Toy Battle

De illustratie op de speldoos van Toy Battle zou mij niet hebben overgehaald om het eens te proberen. Het oogt kinderachtig en doet op zijn best denken aan de karakters van Toy Story.  Een gegeven paard kijk je echter niet in de bek en dat is maar goed ook. Het spel blijkt namelijk een soort paard van Troje: de goed gevulde speldoos vol strijdborden en twee speelgoedlegers biedt meer dan alleen een onderhoudende strijd.
 
Toy Battle is een spel voor twee spelers, die ieder een speelgoedleger aanvoeren. Dat leger bestaat uit acht verschillende eenheden (fiches) die elk drie keer voorkomen en waarden van 1 tot en met 7 hebben. Je kunt ze vergelijken met schaakstukken. Bij de start worden ongezien vier eenheden in de speldoos teruggelegd. Je wint door het vijandelijke hoofdkwartier te veroveren of, wat vaker gebeurt, voldoende sterfiches te behalen door gebieden in te nemen.

De startspeler start met drie eenheden op zijn (scrabble-)plankje; de andere speler met vier. Tijdens je beurt pak je twee eenheden bij of speel je er één op het strijdbord. Die eenheid moet via de eigen troepen verbonden zijn met je hoofdkwartier. Daarna voer je het effect van de eenheid uit. Er zijn er verschillende, zoals een extra beurt, het bij pakken van extra eenheden, het verwijderen van een aangrenzende vijandelijke eenheid of het op een willekeurige plek leggen van je eenheid. Ook heeft elk van de acht meegeleverde strijdborden velden met een specifieke eigenschap.
 
Zo trek je op richting het vijandelijke hoofdkwartier en probeer je tegelijk gebieden te omsluiten voor de sterfiches. Van strategisch belang daarbij is dat je een eigen eenheid bovenop een vijandelijke eenheid mag leggen als haar waarde hoger is. Een eigen eenheid mag je altijd bedekken, ongeacht de waarde. Maak hier goed en slim gebruik van.

…en de waardering

Toy Battle is een zeer geslaagd tweepersoonsspel. Het is snel uitgelegd, speelt zeer soepel en is goed gebalanceerd door de effecten van de eenheden en op de strijdborden. Hoewel je wat geluk nodig hebt bij het trekken van eenheden, is er altijd wel een zinvolle zet te doen. Meestal eindigt het spel zodra iemand voldoende sterfiches heeft veroverd, want het vijandelijke hoofdkwartier is lastig te bereiken.

Het leuke is ook dat geen spel hetzelfde verloopt, omdat je steeds met andere eenheden begint en andere eenheden bijtrekt. Daarnaast moet je voortdurend inspelen op de zetten van je tegenstander. Dat maakt dat je elk spel weer andere beslissingen neemt. Juist die afwegingen en interactie maken Toy Battle voor mij een geweldig leuk en goed spel voor twee. Wie niet van confronterende interactie en abstract denken houdt, zal er minder plezier aan beleven.