Geplaatst door De eerste maand van het jaar zit er weer op. Als je, net als ik, niet zo van sneeuw, kou, gladdigheid en regen houdt, dan was januari geen maand om over naar huis te schrijven. Maar wel een maand om lekker binnen te blijven en een spelletje te doen. En dat is dan wel weer goed gelukt. Er stond deze maand tachtig keer een spel op tafel en dat waren vierenveertig verschillende spellen. Daar zaten zes nieuwe spellen tussen en twee uitbreidingen die ik voor het eerst speelde. Over Cascadia Junior, Locus en Castle Combo: Uit de Kerker! schreef ik al een recensie, dus die sla ik in dit overzicht over. De rest van de spellen bespreek ik verderop in dit maandoverzicht in alfabetische volgorde.
Veel spellenliefhebbers vinden het leuk om zichzelf challenges (dat klinkt hipper dan uitdagingen) op te leggen. Hoe meer spellen je doet, hoe beter (dat spreekt natuurlijk voor zich). En veel nieuwe spellen is ook goed. En dan moet je ook nog aan je H-index werken waardoor je een aantal spellen heel vaak gaat doen (voor wie het niet kent: een H-index van tien zegt dat je tien spellen ten minste tien keer gespeeld hebt). Voor dit jaar heb ik bedacht dat ik ga proberen zo veel mogelijk verschillende spellen te spelen. Dat is een mooie manier om alle golden oldies ook weer eens uit de kast te trekken. Dat gaat vast ten koste van de H-index, maar je kan niet alles hebben.
En laat ik mijn rijtje met voor het eerst gespeelde spellen dan eens beginnen met een echte golden oldie uit de kast van spellenvriendin Det. Ik ga al lang me in de spellenwereld, maar het spel Canyon is zelfs van voor mijn tijd (het is uitgebracht in 1997) en had ik nog nooit gespeeld. En ik ben blij dat die fout inmiddels hersteld is. Canyon is een slagenspel waarop je op een bord je voortgang bijhoudt. Het doet een beetje denken aan Wizard (een van mijn favoriete slagenspellen). Je moet in Canyon een river zien af te roeien. Hoe ver je mag roeien wordt bepaald door het aantal slagen dat je haalt, waarbij je een paar bonusstapjes mag zetten als je goed voorspeld hebt hoeveel slagen je gaat halen. Je kan elkaar blokkeren op de route en aan het eind van de route staat sterke stroming die je uit de koers duwt. Ik heb dit spel met ontzettend veel plezier gespeeld. Als het nog te koop was geweest, had ik er hebzucht van gekregen.
Ik had al veel goeds over Dobbelkoning gehoord, maar het nog nooit gespeeld. Dobbelkoning is een dobbelspelletje van Haba dat een beetje aan Yahtzee doet denken. Op tafel liggen een aantal kaarten waarvoor je verschillende combinaties moet zien te gooien om ze te mogen claimen. Net als in Yathzee mag je je dobbelstenen tot drie keer gooien om die doelen te bereiken en daarna pak je een kaart. Hoe moeilijker de opdracht, hoe meer punten je scoort. Als je geen enkele kaart mag claimen, dan krijg je een kaart met minpunten cadeau. Ik ben wel te porren voor wat dobbelplezier op zijn tijd en ik kan dan ook goed begrijpen waarom zo veel mensen enthousiast zijn over Dobbelkoning. Het is een leuk tussendoortje voor de hele familie.
Er is op dit moment zo veel mis in de wereld dat veel mensen verlangen naar een veilige plek waar alles goed, warm en vriendelijk is. Het is vast geen toeval dat het woord “cosy” in eens overal opduikt. Dit woord drukt een gevoel uit dat net zo onvertaalbaar is als ons gezellig maar wat elementen bevat van gezellig, knus en comfortabel. Ik kwam deze omschrijving al bij boeken tegen (heerlijk een boek waarin je je terug kan trekken in een fijne, veilige wereld). Maar het valt me op dat het woord cosy nu ook gebruikt wordt voor spellen. Denk aan spellen als Calico, Patchwork, Cottage Garden, Cat Lady en Everdell. Een nieuw cosy spel op de spellenmarkt is A place for all my books. Dit is een workerplacer waar je met acties boeken in je eigen huis op stapeltjes mag gaan leggen om zo patronen te maken. En vervolgens mag je voldaan kijken naar je resultaat (iedereen die wel eens zijn boekenkast of spellenkast opnieuw heeft ingericht kent dit gevoel). Daar krijg je energie van. En die energie heb je nodig om naar de stad te gaan om daar nog meer boeken te halen bij de boekwinkel of de bibliotheek. Ik vind A place for all my books heel erg een spel van nu. Het is niet alleen cosy, maar ik vind het is ook neurodivers-inclusief. Ik geloof niet dat ik eerder spellen heb gespeeld waarin de spelers er rekening mee moeten houden dat ze niet overprikkeld raken. Het spel zelf is ook best een leuke puzzel. Het is wel een beetje solitair omdat iedereen in zijn eigen huis lekker aan mag rommelen en je elkaar daarbij niet in de weg kan zitten. In de stad is wel een beetje interactie, maar die is positief. Als je naar een plek wil waar al een ander staat, dan maakt de andere speler meteen plaats voor je en gaat even in het park op een bankje zitten en dat levert deze speler dan weer energie op voor zijn sociale batterij.
In Theetuin ga je thee verbouwen op eigen stukjes grond. De thee is daarbij niet het einddoel van het spel maar een middel om punten vergaren. Met de thee die je kweekt, kan je namelijk allemaal leuke dingen kopen die op hun beurt weer punten opleveren. Het spel bestaat uit een vast aantal rondes waarin je drie beurten hebt (of vier als je bijbetaald) en in iedere beurt speel je een aantal kaarten en kies je uit welke actie je wilt uitvoeren. Op de kaarten staan symbolen en die bepalen hoe goed de actie is die je gaat doen. Je moet je kracht dus slim verdelen over de verschillende acties. Ik had er wel plezier in om dit te doen. Je wilt altijd meer dan kan en dat dwingt je tot scherpe keuzes. Maar ik herken ook de kritiek van Roger wel dat de keus minder groot is dan je denkt omdat je bepaalde acties zeker zal willen kiezen (lees hier zijn recensie). Maar is het nog echt kiezen als het zo logisch is dat je wel gekke Henkie bent als je het niet doet? Ondanks deze gedwongen keuzes bleef er voor mij nog genoeg te kiezen over om dit spel met veel plezier te spelen.
Ik speelde deze maand de Halloween uitbreiding voor Welcome to your perfect home. Bij deze variant staan bij sommige van de huizen een “trick or treat” symbool. Als je zo’n huis van huisnummer voorziet, dan moet je kiezen of je gaat voor het snoep of voor de schrik en dat symbool aankruisen. Natuurlijk zijn er gezamenlijke doelen voor wie als eerste een bepaalde combinatie heeft gemaakt waarbij het snoep of de schrik een rol speelt. Deze variant maakt het spel niet echt anders, maar het is leuk om blaadje te gebruiken dat er thematisch anders uit ziet. En Welcome to is gewoon een leuk spelletje en dat geldt onverkort ook voor deze variant.