Geplaatst door Deze maand kwam 53 keer een spel op tafel. Voor mij nog altijd zeer respectabel. In vijf gevallen ging het daarbij om een nieuw spel. Twee daarvan zijn mij het beste bijgebleven. Dat is het zeer leuke tweepersoonsspel Amytis, waarover ik al een recensie schreef en het wat zwaardere spel Endeavor Diepzee. De overige spellen volgen in alfabetische volgorde.
Endeavor Diepzee is een doorontwikkelde versie van Endeavor uit 2009. Nu heb ik zelf al de luxere versie van Endeavor: Age of Sail. Die speel ik met veel plezier, maar Endeavor Diepzee doet daar nog een stapje bovenop. Dit is echt een avontuur waarin veel te ontdekken is. Het spelsysteem is in de basis hetzelfde met 4 ontwikkelsporen die je mogelijkheden geven om actiefiches te verkrijgen (in Diepzee personages) die je door de inzet van actieschijfjes weer kunt gebruiken. In Diepzee wordt er ook een beweegactie aan toegevoegd waarmee je steeds verder de donkere diepten in kunt duiken. Het is knap hoe het spel opbouwt en hoe je echt je best moet doen om steeds meer acties in een ronde te doen. Het is ons nog steeds niet gelukt zeer diep te duiken. Het spel daagt uit om het de volgende keer weer anders en beter te doen. Het spel oogt wellicht wat overweldigend, maar als je het spelsysteem onder de knie hebt, speelt het zeer soepel. Wel is er kans op wat langere denktijd naar het einde toe door de vele keuzen die je hebt.
Deze maand is het gelukt om Ghostbumpers op tafel te leggen. Helaas ging dat niet meteen goed met de juiste regels, maar mijn afdronk was wel positief. Dit is een snel en hectisch kaartspel waar je het vooral van de chaos en toevalligheden moet hebben en niet van veel tactiek. Elke speler heeft een ‘angstkaart’ die je in een stapel van 6 andere karakterkaarten voegt. De plek in deze stapel is van belang. Elke ronde namelijk speelt iedereen een kaart uit de hand. Dat mag elke kaart zijn of meerdere kaarten van dezelfde waarde. Degene met de hoogste kaartwaarde wint de slag. Uniek voor Ghostbumpers is dat meerdere kaarten van één waarde een decimale waarde krijgen: 2 kaarten van 6 wordt 2,6 en 4 kaarten van 7 wordt 4,7 enzovoorts. Het spelen van een enkele kaart met een hoge waarde maakt dus al gauw dat je de slag wint. Dat wil je liever niet, want dan moet je een karakterkaart omdraaien van je stapel. Meer zelfs als er 5’en in de slag zitten. Is deze karakterkaart de ‘angstkaart’, dan scoor je niets deze ronde. Alle andere spelers scoren 1 punt voor elke kaart die onder hun angstkaart ligt. Is de eerste kaart van je stapel de ‘angstkaart’, dan heb je mazzel gehad en scoor je 2 punten voor elke kaart die daar nog onder ligt. Dit is prettig vermaak als tussendoortje.
In Kavango proberen we een mooi safaripark te maken met daarin verschillende diersoorten. Elke ronde ontvang je handkaarten waarvan je er 1 houdt en de rest doorgeeft. Zo probeer je tot een mooie combinatie van habitats en dieren te komen en tegelijk ook bij te dragen aan investeringen in het milieu. Kavango is een fijn spelend familiespel dat er fraai uitziet, maar dat ook wel wat scherpte mist. Dat komt vooral naar voren in het vervullen van opdrachten om geld te verdienen. Dat kan gedurende de ronde, maar meestal heb je niets nodig en vervul je alle opdrachten aan het einde van de ronde. Zo kabbelt het spel mijn inziens wat te rustig naar het einde.
Rising Cultures speelde ik aan het begin van de maand en het heeft niet heel veel indruk gemaakt. Het is een tweepersoons beschavingsspel waarin met Rome en Perzië wordt gespeeld. Het spel is kaart gedreven waarbij je kaarten kunt inzetten voor goederen, militaire kracht en gebouwen. Zo probeer je ook elke ronde de provinciekaart voor je te winnen, waarmee je je beschaving weer verder kunt ontwikkelen. Niet allemaal heel nieuw en ook nog eens met een wat lastige symboliek op de kaarten. Het kon mij niet pakken, maar ik geloof wel dat dit een goede en scherpe spelstrijd kan opleveren als je van dit soort kaartspellen houdt.
In november heb ik The Hobbit vaak op tafel gehad. Van de 8 hoofdstukken heb ik er nog maar 3 gespeeld, maar het is helemaal geen straf om een hoofdstuk meerdere keren opnieuw te spelen. Dat gebeurde nogal eens doordat nieuwe spelers aanschoven.
Verder valt Etherstone goed in de smaak. Met draften probeer je een zo goed mogelijke kaarthand te krijgen waarmee je het de rest van het spel zal moeten doen. Dit is spannend en gaat het een keer wat minder, dan kun je altijd nog genieten van de creepy kaarten.
Nuns on the run is een heerlijk spel in grotere groepen. Je beleeft bijna een kinderlijke spanning om uit de handen van de patrouillerende nonnen te blijven.
Hoewel ik Aqua vaak speelde deze maand, ben ik zelf meer gecharmeerd van het in dezelfde serie uitgekomen Hutan. Hoewel het niet dezelfde spellen zijn, hebben ze wel overeenkomende aspecten en daarin voelt Hutan voor mij als een verbetering van Aqua. Het is overzichtelijker en logischer in de acties die je doet en de resultaten die het oplevert.