Natuurlijk is oktober altijd wel een intense spellenmaand met Spiel, maar het aantal van 116 spelpotjes dat ik deze maand speelde, is voor mij ongekend. Het is te danken aan een aantal redelijk vlotte en populaire spellen. Daarnaast vielen de Spielaankopen zeer in de smaak en kwamen zo vaak op tafel. In totaal speelde ik 53 verschillende spellen, waarvan er 32 nieuw voor mij waren. De meeste daarvan heb ik al beschreven in mijn terugblik op Spiel. Van de nog niet beschreven spellen stak Moytura er met kop en schouders boven uit. Dit vind ik echt één van de beste tweepersoonsspellen van de laatste jaren. De overige spellen volgen in alfabetische volgorde.
Het gebeurt niet vaak, maar na één keer spelen ben ik echt zeer enthousiast over het tweepersoonsspel Moytura. Wat een fantastisch spel is dit. In Moytura probeer je de verschillende county’s van Ierland in je greep te krijgen en zo de meeste punten te behalen. In die zin is het een meerderheden spel waarin je meer van je eigen eenheden in de county’s wilt hebben dan je tegenstander. In je beurt kies je hiervoor telkens 1 van de 5 openliggende karakters die je ieder op hun eigen specifieke manier eenheden op het bord laten plaatsen. Daarbij vecht je tegen een gezamenlijke vijand en probeer je elkaar vooral wat te dwarsbomen. Dit is allemaal zeer goed gebalanceerd, ziet er fraai uit en speelt snel en scherp. Wat een heerlijk spel. Dikke aanrader.
Ongeveer een jaartje geleden kwam Hot Streak in mijn bezit. Een erg grappig party-spel waarin vreemde mascottes racen naar de finish en waarbij elke speler weddenschappen aanging op de winnaar (of verliezer). Toen al werd het vergeleken met Magical Athlete. Nu is er van dit laatste spel een Nederlandse versie verschenen. Ook dit is een partyspel waarin vreemde personages een race met elkaar aangaan. Nu geen weddenschappen, maar de keuze voor een karakter, die elk zo hun eigenaardigheden hebben. Wat volgt is, tja zeg maar ganzenbord. Je gooit de dobbelsteen en doet het aantal stappen vooruit. Je kunt dan op velden komen waar je een beurt moet overslaan, waar je punten krijgt of waar je vooruit of achteruit wordt gezet. Daar is natuurlijk niet veel aan, maar let op. Het leuke komt van de specifieke eigenschappen van een karakter. Zo valt elke speler die de banaan passeert, schopt de centaur een ander karakter twee velden terug, blokkeert de baby de gehele plek en ga zo maar door. Elke race zijn er punten te verdienen voor de eerste en tweede plaats. Na vier ronden wint de speler met de meeste punten. Ik heb mij erg goed vermaakt met Magical Athlete. Het kan prima bestaan naast Hot Streak, want het is een ander soort race. Allebei de spellen zijn hilarisch grappig. Met wel 36 karakters om uit te kiezen is er ook nog heel wat te zien op de renbaan van Magical Athlete.
In Monsters of Loch Lomond proberen we mythische monsters te bevechten. Dit spel heeft wel wat weg van Beverbende en Koning Koelkast, al vind ik dat laatste dan niet meteen een aanrader. Gelukkig is Monsters of Loch Lomond een flink stuk leuker gebleken en ook minder kinderachtig dan Beverbende. Je begint met vier gedekte kaarten voor je, waarvan je de onderste twee mag bekijken. Je probeert erachter te komen welke kaarten je hebt en dan ‘vrijheid’ te roepen als je ervan overtuigd bent dat er geen monsters meer onder je kaarten zitten. Gedurende het spel wordt er echter nogal wat geschoven en verplaatst tussen de spelers, dus het is goed onthouden en raden. Dit wordt aangestuurd door de kaart die open wordt gedraaid en waarbij je de keuze hebt die om te ruilen met een kaart voor je of om de eigenschap ervan te gebruiken. Dit was een vlot en best wel grappig spelletje voor tussendoor.
Op de Ducosim beurs speelde ik Movie Fight. In dit kaartspel beheer je twee filmzalen en moet je een balans vinden tussen wat de bezoekers willen en de films die je gaat tonen. Uit een open aanbod pak je elke ronde een kaart met bezoekers of met films. Met symbolen is aangegeven wat de bezoekers willen zien en wat de film te bieden heeft. Je spelbordje toont de twee filmzalen boven elkaar. Links daarvan plaats je bezoekers en rechts de films. Bezoekers willen bepaalde genres zien, soms in een vaste volgorde. De filmkaarten zijn van een bepaald genre, maar hebben ook een bepaald actiesymbool dat je iets laat doen met je al aangelegde kaarten. Vaak is dat een schuifactie waarmee je nog meer symbolen vrijspeelt, zoals surround sound, popcorn of relaxstoelen. Het spel speelt snel, maar het is wel erg zoeken met alle symbolen die het spel heeft. Daar ben je bijna meer mee aan het puzzelen dan dat je goed zicht hebt op de beste puntencombinatie. Aardig om eens gedaan te hebben, maar niets bijzonders. Beetje teveel gedoe voor wat het is.
Ook Pompeii speelde ik op de Ducosim beurs. Dat was geen onverdeeld genoegen. Een ouderwets ogend en spelend spel. Grondstoffen verzamelen om wat te bouwen en de gebouwen gebruiken om je grondstoffen in wat beters te transformeren, zodat je nog betere gebouwen kunt bouwen. Intussen staat de vulkaan op uitbarsten en moet je steeds meer van je grondstoffen offeren. Hier heb ik eigenlijk geen enkel bevredigend spelgevoel bij gehad. Logische keuzen en weinig uitdaging. Iedereen heeft nog wat kaarten met specialisten en bijzondere gebouwkaarten voor wat voordeeltjes, maar dat kon niet verhullen dat dit een zichzelf voorslepend spel van ruim een uur is (met twee spelers). Wat een saai spel zeg.
In Project Skyline gaan we aan de slag met het bouwen van wolkenkrabbers in New York of Tokyo. Het is een spel waarin je binnen en tussen verschillende gebieden zowel probeert meerderheden te verkrijgen als verbindingen te leggen tussen monumenten. Je speelt je torenblokken door kaarten af te leggen van een bepaald type (park, woongebieden, industrie en kantoren). Daarvan mag je er dan zoveel spelen als je wilt. Daaraan vooraf kun je eventueel nog een kaart kopen of upgraden door te ruilen tegen een betere kaart. Dat laatste kost wel geld. De kaarten die je speelt laten je 1 of meer blokken plaatsen. Soms leveren ze ook direct punten op of laten ze een bijzondere bouwactie toe. Dit is een leuk bouwspelletje waarbij de posities en kansen van de spelers elke beurt weer wisselen door de gespeelde acties. Wie het bovenste blokje in een toren plaatst, heeft namelijk de controle over deze toren. Een slim, uitdagend en mooi uitgevoerd familiespel.
In Seagrass plaatsen we zeediertjes rondom meerdere (steeds verder uitgroeiende) koralen. Het is een spel vol met bekende spelprincipes. Op de tegels staan schildpadden, kwallen, zeesterren en krabben. Telkens maar één soort. Bij het plaatsen van een tegel scoor je direct zoveel punten als het aantal diertjes op de tegel, maar tegelijk ook voor de gehele groep aangrenzende tegels met hetzelfde dier. Verder probeer je koralen in te sluiten. Lukt dat, dan scoort de speler met de meeste dieren rondom het koraal een aantal punten afhankelijk van de grootte van het koraal. Daar kun je invloed op uitoefenen, want in je beurt kun je ook een koraal plaatsen. Listig is dat de speler die tweede is met het aantal dieren rondom een koraal ook punten scoort, maar enkel als het aantal dieren minimaal de helft is van dat van de winnaar. Even snel één tegeltje bijleggen en mee scoren zit er dan ook niet in. Dit is een zeer tactisch spel waarin je zowel probeert op te bouwen, als kansen wilt pakken die zich voordoen. Je zit elkaar voortdurend dwars, maar kan ook proberen koralen wat af te zonderen voor jezelf. Dit spel heeft veel ingrediënten waar ik wel van houd, maar toch sprong deze eerste keer de vonk niet over. Ik vond het vooral een frustrerende bezigheid waarin niets de goede kant op leek te vallen. Verkeerde keuzes worden snel afgestraft en soms trek je ook gewoon niet de tegels die je op dat moment nodig hebt. Dit zal niet iedereen bevallen.
Net als Monsters of Loch Lomond en het erg leuke Symbiose gaat het in Skyjo om het open spelen van de in een raster voor je liggende speelkaarten. Wie na de laatste open kaart de minste kaartenwaarde voor zich heeft liggen, wint de ronde. In je beurt trek je een kaart van de trek- of aflegstapel en ruilt die met een open of gesloten kaart in je raster. Speel je de laatste gedekte kaart open, dan hoop je dus de laagste puntenwaarde te hebben. Is dat niet zo, dan ontvang je dubbele strafpunten. In vergelijking met de twee eerder genoemde spellen, gaat Skyjo nergens over. Je invloed is zeer beperkt en richt zich vooral op de kans om drie gelijke getallen in een kolom te krijgen, zodat je die kunt afleggen. Tja, rijtje Uno en Skip-Bo. Je kunt het spelen, maar eigenlijk liever niet. Er zit kraak nog smaak aan.
Ik speel niet vaak een coöperatief spel, maar als het voldoende ruimte laat voor eigen initiatief en beslissingen, ben ik er best voor te porren. Zo vind ik Paleo bijvoorbeeld erg leuk. The Lords of The Ring: Fate of the Fellowship is een meer moderne versie van Pandemie. Daar was ik zelf niet zo gecharmeerd van, maar Peter Hein wist mij toch over te halen. Dat is mij niet tegengevallen. Het spel is ten eerste meteen al heel sfeervol met een prachtige kaart van Midden-Aarde en fijn spelmateriaal. Het heeft verder een slim systeem van één groot doel (de ring vernietigen) met daaronder een drietal eerst te behalen subdoelen. Van deze subdoelen zijn meerdere kaarten, zodat elk spel weer anders is. Ook slim bedacht is het verdelen van je acties over je twee karakters (4 acties en 1 actie). Dat werkt erg goed en biedt je veel afwegingsmogelijkheden. Daarnaast stem je natuurlijk wel je acties met elkaar af. Er blijft altijd wel het gevoel dat je gespeeld wordt door het spel, maar al met al heb ik mij prima vermaakt. Het spel zit goed in elkaar. Hoe de legers van Sauron bewegen is bijvoorbeeld best wel onvoorspelbaar en dat draagt bij aan de uitdaging die dit spel biedt.
Na een eerste zit van ruim 2,5 uur met zijn drieën, is Thessaloniki niet meteen een spel waar ik blij van word. Dat is jammer, want van deze auteur komen ook de vlottere spellen Tzolkin, In de voetsporen van Marco Polo en Tiletum. Het lijkt wel of de auteurs zich hier een beetje vergaloppeert hebben in allerlei mogelijkheden en interacties. In Thessaloniki loop je met je werkers rondom het bord en verzamel je goederen, versieringen en standbeelden om deze aan het werk te zetten voor betere acties, punten en het beladen van schepen. In je beurt bezoek je een actieveld, je ontvangt wat en doet vervolgens, afhankelijk van aantal aanwezige bliksemflitsjes, evenzo vele acties. Er zijn echter veel (kleine) dingetjes waar je op moet letten tijdens je beurt en niet zelden vergeet je wat. Dat is jammer en maakt dat je na een eerste spel vertwijfeld achterblijft. We gaan dit spel nog vaker doen en dan zal het vast beter en sneller gaan, maar er zijn zeker elegantere expertspellen die met een stuk minder gedoe een zelfde speldiepte geven.
Na een maand vol voorbeschouwen, terugblikken en nu nog eens een maandoverzicht, valt er eigenlijk niet veel meer te zeggen. Het bovenstaande maandoverzicht vat het mooi samen. Tot de volgende maand.