Gatsby

Weinig boeken worden honderd jaar na verschijning nog steeds gelezen. The Great Gatsby van F. Scott Fitzegerald is zo’n uitzondering, die behalve gelezen ook nog steeds gebruikt wordt als inspiratie voor andere kunstvormen, zoals spellen. In dit tweepersoonsspel zijn beide spelers lid van zijn entourage die de aandacht van de mysterieuze Gatsby proberen te trekken.

Het is een dun thematisch sausje voor wat in wezen een abstract tweepersoonsspel is, waar de spelers vanaf het begin een rechtstreeks confrontatie aangaan. De strijd wordt op drie fronten tegelijk gestreden: het cabaret, het financiële centrum en de paardenraces. Om beurten verplaats je de actieschijf op een van de actievelden. Daar mag je een eigen schijfje plaatsen bij het cabaret of de paardenraces of jouw steen vooruitzetten bij het financiële centrum.

Er zijn vier verschillende actievelden, maar je moet altijd een ander veld kiezen dan je tegenstander net heeft gedaan. Soms kun je ook een speciale actietegel krijgen, die alleen jij kunt kiezen. Deze zijn sterker dan de standaardacties, maar gaan na gebruik weer uit het spel.

Als je zo ver genoeg komt, of de schijfjes op de juiste manier hebt geplaatst, krijg je een karaktertegel. Die zijn er in vijf kleuren en hebben nul tot drie sterren. Doel van het spel is om als eerste drie tegels in dezelfde kleur te bemachtigen, of van elke kleur een. In dat geval heb je direct gewonnen. Het spel eindigt ook als alle karaktertegels bij een van de drie onderdelen verdeeld zijn. In dat geval wint de speler met de meeste sterren op de verzamelde tegels.

…en de waardering

Gatsby is een tweepersoonsspel zoals je ze niet vaak ziet. Hier ben je niet bezig met het verzamelen van grondstoffen of het opbouwen van een mooie verzameling kaarten. Nee, het is een race waar je net zoveel focus moet hebben op het doel als op het voorkomen dat je tegenstander dat doel eerder bereikt. In elke beurt vraag je je dus niet alleen af wat een actie jou oplevert, maar ook welke mogelijkheden je daarmee openlaat voor je tegenstander. Dat wordt nog eens versterkt doordat je met het plaatsen van fiches ook karaktertegels of fiches op het bord kunt wisselen, of je tegenstander kunt verplichten om een bepaalde actie uit te voeren.

Gatsby voelt zo vooral als een potje sumoworstelen waarin je langzaam probeert je tegenstander uit de ring te duwen of anders pootje te haken, en voorkomen dat dit jou overkomt. Vanuit een uitzichtloze positie kun je soms ineens winnen, of juist precies andersom.

Wat Gatsby aan intensiteit biedt komt het in variatie een beetje tekort. Het is geen spel dat je eindeloos blijft spelen, maar als het op tafel komt kun je vol aan de bak.