in een beurt op moest pakken, maar daarna speelde het spel lekker vlot door. Je wilt natuurlijk het liefst geen kaarten oppakken, maar dit gaat je niet lukken. Dus is de vraag welke kaarten je oppakt. Een lang rijtje is vaak beter dan een rijtje van één hoge kaart, dus tijdens het spel ontstaat soms een strijd om het langste rijtje in een bepaalde kleur. Maar als je deze strijd verliest, dan kan je dat flink wat minpunten opleveren.

Schmidt Spiele heeft overigens ook een versie van Parade uitgebracht, maar dan zonder het thematische Alice-sausje. Het spel is er vast niet minder leuk om, maar de editie van Z-man is zeker de mooiste van de twee (al hadden de bierviltjes die in het doosje zitten van mij niet echt gehoeven). Parade is een perfecte filler: simpele regels, beperkte speelduur, maar bomvol lastige keuzes en spanning. Van dit soort spellen kan je er niet te veel hebben.

4 pionnen
Dagmar

terug naar boven