Geplaatst door In maart kwam er 63 keer een spel op tafel. Dat waren 29 verschillende titels en daar zaten veertien titels tussen die ik voor het eerst deed. Over Waddle, Flip 7: With a Vengeance!, Kattenkwaad en Komeet schreef ik eerder al in het blogje over mijn bezoek aan Zuiderspel (lees hier) en over Keer op Keer 3 en Pim Pam Pum scheef ik al een recensie. Deze spellen sla ik in dit overzicht dus over. De andere spellen bespreek ik, zoals gebruikelijk in alfabetische volgorde.
Deze maand verschenen twee nieuwe Tiny Tins bij 999 Games, namelijk Geharrewar in de Sushibar en 1000 bommen & granaten. Ik heb ze inmiddels beide gespeeld en het zijn weer heerlijk handzame versies van de originelen. 1000 bommen en granaten speelde ik daarbij voor het eerst. Dit is een push your luck dobbelspelletje gecombineerd met actie-kaarten. Als je aan de beurt bent dan draai je een kaart open die je een voordeeltje (of soms nadeeltje) oplevert en daarna ga je met dobbelstenen gooien. Je probeert daarbij zo veel mogelijk dezelfde symbolen te gooien omdat dat punten oplevert. Je mag tot drie keer overgooien maar als je te veel doodshoofden gooit dan ben je af en krijg je niets. Ik had het gevoel dat de ene kaart fijner is om te krijgen dan de andere en dat introduceert een geluksfactor in het spel die voor mij geen speelplezier toevoegde. Ik moet het nog eens een keer proberen, maar ik denk dat mijn conclusie gaat zijn dat mijn voorkeur uit zal gaan naar andere spelletjes in dit genre.
Aan het begin van de maand speelde mijn spellenvriend Jeroen zijn verjaardag in het nieuwe bordspellencafé Spellcast in Lisse. Mocht je in de buurt zijn, ga er vooral even langs, want het was een leuke plek. De spellenkast was nog in opbouw (ze zijn nog niet zo lang open dus dat is niet raar), maar Dewan lag er al wel in. Ik wilde dit spel graag spelen omdat ik in mijn omgeving veel enthousiaste verhalen over dit spel hoor (lees bijvoorbeeld de recensie van Peter Hein er maar op na). In dit spel ga je hutjes bouwen op een landschap en probeer je ze daarbij zo te bouwen dat je bepaalde doelen behaald. Je moet om te bouwen betalen met kaarten en je daarvan heb je altijd te weinig en de verkeerde. Ondertussen zitten die verdraaide tegenstanders regelmatig in de weg omdat zij wel de juiste kaarten hebben om dat ene plekje dat je zo graag wilde hebben te claimen. Ik vond dit een erg leuk spelletje dat ik met veel plezier heb gespeeld.
Op Zuiderspel lag Full Throttle! voor een tientje te koop in de Spelspul stand. Ik heb een beetje een zwak voor spellen van Friedemann Friese en dus ging deze mee naar huis. In Full Throttle! ga je wedden op een brommer-race. De brommers moeten een aantal rondjes racen over een parcours. Aan het begin van elke ronde krijgt de startspeler worden een aantal kaarten opengedraaid en bewegen de daar op afgebeelde brommers het aantal genoemde stapjes. Daarna worden de kaarten opgepakt en kiezen alle spelers er om de beurt een van uit om aan te geven dat je wed dat deze brommer op het podium gaat eindigen. De kaarten die niet gekozen worden gaan op de aflegstapel en komen later weer terug terwijl de kaarten die gekozen zijn uit het spel zijn. Door te wedden op een brommer, geef je die brommer dus een nadeel. Dit mechanisme zit in wel meer spellen en levert een interessant dilemma op. In Full Throttle rijd je alleen zo veel rondjes dat je echt helemaal de draad kwijt raakt welke brommer het goed gaat doen. Ik heb het gevoel dat er in dit spel te veel kaarten uit gaan waardoor het te chaotisch wordt. Ik heb het spel wel met plezier gespeeld, maar het gevoel overheerst dat er meer in had gezeten.
Op Zuiderspel kocht ik op de valreep impulsief het spelletje Medievallons. Dit is een kaartspelletje waarin je moet proberen zo snel mogelijk drie gildes te vormen. Je krijgt een hele stapel met kaarten met daarop de verschillende mogelijke gildes. Als je drie kaarten van hetzelfde gilde hebt, dan mag je ze samen als gilde spelen. Later in het spel kan je extra kaarten aan het gilde toevoegen om het gilde sterker te maken Maar als je dat niet hebt dan mag je ook een losse kaart spelen en de gilde-actie (elk gilde mag heeft een eigen actie) uitspelen. Met deze acties kan je bijvoorbeeld kaarten van een andere speler afpakken, extra kaarten trekken en allemaal andere leuke dingen doen. Toen ik de regels las vreesde ik een beetje voor een miskoop. Het klonk nogal chaotisch. Maar in de praktijk bleek het spel veel leuker dan ik had gedacht. Het is een beetje een kat en muis spelletje waarbij je zowel kat als muis bent. Er zit best wat geluk in dit spel (er zijn veel gildes en het kan dus even duren voor je drie kaarten van dezelfde soort hebt), maar je kan je eigen geluk (en het ongeluk van de anderen) beïnvloeden door slim gebruik van te maken van de gilde-acties.
Deze maand kwam de nieuwe uitbreiding van Wingspan uit in Nederland. Maar dit was niet het enige nieuwe spel van Elizabeth Hargrave dat nieuw is uitgegeven. Bij Hasbro/ Avalon Hill is Sanibel verschenen (er is helaas nog geen Nederlandse editie). De inspiratie voor dit spel komt van de bezoekjes van haar familie aan de stranden van het gelijknamige eiland voor de kust van Florida. In dit spel ga je een strandwandeling maken en verzamel je daarbij schelpen en aangespoelde haaientanden. Het spel doet me een beetje aan Tokaido denken, maar dan gemengd met een patroonbouwer. Net als in Tokaido loop je namelijk een route waarbij telkens de laatste speler aan de beurt is. Je mag zo er lopen als je wil, maar als je dus een sprint naar voren trekt, dan moet je daarna een tijdje wachten voor je weer mag. Maar wat nieuw is (en wat mij betreft een verbetering) is dat het strand in vakjes is verdeeld en dat je ook binnen het vakje een ranking hebt. Hoe verder naar voren je staat, hoe meer schelpen/haaientanden je mag oprapen, maar hoe langer je dus moet wachten. Soms loont het dus om wat minder hebberig te zijn om daardoor eerder weer aan de beurt te zijn. De schelpen/haaientanden die je verzamelt die leg je op een bordje neer (schelpenzakje) en de verschillende soorten worden allemaal op hun eigen manier gewaardeerd aan het eind van spel. Ik vind Sanibel echt een heel geslaagd ontwerp. Het is een leuke ludieke benadering van een strandwandeling waarbij je de andere spelers te snel af probeert te zijn om de beste schelpen/haaientanden te vinden. Je bent lekker aan het puzzelen wat je pakt en hoe je dit op je bordje legt, maar moet ondertussen in de gaten houden wanneer het tijd is voor een sprintje.
De twaalfjarige zoon van mijn beste vriendin houdt net zo veel van spellen als ik doe en misschien zelfs nog wel wat meer. Hij koopt spellen van zijn zakgeld, pluist zelf de regels uit en is sinds kort ook begonnen met het zelf bedenken van spellen. Ik was een van de eerste proefkonijnen die zijn eerste ontwerp mocht uitproberen. Hij vertelde er eerlijk bij dat het een vroeg prototype was en dat hij er nog wat punten waren waarvan hij vond dat het niet lekker liep en waar hij nog over na aan het denken was. Ik kan zijn ideeën natuurlijk niet wereldkundig maken, maar ik kan wel zeggen dat ik het heel knap vond hoe ver hij al was gekomen. Er zaten een paar leuke en originele ideeën in zijn spel. Ook zat er al goed structuur in het spel doordat hij de hoofdlijnen van het spel had uitgeschreven. En hij had ook al veel werk in de uitvoering gestoken waardoor er op veel spelmateriaal al grappige illustraties stonden die het spel wat extra sfeer gaven. Het spel had inderdaad ook nog wel wat scherpe randjes waar aan gewerkt moet worden. Daar hebben we even over gebrainstormd en hij gaat er nu verder mee aan de slag. En wie weet is hij niet de enige spelontwerper in de familie, zijn jongere broer was tijdens ons bezoek bezig om een spel te bedenken waarin je met hulp van Egyptische goden een regenboogkleurige piramide moest gaan bouwen.
Uit het rek bij het Kruidvat had ik het 999 Games spelletje Visvoer gevist. Dit is een kaartspelletje met een memory-element. Je speelt het met dubbelzijdige kaarten waarbij op beide zijde piranha’s staan. Als je an de beurt bent dan trek je een kaart en moet je die aanleggen. Je mag zelf kiezen met welke kant naar boven je de kaart neerlegt. Nadat je de kaart hebt neergelegd draai je alle kaarten die dezelfde kleur hebben om. En dan kijk je of er van een kleur tien of meer piranha’s te zien zijn. Zo ja, dan word je visvoer (krijg je minpunten) en verdwijnen de pas gevoede piranha’s van tafel. Wie als eerste een bepaald aantal minpunten heeft verliest het spel. Ik vond deze variant matig. Je hebt maar één kaart om uit te kiezen en soms weet je dat beide kanten je in de problemen gaan brengen, daar is weinig lol aan. Je kan het spel ook coöperatief spelen. Dan moet je samen proberen de kaarten zo neer te leggen dat je zo lang mogelijk in leven blijft. Ik vond het gezelliger om dit spel samen te spelen dan tegen elkaar, maar in beide gevallen is het geen hoogvlieger.
Het hoogtepunt van deze maand was natuurlijk dat eindelijk de nieuwste uitbreiding voor Wingspan in de winkel ligt (Wingspan: Midden en Zuid Amerika). In deze uitbreiding spelen kolibries een centrale rol. Naast nieuwe “normale” vogelkaarten, krijg je namelijk een extra stapeltje net wat kleinere kaarten waarop kolibries staan. Voor deze vogeltjes wordt een speciaal plekje gecreëerd aan het begin van elke rij op je bordje. Als je een rij activeert en aankomt bij dat laatste plekje en er niets ligt, dan mag je een kolibri pakken en die daar neerleggen. Elke kolibrie levert een onmiddellijk bonusje op (denk een gratis nectar, ei of kaart). Maar als je een rij activeert waar al een kolibrie ligt, dan moet je hem terugsturen. Als beloning krijg je dan dat je een stapje op je speciale kolibrie-bordje mag doen. Hoe meer stapjes je daar zet, hoe meer punten het oplevert. Ik heb deze uitbreiding inmiddels drie keer gedaan en ik vind hem erg geslaagd. De kolibries geven je extra kansen om aan de zaken te komen die je nodig hebt. Het is heerlijk om bijvoorbeeld aan het begin van het spel in de voedselrij een kolibrie te kiezen die je een ei oplevert zodat je niet eerst de ei-rij hoeft te doen waar nog niets ligt. Je komt daardoor net wat sneller op gang. En natuurlijk zijn kolibries ook nog hele mooie vogeltjes om te zien, dus het levert ook nog een extra mooi tableau op.