1-4 spelers
40 – 60 minuten
Auteur: Alex Cutler & Mike Mihealsick
Uitgever: Smirk & Dagger Games (2025)
Het spel…
Wat ik bijzonder sympathiek vind aan A place for all my books is dat je er in de schoenen kruipt van iemand die (denk ik) een beetje neurodivers is. In dit spel ben je namelijk iemand die graag thuis is om zijn/haar/hun boekencollectie te reorganiseren. Daar krijg je energie van en als je genoeg energie hebt, dan kan je het aan om even de drukte van de stad op te zoeken om daar nieuwe boeken te halen.
In A place for all my books hebben alle spelers een bordje voor zich liggen met daarop de plattegrond van hun huis. Het grootste deel van de tijd ben je hier bezig. Maar centraal op tafel ligt ook een bordje waarop het stadje staat waar je toch echt af en toe naar toe zult moeten om aan nieuwe boeken te komen (aan online bestellingen wordt in dit spel niet gedaan).
A Place for all my books is een werkverschaffingsspel. Je hebt één poppetje (dat ben je dus zelf) en die plaats je op de verschillende locaties die op de rand van je spelersbordje. Hier staan alle acties die je kunt uitvoeren. Denk daarbij aan zaken als dat je je boeken op andere plekken in het huis legt of dat je uitrust en daardoor bedenkt hoe de boeken nog mooier kunnen liggen (of te wel: pak opdrachtkaartjes die je kan vervullen voor punten). Van deze activiteiten krijg je energie. Dit houd je bij op het sociale batterij spoor aan de rand van je bord. En als je genoeg opgeladen bent, dan kan je de dappere stap maken om naar het stadje te gaan.
In het stadje kan je verschillende plekken bezoeken. Zo kan je naar de bibliotheek om boeken te lenen (terugbrengen doen we niet aan in dit spel), naar de boekwinkel om nieuwe boeken te kopen of naar de kringloop om eigen boeken om te ruilen voor nieuwe. En als je echt heel veel energie hebt dan kan je zelfs naar de andere winkeltjes gaan om daar leuke dingetjes te kopen, zoals bijvoorbeeld een spelletje of nieuwe (noisecanceling) koptelefoon. Maar dit alles kost je bakken energie, dus je blijft nooit lang. En wat ik een leuk detail vind is dat je het niet trekt als nog iemand anders de locatie binnenkomt waar jij bent. Dat is veel te druk. Als dat gebeurt, dan ga je snel naar buiten toe om even op een bankje in het park te gaan zitten. Dat levert je dan gelukkig juist weer een beetje energie op.



A place for all my books is dus qua opzet behoorlijk zen. Je bent lekker bezig met je boeken, gaat af en toe even naar de stad en komt daarna thuis weer tot rust. Maar het is natuurlijk wel een spel en dus draait het om de punten. Je scoort de punten door je eigen opdrachten en gezamenlijke opdrachten te vervullen. Daarnaast krijg je nog punten voor de boeken die je verzameld hebt (meer is altijd beter in dit spel), voor de leuke dingetjes die je gekocht hebt én voor het beetje energie dat je nog in je sociale batterij hebt aan het eind van het spel. Wie de meeste punten heeft, wint
…en de waardering

Ik vind het thema en de uitvoering van A place for all my books heel sympathiek. Het spel ziet en speelt net zo ontspannen als de makers hebben bedoeld. In de meeste beurten ben je lekker in je huis aan het rommelen om de boeken te verplaatsen om zo opdrachten te vervullen. En als je genoeg opgeladen bent, dan ga je naar de stad om daar lekker te shoppn om zo onder andere aan nieuwe boeken te komen.
Maar de keerzijde van dit ontspannen spelletje is dat het nogal repetitief en zelfs een beetje saai is. Iedereen is op zijn eigen bordje met boeken aan het schuiven, loopt af en toe even door de stad. De enige interactie in dit spel zit hem er in dat als je naar een locatie in de stad gaat waar een ander is, dat die ander dan snel naar het park gaat en daarvoor beloond wordt met wat nieuwe energie. Hoe sympathiek het ook is dat je een medespeler helpt, speltechnisch doe je het liever niet. Het spel moedigt je dus vooral aan om elkaar uit de weg te gaan. Ik had dit spel graag heel leuk gevonden omdat het je laat verplaatsen in de schoenen van mensen die niet goed tegen prikkels kunnen. Maar helaas, hoe sympathiek ik dit ook vind, het spel zelf vond ik vooral saai.



