Slag-in-lood

Een goede vertaling kan je leesplezier van een vertaald boek echt vergroten. Neem de Nederlandse vertaling van Harry Potter door Wiebe Buddingh’. Dreuzels is een schitterend Nederland equivalent voor het originele Muggles, en zwerkbal is zelfs beter gevonden dan quidditch. Dat geldt ook voor Slag-in-lood, in het origineel Luz. Wat is nu een betere naam voor een slagenspel rondom glas-in-loodramen?

Afgezien van de fraai vormgegeven kaarten komt die setting in dit spel verder niet terug. Kort samengevat is Slag-in-lood de liefdesbaby van boerenbridge en Hanabi. Elke ronde moet je inschatten hoeveel slagen je zult halen, maar de informatie die je daarvoor hebt is precies tegengesteld aan die in boerenbridge en consorten: je ziet niet welke kaarten je zelf hebt, maar wel die van je tegenstanders.

Voor het zover is, sorteert iedereen de handkaarten voor de speler links van zich. Daarbij is belangrijk dat je de kaarten per kleur op dezelfde manier rangschikt, en een speciale ‘pluskaart’ toevoegt aan de kant van de hoogste kaarten. Omdat de achterkant van de kaarten ook de kleur weergeven, weet je de kleur van je eigen kaarten en per kleur de rangorde.

Maar daarmee weet je niet alles, want elke ronde doen tien kaarten niet mee, waarvan iedereen alleen de kleur weet. Stel, je ziet de 2, 5 en 10 van een kleur niet bij je tegenstanders en hebt zelf twee van die ontbrekende kaarten. Het maakt best uit of je 2-5, 2-10 of 5-10 hebt.

De puntentelling is heel simpel: als je je bod haalt scoor je punten, zo niet dan krijg je aftrek voor iedere slag die je ernaast zit. Je kunt voor de zekerheid een reserveslag claimen. Dan heb je je bod ook gehaald als je een slag teveel haalt, maar scoor je minder punten. De strafpunten zijn elke ronde gelijk, de pluspunten lopen per ronde op. Zo kun je in de laatste ronde een hopeloze stand misschien toch nog goedmaken. Wie na vier rondes de meeste punten heeft wint het spel.

…en de waardering

Glas-in-lood is een alleraardigst slagenspel, dat het meest geschikt is voor ervaren spelers. Een passend bod doen lukt vaak nog wel. Als je bijvoorbeeld twee kaarten hebt die allebei heel hoog of heel laag kunnen zijn, zit je redelijk veilig als je daar samen een slag mee denkt te halen. Maar de kern van dit soort boerenbridgespellen is op het juiste moment duiken of juist toeslaan. En als je geen idee hebt of jouw laagste groene kaart echt laag is of juist vrij hoog is dat soms nog best lastig. Je moet niet zozeer tellen welke kaarten nog in het spel zitten, maar welke er in kunnen zitten. Dat zorgt voor een stuk extra onvoorspelbaarheid, om niet te zeggen chaos.

Afhankelijk van je voorkeuren of zelfs stemming kan dat spannend of juist frustrerend zijn en niet zelden is het allebei. Geniet, maar speel met mate.