Geplaatst door September was voor mij een goede spellenmaand. Maar liefst 51 keer kwam er een spel op tafel. Dat daar ook wel wat hele vlotte kleine spelletjes tussen zaten, mag de pret niet drukken. Van alle gespeelde spellen waren er 4 nieuw. Daarvan was ik het meest onder de indruk van Men-Nefer. Dit spel is genoemd naar de eerste hoofdstad van het verenigde oude Egypte. Het is meer bekend onder de Griekse naam Memphis. De andere drie spellen behandel ik in alfabetische volgorde.
Men-Nefer lag al een tijdje in de kast om te spelen. Het is echter een pittig spel met heel wat spelmateriaal en regels. Eindelijk kwam het er eens van. Men-Nefer is van de hand van de spelauteur van Bitoku. Dat vind ik een erg leuk spel, maar de bonte kleurrijke vormgeving staat niet iedereen aan. Men-Nefer is wat evenwichtiger van vorm en kleur. Het heeft met Bitoku gemeen dat ook hier er vele plekken zijn om te ontdekken en waar punten kunnen worden verdiend. Ook het spelmechanisme heeft wel iets weg voor Bitoku. Je plaatst je werkers op een actieveld waarna je die vervolgens weer kunt opschuiven voor nog meer acties. Ik houd wel van dit soort spellen waarin je alle kanten op kunt gaan. Een ontdekkingstocht waarin je elkaar ook wat dwars kunt zitten, maar waar altijd wel een optie is om wat anders te doen. Zo speel je al snel zo’n 105 tot 120 minuten weg. Ik heb mij geen moment verveeld.
Bounce It is naar ik begrijp een soort Bier Pong, maar dan een iets meer uitgebreide versie ervan. In Bounce It heb je 3 of 4 balletjes ter beschikking om in een beker in het midden van de tafel te laten stuiteren. Lukt dat en heb je nog ballen in de hand, dan kun je de weddenschap verhogen en meer punten verdienen. Gaat het vervolgens mis, dan mag de volgende speler het proberen met de hogere weddenschap. Zo speel je tot iemand 42 punten heeft (vraag me niet waarom). Dit gaat natuurlijk nergens over, maar kan best vermakelijk zijn in de juiste groep.
Gekscherend zou ik ICE Mollenmania (wie kent het nog?) op steroïden kunnen noemen. We bewegen onze leider over het bord en halen daar steeds een (ijs-)laagje weg. Zo gaan we de diepte in voor de meest mooie beloningen. ICE is prachtig vormgegeven. Het flinke bord wordt gedurende het spel laag voor laag afgepeld. De bovenste ijslaag levert je leuke extra’s op die je acties krachtiger maken. De onderste lagen bestaan uit tegels met symbolen die je wilt verzamelen voor de eindpunten en voor het gebruik van de krachtige eigenschappen. Het oogt dus allemaal prachtig, maar het spel kon mij deze eerste keer nog niet pakken. Het is feitelijk een wat abstract spel waarin je constant probeert met je leider voldoende (neutrale) archeologen te verzamelen om zo weer een onderste laag vrij te spelen. Dat is feitelijk het enige wat je doet. Het ontbreekt aan verschillende spelmogelijkheden en keuzen. Ik startte niet erg goed en daarna bleef het slecht gaan. Ik kon daar weinig aan veranderen voor mijn gevoel. Een herkansing is zeker nodig, maar dit is niet een spel voor iedereen.
Als cadeau ontving ik laatst Toy Battle. Dit tweepersoonsspel laat zich misschien nog het beste vergelijken met de spelapp Clash Royale waarin spelers troepen inzetten om elkaars torens te vernietigen. In Toy Battle probeer je elkaars hoofdkwartier te bereiken of een per gebied verschillend aantal sterren te behalen. Je kunt daarvoor 8 troepen inzetten, waarvan je er drie van elk hebt. Je troepen moeten aansluiten op het hoofdkwartier, maar mogen op eigen of vijandelijke troepen worden geplaatst. In het laatste geval moet de waarde van de te plaatsen troep wel hoger zijn. Denk aan levend stratego. Daarnaast heeft vrijwel elke troep een aparte vaardigheid. Deze voer je uit direct na het plaatsen. Toy Battle blijkt verrassend leuk te zijn. Het is binnen 15 minuten te spelen en levert een intense strijd op waarbij ook nog wat te lachen valt. Het is een tactisch en wellicht zelfs licht strategisch spelletje, maar wel onderhevig aan het toeval door de onzekerheid over de troepen die je trekt. Wat mij betreft is dat echter prima in balans hier. Toy Battle is veel meer dan het kinderspel waar het in eerste instantie op lijkt.
Het begin van de maand was voor mij nog een vakantieweek. Vooral Elawa kwam toen vaak op tafel. Verder is Toy Battle hier een groot succes. Met de korte speelduur blijft het vaak niet bij één potje. Ook The Hobbit kwam weer eens op tafel. Langzaam maar zeker komen we bij de laatste avonturen aan. Je zou denken dat je die 8 hoofdstukken zo uitspeelt. Dat kan ook wel, maar omdat je toch vaak weer met andere spelers speelt en na een onderbreking soms weer even moet wennen, is de praktijk dat we vaak weer opnieuw starten. Wat blijft is dat het gewoon een erg leuke en goede Roll & Write is. Het was lang geleden dat ik Sky Team heb gespeeld en nog altijd heb ik lang niet alle landingen gespeeld. Wat ligt er toch veel in de kast dat gewoon weer eens op tafel moet komen te liggen. Ik begrijp de uitdaging die Dagmar dit jaar is aangegaan wel.