Geplaatst door Als de ochtendmist weer voorzichtig uit de sloten kruipt en de zon met gouden penseel over de velden strijkt, dan weet ik dat mijn favoriete spellenseizoen weer is aangebroken. Ik kan erg genieten van de herfst en hoe mooi en verstild alles om je heen wordt. Tegelijk ontwaakt er dan ook een sprankje verheugen. Een sprankje dat met elke dag groeit en groeit. Het grote verheugen op Spiel in Essen. Alleen al aan dit verheugen heb ik bijna genoeg. Bijna.
Een groot onderdeel van de voorpret is het zoeken naar de spellen waarvan ik niet wist dat ik ze mistte, maar waar ik nu ik ze gezien heb, toch niet zonder kan. Het is een welhaast heidens karwei met de grote Spiel spellenlijst op Boardgamegeek (link) als rode draad. Al snel ben je overweldigd. Hoe het kaf van het koren te scheiden? Dat doet ieder op zijn eigen manier. Ik ga in mijn eerste indruk af op de illustratie in combinatie met de titel en de auteur. Verder kijk ik niet naar coöperatieve spellen, éénpersoonsspellen, spellen die niet met twee spelers kunnen worden gespeeld en moet ik echt overtuigd zijn van de kwaliteiten van een spel als het langer dan 60 minuten duurt.
Naast de genoemde Boardgamegeek-lijst, is er natuurlijk ook heel wat bombarie vooraf over de meest gehypte spellen. Het zijn vaak de grotere spellen van bewezen spelauteurs en de veelal prachtig uitziende Kickstarters met grote schare fans die naar boven komen. Ik noem een -60, een Medico, een Braided Skies, een Avalon, een Kalypso, een Thessaloniki, een Entropy en een Gaudi. Hoewel het vast goede spellen zijn, ligt hierop niet mijn focus tijdens Spiel. Misschien neem ik er één mee als ‘gok van de beurs’, maar ik vrees teveel gedoe, ballast en teveel (opzet-)tijd voor wat het is. Met onderstaande lijst zal ik dan ook meer op zoek gaan naar de wat kleinere en behapbare spellen. Hopelijk spellen met veel speelvreugde en weinig uitlegtijd.
Crossing Heroes viel mij op door de uitgever en door beide spelauteurs die verantwoordelijk zijn voor veel recente spellenhits. De speldoos sprak mij in eerste instantie weinig aan, maar in de doos zit prachtig kaartmateriaal. Het lift verder mee op de Griekse mythologie hype en op de ‘rasterspel’ hype. Het is een kaartspel voor 2-5 spelers en ik heb goede hoop dat beide spelauteurs er iets voldoende onderscheidend van hebben gemaakt.
For the Gods is een ander spel binnen de wereld van de Griekse mythologie. Hoe zou dat toch zo komen? In dit spel gaat het om het behalen van meerderheden in verschillende gebieden. Dat is een spelmechanisme waar ik wel van houd en waarbij in ieder geval interactie is verzekerd. Zo bouw je in dit spel aan tempelpilaren, waarvan zowel de hoogte als de waarde kan worden beïnvloed. Daarnaast heb je gedurende het spel de hulp van één van de goden. Deze geven je een bijzondere kracht. Het klinkt allemaal niet erg vernieuwend, maar het is wel erg mooi uitgevoerd. Het lijkt een listige krachtmeting op te leveren in een overzienbare tijd.
Wat kan ik zeggen over Fragments? Een coöperatief spel waarvan er al meteen twee edities zijn: Fungataï en Solara. Ik ben zeker niet van de coöperatieve spellen, maar soms komt er toch iets voorbij dat mijn interesse opwekt. Dit is een verhalend spel dat zich afspeelt over 4 hoofdstukken per editie. Je schijnt je zowel figuurlijk als ook letterlijk door het verhaal heen te puzzelen. De trailer van Iello ziet er prachtig uit, maar hoe het speelt wordt niet echt duidelijk. Het lijkt erop dat je deels zelf je verhaal maakt met wat je tegenkomt. Dat was in ieder geval de bedoeling bij de voorganger die in 2021 zonder veel impact is uitgebracht. Daar moet je wel van houden. Ik twijfel, maar deze versie is zo mooi dat ik het graag een keer probeer.
Een Spiel zonder een spel van Reiner Knizia, is als een herfst zonder kleurenpracht. Er komen meerdere spellen van hem uit, maar eigenlijk trok alleen Gold Country mijn aandacht. Dit is een herbewerking van Spectaculum. Dat sprak mij toen niet zo aan, maar Gold Country beloofd een grondig vernieuwd spel te zijn. Zoals de titel al aangeeft is er goud gevonden. Aan ons de taak verbindingen aan te leggen en ons in te kopen bij de verschillende mijnmaatschappijen. Knizia kennende is een spelbeurt overzichtelijk, maar zullen de mogelijkheden groot zijn. Het geheel is mooi geïllustreerd door Beth Sobel (o.a. Calico, Cascadia en Wingspan).
In Grow Sky bestuur je je eigen luchtschip. Je breidt deze verder uit en probeert allerlei missies te behalen. Het geheel ziet er fraai uit en het lijkt een aantal aardige spelelementen te combineren. Zo loop je bijvoorbeeld met je speelfiguur over flexibele actievelden rondom je spelersbord. Het is een Japans spel. Die zijn vaak net even wat anders. De spelregels willen het echter qua duidelijkheid nog wel eens afweten. We gaan het zien of de vorm niet boven de inhoud is gesteld.
Ikebana is een kaartverzamelspelletje. In dit geval ga je mooie bloemboeketten maken. Daarmee wil je open liggende doelkaarten vervullen. Het is een licht familiespelletje, maar met een enthousiaste hobby bloemiste thuis zou dat zomaar eens in de smaak kunnen vallen. Spelauteur Francesco Testini heeft al een aantal aardige spellen op zijn naam staan, dus ik heb goede hoop dat het niet al te luchtig is.
Net als Dagmar, heb ook ik Kano op mijn lijstje staan. Niet als laatste om de prachtige tekeningen en het mooie materiaal. Het spel zelf lijkt niet echt vernieuwend. Je verzamelt verf en dat leg je in zodanige patronen neer dat je daarmee schilderijtjes kan maken. Die leveren weer punten op. Wat aparte regeltjes geven daar weer wat extra uitdaging aan. De ervaring leert vaak dat schoonheid verblind voor wat uiteindelijk een middelmatig spel blijkt te zijn. Duimen maar.
Kitchen Rally is een spel van één van mijn favoriete spelauteurs: Simone Luciani. Daarnaast is het een racespel. Dan kun je bij mij eigenlijk al niet meer stuk. Zelfs al is het een (bijna al ouderwetse) Roll & Write op uitveegbare vellen. Wel is het een spel dat simultaan wordt gespeeld. Dat kan leuk en chaotisch zijn of niet leuk en chaotisch. Waarom heb ik deze ook alweer op mijn lijstje staan? De humor trekt mij hopelijk over de streep.
Nog een klein spel van Simone Luciani. Minikin City is een snel kaart verzamel- en slagenspel waarin je ook probeert te combineren. Een sterke kaart pakken, betekent straks als laatste aan de beurt bij de keuze voor nieuwe kaarten. Het lijkt een snel en simpel kaartspelletje dat je altijd op tafel kan leggen. Als het leuk genoeg is en niet al te kinderachtig in uitstraling, dan heb ik niet meer aanmoediging nodig.
Na al dat lieflijke gedoe toont Moytura een ander gezicht. Dit fraaie tweepersoonsspel is een Kickstarter. Het toont de kaart van Ierland waar we de strijd aan gaan om de verschillende counties in handen te krijgen. Daarbij worden we geholpen door mystieke personages. Het spel heeft ook een coöperatieve variant. Het spel komt met het nodige aan materiaal, zodat een gevarieerde spelopbouw is gegarandeerd. Het zou zo maar eens druk kunnen worden in de stand van Bitewing Games.
Seagrass is een ander spel van Bitewing Games. Het is een tegellegspel waarin we het leven in en bij de riffen gaan bestuderen en her en der een handje helpen. Dit levert ons weer punten op als daarin de juiste combinaties worden gemaakt. Ik val vooral voor de vormgeving van dit spel. Ik begrijp verder dat het een flink bewerkte heruitgave van Maya is. Dat was geen slecht spel.
In mijn lijstje kwamen al wat Japanse spellen en/of tekenstijlen voorbij en natuurlijk ook Simone Luciani. In Shugendo vinden zij elkaar. Dit is een wat steviger strategisch spel waarin je een kleine nederzetting steeds verder uitbreidt het bos in. Daar heersen echter de nodige geesten, die je het een stuk moeilijker kunnen maken. Shugendo maakt gebruik van deck building en van push-your-luck. Dat lijkt mij een leuke combinatie. De vormgeving spreekt mij hier verder ook weer erg aan. Ik ben genoeg overtuigd voor een pre-order.
Ik realiseer mij dat ik toch vooral gericht ben op vormgeving en dat de spelvernieuwing er nog niet erg in zit. Ik ben ook niet echt een spel tegengekomen dat echt alles eens anders doet. Ook Terravista zal niet de vernieuwingsprijs winnen. Het is een Roll&Write spel waarin je door verschillende landschappen trekt om de diverse markten te verbinden. Wat bij mij de interesse opwekt? Ik denk dat het vooral de spelauteurs zijn: de gebroeders Svensson. Zij zijn verantwoordelijk voor onder andere The Magnificent, Saltfjord, Spectacular, Capital Lux 2 en Santa Maria. Dat zijn serieus goede spellen. Ik verwacht dan ook wat bijzonders van deze Roll&Write.
Timeless Journeys: The Italian Grand Tour heeft niet alleen de langste naam in deze lijst, maar is ook het zwaarste spel. Het is een spel met heel veel materiaal en zal dus wel de nodige opzettijd vragen. Aan de andere kant vermoed ik dat het spel heel veel keuzemogelijkheden biedt. Daar heb ik dan wel weer een zwak voor. Het spel herbergt een mix aan spelmechanisme waarmee je alle bekende steden van Italië bezoekt en daarover aantekeningen maakt in je dagboek. Het lijkt mij een machtige ervaring.
Viva Catrina is een kleurrijk en snel tegellegspel voor maximaal 6 spelers. Het is van de bedenker van Zenith en dat spel vond ik toch wel één van de grote verrassingen van vorig jaar. Van een centraal bord pak je tegels en daarop staan verschillende symbolen. Die kun je verzamelen door ze zodanig neer te leggen dat ze verbonden zijn met je ‘hoofdkwartier’. Je maakt verder verschillende type paden en kan extra grote tegels ontvangen als je de juiste ondergrond ervoor hebt neergelegd. Ook weer niet heel vernieuwend, maar volgens mij wel een leuke variatie op wat Carcassonne ooit heeft neergelegd.
Zo kom ik aan het einde van mijn lijst. Met het beschrijven ervan en zo terugkijkend, ben ik eerlijk gezegd niet heel erg onder de indruk van mijn eigen lijst. Het klopt echter wel met mijn focus op kleine en behapbare spellen. Het stukje vernieuwend lijkt te ontbreken en dat is toch wel iets waar ik stiekem altijd wel wat op hoop. Ik ben echter niet zo goed in het ontdekken ervan. De ervaring leert dat 50-75% van de spellen in mijn lijst helaas wat tegenvalt.
Gelukkig heb ik houvast aan de real-time tips van de andere spellengekken op de beurs en natuurlijk van Frank met wie ik altijd Spiel bezoek. Frank heeft vaak een goed doordachte spellenlijst. Zo speel ik meestal toch heel wat spellen weg. Ook die niet in deze lijst staan. In de nabeschouwing van Spiel volgt dan mijn afrekening. Neem deze lijst dan ook vooral met een korreltje zout of suiker. Ik wens iedereen met Spiel in het vizier veel voorpret en wie weet treffen we elkaar aan de speeltafel.