Emberleaf

Laat je niet op het verkeerde been zetten door het schattige uiterlijk van Emberleaf. Dit is geen gezellig, toegankelijk familiespel, maar een pittige speelse uitdaging voor doorgewinterde veelspelers. Een uitdaging die er dan dus wel weer heel cosy en gezellig uitziet met prachtige illustraties van dieren die samen op lege plekken in het bos een idyllische gemeenschap gaan creëren.

Op het centrale bord van Emberleaf staat het bos met de lege plekken waar de spelers gaan bouwen. Alle spelers hebben daarnaast nog een eigen spelersbordje met daarop de dieren die graag in deze gebouwen willen gaan wonen, de opslagruimte, ruimte om kaarten te spelen en wat gebouwen die je graag wilt bouwen. Alle spelers hebben ten slotte nog een eigen startdeck met kaarten (en als je meer variatie wilt, dan kan je extra losse decks bijkopen).

De kern van het spel is simpel, je kan elke beurt kiezen uit twee acties. De eerste daarvan is dat je een kaart speelt door hem op een van de lege plekken op je spelersbordje te leggen. Je voert dan de actie uit die op de kaart naast een bliksemschichtje staat. De tweede optie is dat je alle eerder gespeelde kaarten op je bordje een stapje naar links verschuift. Als je dat doet voer je de acties uit die bij het pijltje op de kaart staan. En als kaarten van het bordje afschuiven dan voer je ook nog de actie uit die bij het daarbij horende symbool staat. Niet alle symbolen staan op alle kaarten, dus soms moet je een kaart eerst spelen zonder dat het wat oplevert, zodat je hem later kan gaan verschuiven waardoor je de acties krijgt die je nodig hebt.

Met deze acties verzamel je grondstoffen, beweeg je je eigen speelfiguur over het bord, bouw je gebouwen en versla je gevaarlijke lieden. En daarmee verzamel je op verschillende manieren punten. De kern van het spel is dus best simpel, maar het spel zelf is dat niet. Het is namelijk een leuke, maar pittige uitdaging om je kaarten zo te spelen dat je kan doen wat je wilt. Dat komt niet alleen door de acties die op de kaarten staan, maar ook doordat veel acties tot reacties leiden die je mee moet nemen in je overwegingen. Het gaat te ver om alles wat er in dit spel gebeurd uit te leggen (daar zijn de goed geschreven spelregels voor), maar laat me één voorbeeld geven.

Als je gaat bouwen (en dus de daarvoor benodigde grondstoffen hebt verzameld en op het bord naar de lege plek bent gelopen waar je wilt gaan bouwen), dan leg je een gebouwtegel op het bord. Je kan daarbij allereerst kiezen uit goedkopere tegels uit de algemene voorraad of wat duurdere tegels van je eigen bordje die als voordeel hebben dat ze iets unlocken (bijvoorbeeld extra opslagruimte). En vervolgens mag je een van je bewoners van je bordje in dit gebouw zetten. Er zijn vier verschillende soorten bewoners (hazen, muizen, uilen en kikkers). Je moet de meest linker bewoner van de soort die je kiest plaatsen. En dat triggert ook weer iets, bijvoorbeeld dat je een nieuwe kaart aan je deck mag toevoegen, dat je een nieuwe opdrachtkaart krijgt of dat je op een bepaalde manier punten scoort. Als je wilt bouwen moet je dus goed nadenken over waar je dat doet, wat je bouwt en welke bewoner je in dat gebouw zet omdat al die aspecten verschillende effecten kunnen hebben.

…en de waardering

Ik vind het heel knap dat de basis van Emberleaf heel simpel is (kaart spelen of gespeelde kaarten schuiven), maar dat het tegelijkertijd een heel uitdagend spel is waar de verschillende elementen op verschillende manieren op elkaar ingrijpen en inwerken. Soms moet je een paar wat suffe beurten uitvoeren (bijvoorbeeld kaartje spelen en wat grondstoffen pakken) om zo toe te werken naar een grote klapper (de eerdere kaarten verschuiven waarbij je het zo gepland hebt dat alles perfect uitkomt en je in een beurt heel veel bereikt). Het is heel bevredigend als dit lukt. Zeker als je daarmee de plannen van een andere speler dwarsboomt.

Maar de keerzijde hiervan is dat mensen die graag alles doordenken en doorrekenen lang over hun beurt gaan doen. Weet dus met wie je dit spel speelt. Een ander nadeel van dit spel is dat het wat langzaam op gang komt. Aan het begin van het spel heb je op je spelersbordje nog niets unlocked en heb je alleen je zes startkaarten. Je bent even bezig om op gang te komen en daarna gaat het spel steeds sneller. Het spel heeft hierdoor een stevige speelduur, zeker de eerste potjes.

Maar deze nadelen wegen voor mij niet op tegen het speelplezier van dit spel. Iedere keer dat ik het doe ontdek ik weer nieuwe manieren om het spel slimmer te spelen en dat maakt dat je na een potje meteen zin krijgt in de volgende keer. Ik vind de minpunten desondanks net te groot om het spel het maximale aantal pionnen te geven, maar de vier die ik geef zijn dan wel heel dik verdiend.