Heat

Door de successen van Max Verstappen zijn er in Nederland een heleboel racefans bijgekomen. Maar wat is er leuker dan kijken naar racen? Zelf racen natuurlijk! Helaas is autoracen een behoorlijk kostbare hobby en dus niet voor iedereen weggelegd. Maar gelukkig is er een betaalbaar alternatief: Heat, een bordspel waarin de spelers het met ware doodsverachting het tegen elkaar opnemen om de snelste coureur op het circuit te worden. Als dat maar goed gaat…

Heat is een racespel van Days of Wonder. Deze uitgever staat bekend om de looks en kwaliteit van haar spellen en Heat is dus prachtig uitgevoerd. In de basisdoos zitten al twee dubbelzijdige borden waardoor je het op vier verschillende circuits tegen elkaar op kan nemen. En daarnaast kan je je spel nog verder uitbreiden door een van de meegeleverde modules te gebruiken. Zo kan je je auto tweaken, het weer een rol laten spelen, legendarische coureurs laten meeracen of een heus kampioenschap rijden. Maar dat is zaak voor later. Laten we bij het basisspel beginnen.

Elk circuit bestaat uit een combinatie van bochten en rechte stukken. Alle spelers hebben verder een eigen bordje wat de cockpit van hun raceauto moet voorstellen. Het gas- en rempedaal zijn in dit spel vervangen door een stapel kaarten. Aan de bovenkant van het bordje wordt met symbolen aangegeven uit welke stappen elke beurt bestaat. Aan het begin van elke beurt moet je bepalen in welke versnelling je wilt rijden. Hoe hoger je versnelling is, hoe meer kaarten je moet spelen. Daarna kies je uit je hand dat aantal kaarten. De kaarten hebben verschillende waardes en er zijn ook nog wat bijzondere kaarten. Je telt vervolgens de waarde van deze kaarten op en zo veel vakjes mag je rijden. De speler die vooraan ligt verplaatst altijd zijn pion als eerste. Als je aan het eind van je beweging naast of precies achter een andere speler staat, dan mag je slipstreamen en nog twee vakjes extra bewegen.

Als je dit leest denk je vast dat je zo snel mogelijk door moet schakelen naar de hoogste versnelling om daar zo veel mogelijk hoge kaarten te spelen. Maar dan heb je buiten de bochten gerekend. In elke bocht staat aangegeven hoe hard je er door heen kan. Als je harder gaat, dan moet je motor heel hard werken en wordt daardoor steeds warmer. Dit betekent dat je zogenaamde Heat-kaarten aan je deck moet toevoegen. Dit zijn waardeloze rotkaarten die je hand vervuilen en die je niet kan spelen. De enige manier om ze weer kwijt te raken is door langzaam te gaan rijden (je motor koelen) om ze dan af te mogen leggen. Het aantal Heat-kaarten dat je kan krijgen is bovendien beperkt, als je er meer moet pakken dan je hebt, dan vliegt je auto uit de bocht en ga je helemaal niet vooruit. De kunst in Heat is dus om je deck te managen en op de juiste momenten wat extra gas te geven (en daarvoor Heat-kaarten te incasseren) en op andere momenten het gas los te laten om je deck weer wat op te schonen.

Nadat de spelers één of meer rondes over het circuit hebben geraced, wint natuurlijk de speler die als eerste over de finish gaat.

…en de waardering

Ik heb een beetje haat-liefde verhouding met Heat, waarbij de liefde gelukkig steeds meer de overhand krijgt. Ik vind Heat een leuk spel en heb er lol in om mijn auto zo snel mogelijk over het circuit te sturen. De crux om dat te doen is het managen van je hand (weten wanneer je Heat-kaarten kan pakken en afleggen) en in te schatten wat je tegenstanders doen om zo maximaal gebruik te kunnen maken van slipstreamen. Hoe beter ik dit onder de knie krijg, hoe leuker de races worden. Hoe meer coureurs meedoen, hoe leuker het spel ook wordt. Het verhoogt daarom het speelplezier als je de legendarische coureurs (zelfrijdende auto’s) toevoegt. Deze module werkt opvallend goed.

Maar de reden waarom dit spel geen liefde op het eerste gezicht was, is dat er best veel kleine regeltjes in zitten die niet intuïtief zijn. Ieder potje dat ik doe moet ik bijvoorbeeld weer checken hoe het ook al weer zit met uit de bocht vliegen. En er zitten ook best veel stappen in elke beurt die je moet doorlopen. Voor nieuwe spelers zijn zeker de stappen waarin Heat-kaarten een rol spelen zijn best even lastig te doorgronden.

Ik heb mijn handen (en hoofd) in de negen potjes die ik heb gespeeld dan ook al vol gehad aan het basisspel. Afgezien van de legendarische coureurs ben ik dan ook nog niet toegekomen aan de andere modules. Op zich is dat een goed teken voor de herspeelbaarheid van dit spel en ik heb er ook alle vertrouwen in dat Days of Wonder iets goed heeft uitgebracht. En voor wie dan nog meer variatie wil zijn er inmiddels drie uitbreidingen uit waarbij je een nieuw dubbelzijdig bord krijgt met wat nieuwe regels.