Marrakesh

Stefan Feld is, samen met Reiner Knizia, erg actief in het recyclen van zijn eigen speltitels. Zo zijn veel van zijn Alea spellen uitgekomen onder een nieuwe naam in de (luxe) City Collectie van Queen Games. White Goblin Games heeft hiervan meerdere titels voor Nederland opgepakt. Voorbeelden daarvan zijn New York City, Amsterdam en Hamburg. Marrakesh is voor de verandering een geheel nieuw spel in deze collectie.

In Marrakesh toont het spelersspelbord 11 wijken in en buiten deze stad waarin we acties uitvoeren. Al deze acties zijn te versterken en leveren punten en/of andere voordelen op. In de drie ronden die het spel duurt probeer je alles uit de wijkacties te halen. Daarbij beperkt of gestimuleerd met wat die altijd leuke dobbeltoren (hier kubustoren) voor je beschikbaar stelt.

Met het geheel aan spelersborden ziet Marrakesh er imponerend uit. Toch is het spelprincipe niet heel erg lastig. Je gaat werkers plaatsen in de wijken. Je hebt daarbij telkens de keuze om de wijkactie te verbeteren of om deze uit te voeren. In het begin ontkom je vaak niet aan het kiezen voor verbetering, zodat je later meer profijt uit de actie kunt halen. Het uitvoeren van de wijkacties is uiteindelijk waar alles om draait. Elke wijk kent een eigen beloning en dat maakt dat er veel te kiezen is.

De werkers plaats je in de wijken door de inzet van gekleurde houten keshi’s. Hiervan heb je er elke ronde 12. De kleur verbindt ze aan een bepaalde wijk (rood is een joker). Je kiest in het geheim drie van deze keshi’s (dit doe je vier keer in een ronde). Vervolgens plaats je de drie werkers in de hieraan verbonden wijken en gaan de gekozen keshi’s van alle spelers in de kubustoren waarin verborgen plateaus zitten. De keshi’s die hier uitvallen worden verdeeld onder de spelers. Kies hierbij wijs, want deze keshi’s verbeteren de bij deze kleur horende wijkacties. Zo kun je enigszins sturen waarin je je wilt ontwikkelen.

…en de waardering

Marrakesh ziet er overweldigend en intimiderend uit. De spelregels, het vele spelmateriaal en het opzetten van het spel. Het is me nogal wat. Marrakesh is een tombola van spelideeën. Het is daarnaast sterk mechanisch, weinig thematisch en kent het nodige geluk met wat beschikbaar komt in de wijken. Houd je hier niet van en zie je op tegen een lange speelduur, dan is dit meer dan genoeg om af te haken.

Ikzelf ben niet te beroerd om snel af te haken als een spel teveel gedoe geeft en/of te lang duurt. Toch heeft Marrakesh mij betoverd. Na het kleine opstapje van de regels ontvouwt zich een vrij overzichtelijk spel dat veel speelvrijheid en -avontuur biedt en steeds anders verloopt. Ook voor twee spelers. Verder is er alle mogelijkheid tot interactie, zowel subtiel als ontregelend. Van Marrakesh geniet je nog lang na.