In de jaarlijke piekmaand oktober leerde ik 18 nieuwe spellen die ik ook helemaal uitspeelde. Als ik onvoltooide potjes meetel komt dat ruim boven de twintig uit, maar zo zitten mijn statistieken niet in elkaar.
Van die nieuwe spellen vond ik Strange Creatures het leukst. Na Spiel is het alweer twee keer op tafel gekomen, dat is nog geen enkele andere aankoop gelukt. Je hebt nu eenmaal wel minstens drie spelers nodig. Mijn eerste indruk, net als van de andere spellen die ik op Spiel voor het eerst lees, staan in mijn verslag.
Na Spiel leerde ik toch nog vier nieuwe spellen kennen, die ik allemaal in het kader van de Nationale Spellenweek leerde kennen. Het dorpshuis hier in de buurt had daar twee spelbijeenkomsten voor (waar ik mogelijk bij betrokken ben geweest).
Minikin City is een soort slagenspel (maar ook weer niet) in de vorm van een eenvoudige tableaubouwer. In acht ronden speel je om beurten een kaart om de beloningen van de huidige rondekaart te claimen. De rondekaarten hebben drie verschillende kleuren, en kaarten met dezelfde kleur zijn als het ware de gevraagde kleur, al is kleur bekennen niet nodig. De hoogste kaart krijgt de grootste beloning. Maar naast een waarde leveren de kaarten ook directe voordeeltjes, punten en symbolen die nodig zijn voor die punten en voordelen. Dat alles in de wereld van de Minikins, kleine mensjes die gebouwen maken van allerhande zwerfafval, zoals in de film The Borrowers (of Arrietty). Die Minikins heb je overigens ook nodig om te zorgen dat een gebouw punten oplevert. Ik vond dit een heel aardig kaartspelletje waarbij je op heel veel aspecten moet letten van het spelen van een kaart en het kiezen van een nieuwe voor de volgende ronde. We speelden met vijf, wat me een uitstekend aantal lijkt. Ik ben benieuwd of het met twee niet wat te beperkt is. Ik zal het vast eens met dat aantal spelen.
Project Skyline is een nieuw familiespel van 999 Games. Ik had het op Spiel willen proberen, maar dat was het er niet van gekomen. Dit is een deckbuilder, en met de kaarten speel je bouwlagen in verschillende wijken van New York of Tokyo. Punten scoor je door monumenten te verdienen of door de meeste gebouwen te hebben als een wijk voltooid wordt. Een gebouw hoort toe aan de eigenaar van de bovenste verdieping, dus je kunt elkaar lekker dwarszitten door cruciale gebouwen over te nemen. Het deckbouwelement bestaat eruit dat je iedere beurt een kaart mag kopen of opwaarderen om zo nieuwe en extra mogelijkheden te krijgen. Wat het leuk maakt is dat dit punten kost, je wilt de investering dus wel terugverdienen. Voor een familiespel is dit uitermate interactief, en is dus misschien alleen geschikt voor families die er wel van houden elkaar een beetje te plagen.
Mijn collega-spellengekken hadden op Spiel Terravista allemaal gekocht en waren zonder uitzondering enthousiast. Ik had het zelf niet meegenomen, maar wilde het alleen daarom al graag eens proberen. Dit is een dobbel & krasspelletje dat wel wat doet denken aan Transamerica. Met de dobbelworpen maak je verbindingen tussen zeshoeken op je bord, om zo snel mogelijk markten met elkaar en verschillende soorten fruit te verbinden. Een zeker gevoel voor efficiënte logistieke planning is dus wel handig. Ervaren spelers van Transamerica (of Ticket to Ride) weten hoe dat werkt. Ik vond het een lollig krasspelletje, dat ik thuis ongetwijfeld met het grootste gemak op tafel krijg. Tegelijk vond ik het ook niet heel veel toevoegen aan het genre. Metrolijn doet iets soortgelijks een stuk beter.
Ergens halverwege de spellendag in het dorpshuis waagde ik het om Thessaloniki op tafel te leggen met Roger en een nietsvermoedende derde speler, niet wetende dat we daar de rest van de middag mee bezig zouden zijn. De uitleg en het klaarzetten kosten al een kleine drie kwartier (en twee aan elkaar geschoven tafels), want er zijn veel, heel veel kleine dingetjes waar je even bij stil moet staan. Nu heeft een auteur van dit spel, Stefano Feldi, beter bekend als Daniele Tascini, daar wel meer last van: in geval van twijfel gewoon nog een spelmechaniekje erbij! En dus weer een bladzijde met regels. Soms werkt dat prima, zoals in Tzolk’in of Teotihuacan, in Thessaloniki voelde het allemaal wat teveel. Grondstoffen pakken, bewerken en verkopen. Contracten vervullen en belasting betalen. Standbeelden en mozaïeken verzamelen en plaatsen. Schepen volladen, maar wel zorgen dat je op de bijbehorende tegels een standbeeld en mozaïek hebt staan, anders levert het geen punten op. In hun vrije tijd doen handelaren in deze stad trouwens of ze Ben-Hur zijn en doen ze mee aan de wagenraces. Manmanman wat een monsterspel. Nadat we eindelijk waren begonnen duurde het nog ruim tweeënhalf uur voor we de punten konden tellen. Voltooien voelde als een grotere prestatie dan winnen, want echt een idee van wat we deden hadden we allemaal niet. Ik ben benieuwd of dat bij een vervolgpotje beter gaat. Famke, dank voor je geduld.
In totaal speelde ik 77 keer een spelletje, heel gemiddeld voor oktober. Carnuta is de nieuwe hit bij mij thuis en ook Got Five blijft makkelijk op tafel komen. Eens zien hoe het de nieuwe aankopen van Spiel vergaat. Ik zie nu trouwens dat Reiner Knizia niet bij de vijf meest gespeelde auteurs van de maand staat. Dat komt weinig voor.
