Geplaatst door Niets is spellengekken vreemd, dus ook ik deed in januari een poging aan mijn goede spellenvoornemens te werken: vooral spellen op tafel krijgen die ik weinig en/of al een tijd niet meer gespeeld heb. En vaker Dominion doen. Dat eerste is een permanente strijd, die ik voor mezelf regelmatig moeilijker maak door alweer een nieuw spel te kopen. Met alleen The Two Towers: Trick-taking Game bleef dat beperkt.
In totaal kwam er 48 keer een spel op tafel, waaronder zes nieuwe spellen. Ook geen slecht begin.
De titel voor leukste nieuwe spel van de maand gaat naar Everdell Silverfrost. Dit is zeker voor 80 procent identiek aan Everdell, dat ik al een erg leuk spel vind. Die andere 20 procent zijn vooral verbeteringen: het gratis bouwen is minder afhankelijk van toeval, net als de opdrachten. Daar zit sowieso meer variatie in. Ook de toevoeging van steeds weer andere extra kaarten die een eenmalige actie opleveren vond ik erg leuk. Kortom, dit zou zo het origineel wel eens kunnen verdringen.
Drie van de nieuwe spellen van deze maand speelde ik samen met Roger op de altijd leuke Ducosimbeurs, dus daar krijg je een dubbele indruk van (NB: als je graag nieuwe spellen wilt spelen zonder voor een tafeltje te hoeven vechten is deze beurs zoveel aangenamer dan grotere beurzen zoals het Spellenspektakel). Zoals Roger al schreef oogt Emberleaf al net zo schattig als Everdell. Het is wel een stuk complexer en langer: met z’n tweeën waren we exclusief uitleg een uur of twee bezig. Een leuk spel met allerlei bewegende delen die je goed op elkaar af moet stemmen, zodat een eerste potje wat overweldigt. Ik heb me prima vermaakt, al betwijfel ik of speelduur en -plezier helemaal in evenwicht zijn.
Kilia was een wat mattere ervaring. Het spel begint met veel krapte, vooral in de grondstof die je het liefste hebt. Om beurten kies je een kaart om een bepaalde actie te doen: meer pakhuizen maken, een groter schip, goedkoper kaarten pakken enzovoort. Als een sneeuwbal krijg je steeds meer inkomsten en opties en ineens is het voorbij. Best aardig, maar het greep me nog niet.
Al een paar maanden had ik Lone Wolves in huis, maar het zat lang vast in het opvangcentrum voor onbekende spellen, die thuis maar beperkt getolereerd worden. Eenmaal gespeeld bleek het een groot succes. Ik kan me wel vinden in de recensie van Dagmar. Er zijn heel veel zaken om rekening mee te houden: welke kaart speel ik, in welk gebied, welk fiche pak ik dan en waar leg ik dat neer? En dat alles in een kwartiertje. Jammer dat het bord maar niet plat wil blijven liggen.
Oliva is een soort deckbouwer die echt iets nieuws toevoegt. Elke beurt speel je twee kaarten, en het effect van die kaarten is groter als je medespelers die kaart deze of de vorige ronde ook gekozen hebben. Dat zorgt voor een ongebruikelijk groot element van interactie, dat vaak wat ontbreekt in dit type spellen. Het zorgt er ook voor dat het met twee waarschijnlijk wat minder goed uit de verf komt (we waren met vier). Aan de andere kant geeft dat meer voorspelbaarheid en dat is ook een kwaliteit.
Thesauros is een van de moeizaamste spellen die ik in lange tijd deed. Achter dit sfeervolle ontwerp gaat een enorm pak niet altijd logische regels schuil. Daar komt nog eens bij dat je aan het begin van een ronde al een soort van planning moet maken waar je deze beurt je geld aan uit denkt te geven. Daarvan afwijken (omdat anderen vervelend doen) kan, maar is erg duur. Ook zijn veel acties op het bord zelden of nooit nuttig en worden andere elke ronde gekozen. En dan duurt het ook nog eens drie uur. Het lijkt erop dat de auteur het verwerken van de setting (duiken naar scheepswrakken bij een Caribisch eiland) belangrijker vond dan een evenwichtig of elegant ontwerp. Het was geen totale kwelling om te doen, maar er is veel voor nodig om me dit nog eens te laten spelen.
Het goede voornemen om Dominion weer vaker te doen is deze maand goed van de grond gekomen. Ik speelde het tien keer, dat is ook mijn maandelijkse streven. Dominion is een van de drie spellen (Race for the Galaxy en Tai Pan zijn de andere twee) die ik jaarlijks honderd keer zou kunnen spelen zonder dat het me ooit zou vervelen. En omdat ik de drie spellen samen al meer dan 2500 keer gespeeld heb (aan tafel, digitaal tel ik niet mee) is dat geen grootspraak.
