Cozy Stickerville

Als kind heb ik een paar “choose your own adventure” boeken gehad. Dat zijn boeken waarin je telkens stukjes tekst leest die eindigen in een keuze. Iedere keuze leidt naar een andere vervolgparagraaf en zo ontstaat je eigen verhaal. Ik vond het leuk om het boek verschillende keren te lezen en daarbij verschillende keuzes te maken om te kijken wat er dan zou gebeuren. Dit principe kan je natuurlijk ook in een bordspel toepassen. En dat is precies wat er in Cozy Stickerville is gedaan.

Aan het begin van het Cozy Stickerville lees je dat je de eigenaar wordt van een stukje land en dat het aan jou is om daar iets moois van te maken. Je krijgt daar tien jaar de tijd voor en ieder jaar bestaat natuurlijk uit twaalf maanden.

Iedere maand begin je met het trekken van een kaart van een stapel die je iets voorlegt. Bijvoorbeeld of je wil gaan vissen of houthakken (fictief voorbeeld). Of wil je een spelletjeswinkel of een wasserette bouwen (fictief voorbeeld). Je maakt dan je keus en leest op de kaart wat daar de uitkomst van is. Stel dat je gaat houthakken dan krijg je natuurlijk hout (grondstoffiches) en als je de spelletjeswinkel gaat bouwen dan betaal je daarvoor de benodigde grondstoffen en plak je de bijbehorende sticker op het bord.

En daarna mag je nog een actie naar keuze uitvoeren. Denk aan het bezoeken van een van de locaties op het bord. Bij elke locatie staat een nummer en als je naar die locatie gaat dan lees je de bijbehorende paragraaf in het storybook. Vaak zit daar ook weer een keus in verstopt. Bij de spellenwinkel zou je bijvoorbeeld kunnen kiezen tussen er een spel kopen (wat je geluk oplevert) of er gaan werken (wat geld oplevert). Wat ik leuk vond is dat je veel locaties meerdere keren kan bezoeken en er op die manier kleine verhaaltjes ontvouwen. Ook zitten er een paar raadsels of zoekopdrachten in het spel verstopt waardoor het “lezen, kiezen, stickeren” een beetje wordt doorbroken.

En zo speel je tien potjes en ontstaat er op jouw kale stukje grond langzaamaan een stadje met verschillende inwoners. Aan het eind van het spel kijk je nog hoe goed je op verschillende aspecten hebt gescoord en ook dat leidt weer naar een verhaaltje waarin je leest hoe goed het toeven is in jouw zelfgebouwde wereld.

…en de waardering

Cozy Stickerville krijgt veel positieve kritieken en is inmiddels zelfs genomineerd voor de prestigieuze Spiel des Jahres prijs. En ik snap dat wel. Als je dit met kinderen speelt dan is het vast een leuke ervaring om met elkaar je stadje vorm te geven en om de verhalen van de inwoners te ontdekken. Het spel ziet er verzorgd uit en het tempo ligt hoog waardoor de vaart er lekker in blijft.

Maar alhoewel ik wel zie waarom mensen dit spel leuk kunnen vinden, vond ik het zelf maar matig. Je doet iedere keer hetzelfde en moet uit een paar opties kiezen. De keus voelt daardoor erg beperkt. Je mag dan wel zelf kiezen wat je doet (waarbij het vaak niet echt uitmaakt wat je kiest), maar voor de keus die je maakt, loop je verder het verhaaltje lineair door. Het was voor mij (als volwassen verwende veelspeler die dit spel solo speelde) wat te eendimensionaal en repetitief. Verhaaltje lezen, keuze maken en sticker plakken en dit heel vaak achter elkaar. Op maar een paar momenten werd deze cadans onderbroken door iets anders (omdat ik niets wil spoilen kan ik dit niet verder toelichten). Van mij hadden er meer van dat soort momenten in mogen zitten om een wat gevarieerdere ervaring te krijgen.

In tegenstelling tot de boeken die ik als kind las, kan je de campagne van dit spel ook niet keer op keer spelen. Na twee keer is het klaar, waarbij je keuzes de tweede keer beperkt worden doordat wat je de eerste keer koos weg is (de sticker is geplakt). Als je in ons fictieve voorbeeld dus de spellenwinkel had gebouwd, zal je de volgende keer een wasserij moeten gaan bouwen.

Cozy Stickerville is voor mij uiteindelijk te weinig een echt spel en te veel een gezellige activiteit waarin je een verhaal ontdekt dat geïllustreerd wordt met de stickers. Het verhaal zelf vond ik wat braaf en saai, maar ik kan me voorstellen dat families dat heel anders beleven. Ik denk dan ook dat de belangrijkste conclusie misschien wel is dat ik duidelijk niet de doelgroep van dit spel ben, maar dat mensen die daar wel toe behoren het vast met veel plezier zullen spelen.