Geplaatst door Ik ben afgelopen week mee geweest met de All Games on Deck bordspellencruise naar Noorwegen (lees hier meer over in dit blogje). Noorwegen was prachtig, maar het was wel een bordspellencruise. En dus heb ik ook lekker veel gespeeld. In totaal heb ik 28 verschillende spellen gedaan. De meeste daarvan kende ik al (ik had geen zin om regels te lezen), maar er zaten zeven spellen tussen die nieuw voor mij waren. In dit blog deel ik mijn eerste indrukken van deze spellen.
Ik ben niet zo van de pokerspellen, maar ben wel van de Phil Walker-Harding spellen. En dus wilde ik All-in: Predictions, het pokerspel van Phil Walker-Harding best proberen. In dit spel moet je proberen een zo goed mogelijke hand bij elkaar te krijgen. Alle spelers krijgen een paar handkaarten.om te beginnen. En dan mag je in een aantal ronden proberen daar een steeds betere pokerhand van te maken door kaarten te spelen en de actie die op de die kaart staat uit te voeren. Hiermee kan je extra kaarten uit een openliggende voorraad of gesloten kaarten pakken. Maar je moet ook altijd kaarten afleggen in de open voorraad. Als er in de open voorraad een bepaald aantal kaarten ligt is de ronde afgelopen. Voordat de spelers hun hand gaan openbaren moeten ze eerst nog voorspellen wie de beste hand heeft. Vervolgens scoor je punten voor je hand en voor je goede voorspelling. Na drie rondes is het spel afgelopen. Ik moest even wennen aan dit spel, maar na een paar rondjes kreeg ik het wel door. Het werkt best prima, maar voor mij was het toch te veel een pokerspel om er echt heel veel plezier aan te beleven.
Ik ben altijd te porren voor een nieuwe roll & write en ging dan ook meteen overstag toen Kyra me Daydream adviseerde. Dit is een cosy roll & write spel voor mensen die toe zijn aan een overdosis roze. Want dat is wat je ziet als je dit spel opent: een overvloed aan roze. Wat ik een leuke vondst vind aan dit spelletje is dat het afwisbare bordje waar je op gaat afvinken uit drie stukken bestaat. Je kan het telkens op een andere manier vouwen om zo een ander “blaadje” te creëren. Elk segment heeft ook net eigen regels waardoor het spel telkens net even anders is. Het spel zelf was redelijk simpel. Je gooit met twee dobbelstenen en je moet de getallen ergens op het briefje schrijven. Je schrijft de getallen in de wolkjes die in een soort kruiswoordraadsel-achtig patroon liggen. Je hebt daardoor rijen en kolommen en veel getallen staan zowel in een rij als een kolom. Je moet de getallen zo invullen dat er geen dubbele getallen in de rijen en kolommen komen te staan en het liefst zelfs zo dat de getallen in nette oplopende of aflopende reeksen staan. Op die manier scoor je natuurlijk punten. Als je een dobbelsteen niet kan gebruiken dan mag je hem afleggen om een blaadje te scoren waarmee je later de waarde van de dobbelsteen met één kan verhogen of verlagen. Als je rijtje af is mag je een aantal lijntjes trekken rondom voorwerpen die aan het eind van het spel weer punten opleveren. Ik waardeer de variatie die Daydream brengt door het vouwbare bordje. Maar getallen in vakjes zetten hebben we al zo vaak gedaan dat ik daar niet echt warm meer voor loop. Ik wil dit spel best nog eens spelen, maar ik hoef het niet zelf te hebben.
In de recente sale van WGG heb ik nog verlekkerd naar Gnome Holow gekeken omdat het er zo mooi uit ziet, maar ik heb het uiteindelijk niet gedaan omdat ik eigenlijk niets van het spel weet. Ik greep dan ook graag de kans om aan te schuiven bij een tafel waar dit spel op stond. In Gnome Hollow leg je iedere beurt eerst twee zeshoekige tegels aan op een gezamenlijk speelveld en daarna mag je je gnoom verplaatsen waarbij je hem bijvoorbeeld op een paadje(denk Carcassonne). Je probeert hiermee gesloten cirkels te maken op de plekken waar je gnoom staat. Als je gnoom namelijk bij een cirkel staat die af is krijg je punten (hoe groter de cirkel hoe meer punten) en mag je de paddenstoelen die er groeien plukken. Je gnoom kan namelijk niet alleen als een soort veredelde bouwopzichter bij een paadje staan, maar hij kan ook naar de markt gaan om de paddenstoelen te verkopen (voor punten) óf naar de bloemmarkt gaan om daar plantjes te scoren (dat levert ook weer punten op). Bij mij ontstond een soort verhaal waarbij mijn vrouwtjesgnoom Jannie de hele tijd paadjes aan het aanleggen was terwijl mannetjesgnoom Jan bloemen voor haar ging halen als dank voor haar harde werk terwijl hij zelf zijn handen nooit uit de mouwen stak. Ik vond dit wel een leuk puzzelspelletje. In een volgende sale zou deze zo maar in mijn mandje kunnen eindigen. Met vier spelers duurde het wel wat lang voor wat het is (in andermans beurt doe je namelijk zelf niets dus dan is drie keer wachten minder leuk dan één keer wachten).
Ik speelde Kameleon met drie spelers en dat is eigenlijk te weinig voor deze partygame. In dit spel wordt aan het begin van een ronde een bordje neergelegd met daarop een aantal woorden die met elkaar samenhangen (bijvoorbeeld landen). Alle spelers op één na krijgen te zien welk woord van deze woorden het actieve woord is. Een speler (de kameleon) weet dat niet. Vervolgens moeten de spelers om de beurt een hint geven over het woord. De kameleon moet dus ook een hint geven, zonder het woord te kennen. De andere spelers moeten proberen de kameleon te ontmaskeren en de kameleon moet proberen het woord te raden. Dit uitgangspunt ben ik eerder tegengekomen in Spyfall en werkt heel goed. Maar om goed tot zijn recht te komen heeft het wat mij betreft wel meer dan drie spelers nodig. We hebben het spel dan ook vrij snel weer weggelegd.
In The Last Droids is het recyclen geblazen. In een wereld waar grondstoffen schaars zijn worden de laatste robots uit elkaar gehaald om de onderdelen vervolgens te gebruiken om er nieuwe robots van te maken. De spelers krijgen om de beurt net zo veel kaarten als er spelers zijn en kiezen daar zelf er een van en geven de andere spelers ook een kaart. Vervolgens mag iedereen kiezen: sloop je de robot om er onderdelen van te maken of maak je van de onderdelen die je eerder verzamelde een nieuwe robot. Er zijn verschillende robots die allemaal zo hun nut hebben. Sommige leveren gewoon lekker veel punten op (daar gaat het natuurlijk allemaal om), terwijl andere bijvoorbeeld je helpen doordat je onderdelen kan gaan ruilen. Ik vond The Last Droids een leuk spelletje dat “verdeel en heers” combineer met het puzzelen met de robotonderdelen (maak ik deze robot of sloop ik hem voor de onderdelen zodat ik straks meer kan). Het artwork van het spel is ook nog eens heel aantrekkelijk. Dit is een spel dat best eens in mijn kast zou kunnen belanden.
In Movie Fight ben je een uitbater van een bioscoop die probeert zijn klanten blij te maken met fijne zalen (goed geluid, lekkere stoelen, etc.) en het programmeren van fijne films. In je beurt kies je één van drie openliggende kaarten. Op de linkerkant van de kaart staan de bezoeker van de bioscoop en hun wensen en op de rechter de films en de faciliteiten van de zalen. Je bent dus de hele tijd aan het puzzelen om vraag en aanbod in balans te krijgen en dat valt niet mee. Vooral omdat de verschillende bezoekers verschillende wensen hebben en ze toch in dezelfde zaal zitten. Ik vond dit een verrassend leuk puzzelspelletje dat ik met veel plezier heb gespeeld. Het valt nog lang niet mee om veel punten te scoren, maar het is vast heel bevredigend als dat lukt (het is mij niet gelukt dus ik kan hier nog niet uit eigen ervaring over vertellen).
Ik heb op de cruise meerdere potjes Shallow Sea gespeeld en in de doos van dat spel zat ook al meteen de uitbreiding (Shallow Sea: Broedseizoen). Die had ik thuis nog niet gedaan en is dus nieuw. In deze uitbreiding vind je vooral heel veel nieuwe zeedieren en een nieuwe soort koraal. De nieuwe koraalsoort is wit en dat is een joker-koraal, je mag er namelijk elke kleur vis naast leggen en dat is wel zo makkelijk. Verder zit er in het bord een schildpaddenbordje en voor elke speler twee schildpadjes en een fiche om te onthouden welke schildpad ook al weer van jou is. Op het schildpaddenbordje leg je drie doelfiches neer met het soort doelen dat we ook op de zeedieren en opdrachtkaarten tegenkomt. Zodra je aan zo’n doel voldoet mag je je schildpadje op het bordje leggen. Hoe eerder je dat doet, hoe meer punten je scoort. De catch is dat je maar twee schildpadden hebt, terwijl er drie doelen zijn dus je hoeft niet overal voor te gaan. Deze uitbreiding verandert het spel nauwelijks. Je blijft lekker puzzelen met koralen en visjes en probeert ze nog steeds in bepaalde patronen te leggen. Je krijgt er wat nieuwe patronen bij, maar dat verandert het spel niet wezenlijk (al zorgt het wel voor meer variatie en daarmee herspeelbaarheid). Hetzelfde geldt voor het schildpaddenbordje, het zorgt voor iets van interactie, maar het is vrij beperkt en zet het spel niet op zijn kop. Aan de ene kant kan je dus zeggen dat je niets mist als je de uitbreiding niet aanschaft, maar ik ben blij dat ik hem al heb omdat hij voor meer variatie in doelen zorgt.