Karakorum

Als geen ander weet Reiner Knizia spelideeën op telkens weer nieuwe manieren te gebruiken. Tegels plaatsen, kaarten op volgorde spelen, winnen met de hoogste laagste score en ga zo maar door. Geen wonder dat hij zo’n indrukwekkend oeuvre heeft opgebouwd. Ook in Karakorum komen we weer verschillende van die typische Knizia-elementen tegen.

De setting van het spel is nu eens geen expedities in vergeten gebieden, maar op steile bergen in de Himalaya. Iedere speler probeert op drie verschillende bergen zo hoog mogelijk te eindigen. Dat doe je door zoveel mogelijk kaarten in de bijbehorende kleuren te verzamelen.

In je beurt draai je een voor een kaarten van de stapel om, tot een maximum van het aantal spelers plus een. Als je niet meer om wilt of mag draaien, neem je zoveel kaarten van een kleur als je wilt. Alle andere spelers mogen dan in volgorde ook een kaart nemen als ze dat willen. Kaarten leg je per kleur oplopend in rijtjes voor je.

Als je zo een expeditie uitbreidt, mag je die waarderen. Is de expeditie lang genoeg, dan mag je de bijbehorende bonuskaart nemen en doe je op je eigen bord met de bergbeklimmer in dezelfde kleur een aantal stappen richting de top. In plaats van een bonuskaart nemen mag je ook het aantal ijsbijlen op je kaarten tellen en zoveel stappen doen. In beide gevallen leg je alle kaarten af en kun je in deze kleur weer een nieuwe expeditie starten.

Het spel eindigt als alle kaarten verdeeld zijn. Iedereen die nog expedities voor zich heeft liggen waardeert die (of krijgt straf als de expeditie niet ver genoeg is). De puntentelling is nog het meest complex: alleen spelers die in minstens een van de drie kleuren het verst zijn gevorderd komen in aanmerking voor de winst. Ze tellen de voortgang van de andere twee kleuren op, en de speler met de hoogste score wint.

…en de waardering

Karakorum is een medley van elementen uit verschillende oudere spellen van Reiner Knizia, zoals Medici, Lost Cities en Samurai. En zoals je van hem mag verwachten werkt het allemaal weer heel goed, zonder dat het aanvoelt als meer van hetzelfde. Karakorum is een verrassend interactief spel. Het liefst draai je zoveel mogelijk kaarten om en veel te kunnen pakken, maar daarmee geef je je medespelers wel kans op een gratis kaart die ze goed kunnen gebruiken. Het listige scoresysteem werkt die interactie ook in de hand. Je kunt je het niet permitteren om alles op een kleur te zetten, maar je moet toch in een kleur uitblinken. Tegen het einde kan het dan best spannend worden.

Tegelijk is het allemaal wel wat abstract en zullen mensen die de spellen van Knizia wat zielloos vinden ook door Karakorum niet overtuigd worden. Voor de fans daarentegen is het een leuke variant van de geliefde ideeën.