De Glasstraat

Spelauteur Uwe Rosenberg staat bekend om zijn spellen die een zeker nostalgisch verlangen oproepen aan verloren gegane plattelandsactiviteiten. De Glasstraat is daar een goed voorbeeld van. Het brengt ons terug naar de tijd van de glasblazers in het Beierse Woud. Is dit al wat oudere  spel even museumwaardig als de glasblazers of nog de moeite van het spelen waard?

In De Glasstraat ga je met 15 karakterkaarten je eigen stukje Beierse Woud (spelbord) ontginnen en ontwikkelen. In hoofdzaak verzamel je goederen, transformeer je landschappen en bouw je gebouwen. Na 4 bouwronden eindigt het spel en krijg je punten voor (bepaalde) goederen en voor de gebouwen. Wie de meeste punten heeft, wint het spel.

De Glasstraat kent twee zeer kenmerkende spelelementen. Zo heeft elke speler dezelfde 15 karakterkaarten, waarvan je er per bouwronde 5 op de hand neemt. Elk van deze karakters (personen) tonen eigenschappen waarmee je wat kunt ontvangen, zoals goederen, landschappen of bouwacties. Soms is dat tegen betaling van een bepaald goed of door het verwijderen van een bosgebied.

Een speelbeurt bestaat uit het (gedekt of open) spelen van een karakterkaart uit de hand. Elke karakterkaart toont twee eigenschappen. Als andere spelers deze kaart op de hand hebben, dan moeten zij die nu ook uitspelen. Is dat niet het geval, dan mag je allebei de eigenschappen uitvoeren. Is het karakter wel vaker gekozen, dan kiezen al deze spelers één van de twee eigenschappen om uit te voeren.

De twee productiewielen zijn het tweede kenmerkende spelonderdeel. Hierop wordt het aantal goederen bijgehouden. Het grappige is dat tijdens het verzamelen ‘automatisch’ de productie van de zeldzamere goederen glas en baksteen plaatsvindt. Hiervoor zorgt een slim bedacht draaiwiel, dat altijd zover doordraait tot het bruine ‘0’ veld bezet is. Dit zet je voortdurend aan het denken over welke goederen je wanneer en in welke hoeveelheden wilt hebben. Die heb je hard nodig voor het bouwen van de beste gebouwen.

…en de waardering

De Glasstraat heeft na al die jaren nog niets aan spelkracht en speelplezier ingeleverd. Dat museum kan nog even wachten. Na een kleine gewenning aan de productiewielen speelt De Glasstraat snel en soepel en levert het vrijwel altijd een spannende strijd op met een miniem puntenverschil. Het spel is verder ook heel goed met twee spelers en heeft een mooie balans gevonden tussen puzzelen op je eigen spelbord en de nodige interactie.

Die interactie komt voort uit de keuze voor de karakterkaarten, die elke bouwronde zeer bepalend is. Je wilt graag de kaarten volledig voor jezelf gebruiken, maar het is ook fijn om mee te liften met andere spelers. Dat komt niet altijd op het juiste moment. Soms mag je al bouwen, terwijl je de goederen nog niet hebt verzameld. Het is in dit spel een plezierige vorm van frustratie. Het doornemen van de wat rommelig gestructureerde spelregels is wat dat betreft meer een uitdaging.