Geplaatst door In aantal gespeelde potjes (53) was november een heel doorsnee maand, het aantal nieuwe spellen was met acht een stuk hoger dan normaal. Uiteraard nog veel na-ijlende spellen van Spiel, waarvan ik eentje toen had gekocht, maar -tegen mijn gewoonte- niet gespeeld. Van die acht had ik Slag-in-lood al gerecenseerd, de rest volgt hier.
Het leukste nieuwe spel van de maand komt ook van Spiel, maar had ik niet zelf meegenomen. De onwaarschijnlijk eigenaar van Etherstone is Roger, die naar eigen zeggen een grote afkeer heeft van combokoaartspellen. Nou, als er een spel een vertgenwoordiger is van dit genre dan is het Etherstone wel. Eerst draft je een setje van zeven kaarten bij elkaar, om die daarna zo efficiënt mogelijk te spelen. Dat kun je doen voor de punten, maar je kunt ze ook gebruiken om andere punten of grondstoffen te genereren, of monsters te bevechten. Met tientallen verschillende kaarten en verschillende manieren om het spel te beëindigen heeft dit spel wel wat variatie in zich. Het wordt wel vergeleken met Res Arcana en ik zie waarom. Een spel om echt helemaal te gaan ontdekken.
De andere spellen in alfabetische volgorde:
Dewan had ik dus niet op de beurs gedaan, maar na de enthousiaste reactie van mijn dochters besloot ik het ongespeeld te kopen. Dat bleek een goede zet, want Dewan is inderdaad een verrassend leuk familiespel met de nodige pit. Spelers verzamelen kaarten uit een open aanbod (denk Ticket to Ride) en gebruiken die om in de juiste combinatie tenten op het bord te plaatsen. Af en toe mag je dan een tegel nemen die je punten oplevert als je verschillende tenten op de goede plek staan. Een leuk aspect is dat het spel verschillende scenario’s kent die je op verschillende manieren punten geven en het spelbord zelfs kunnen veranderen. En het is ook nog eens snel en met alle spelersaantallen te spelen. Het bleek dus een goede inschatting.
Friedemann Friese heeft al talloze maffe slagenspelletjes op zijn naam staan, Fearless/Furchtlos is de nieuwste variant. De kaarten heb een negatieve of positieve waarde, en de winnaar van de slag doet zoveel stappen in de richting die de som van de getallen aangeeft. Hoe dichter je bij de nul blijft des te beter. Maar dat betekent niet dat je moet proberen geen enkele slag te halen. Want die lafaards blijven in het spookhuis zitten, wat goed is voor vijftien strafpunten. Maar ja, al te diep het bos in lopen is ook doodeng. Een lollig spelletje vol leedvermaak, maar ook wat lang en toch best veel geluk of pech met de kaarten die je krijgt.
Ghostbumpers is weer een kaartspelletje dat zich voordoet als slagenspel, maar het niet is. Er zijn namelijk geen kleuren om te bekennen, iedereen speelt een of meer kaarten en de speler met de hoogste kaart(en) is de sigaar. Dan raak je een kaart kwijt uit je stapel en als je angstkaart zo zichtbaar is eindigt de ronde en scoort de rest punten. Ik kreeg er maar weinig grip op en had sterk de indruk dat een hand met alleen lage kaarten altijd zal winnen van een hand met hoge. Dat middelt vast uit als je meerdere rondes speelt, maar je kunt ook gewoon een ander spel doen. Ik ga de Ghostbumpers voorlopig nog niet bellen.
The Hobbit: There and Back Again is weer een erg leuk roll&write spel van Knizia. Het deed me wat denken aan ideeën uit Cascadito en Dungeons, Dice & Danger. Met dobbelstenen baan je je in verschillende scenario’s een pad door de Gouw, het Demsterwold en zo meer. Een leuke logistieke puzzel die telkens net wat anders is. Als bij mij thuis de roll&write-moeheid niet had toegeslagen zou ik het zo maar kunnen aanschaffen.
Ik heb er ouder dan 50 voor moeten worden voordat ik eindelijk eens keezen heb gespeeld. Of, in mijn geval, Keezbord, al heb ik niet het idee dat dit een heel ander spel is. Voor de gelukkigen die het nog niet kennen: dit is Mens-erger-je-niet in teams, waarmee je met kaarten speelt in plaats van met een dobbelsteen. Je begint met een hand van vijf kaarten en speelt er elke beurt een om een pion in het spel te brengen of vooruit te zetten. Kun je niet spelen, dan leg je alle kaarten af en is de ronde voor jou voorbij. Als niemand kaarten meer heeft start een nieuwe ronde met nieuwe handkaarten. Het frustrerende is dat je een ‘opzetkaart’ (de term kan ook anders geweest zijn) nodig hebt om een nieuwe pion in het spel te brengen. En inderdaad, als je die in de eerste ronde niet hebt zit die ronde er voor jou direct op. Idem als je ronde na ronde niet zo’n kaart krijgt. Hele volksstammen spelen dit en er worden zelfs toernooien in gehouden. Ik ga me nog niet opgeven.
Movie Tricks is wel een echt slagenspel, maar ook een met allemaal toeters en bellen. Na iedere slag nemen de spelers een voor een kaart uit de vorige slag en leggen die in verschillende kolommen voor zich neer. Zo ontstaat er een raster, waarmee je uiteindelijk punten scoort voor kaarten in dezelfde kolom en rij, en ook voor allemaal verschillende symbolen op de kaarten die je genomen hebt. Het werkte allemaal, maar ik denk dat dit spel het beter doet bij liefhebbers van bordspellen met een puzzelaspect dan bij puristisch aangelegde liefhebbers van slagenspellen. Ik ben allebei wel een beetje en zou tegen een tweede potje geen nee zeggen.
Verder bleek Wolfwalkers een steengoede Spielaankoop voor slechts drie euro en valt Nuns on the Run bij veel mensen erg goed. De uitleg blijkt toch wel iedere keer taaier dan verwacht, maar de beweging van de novices en de nonnen is dan ook een heel stappenplan. En Matcha was een mooie aanleiding om het lekker pittige Witte kasteel weer eens te spelen.
