Pili Pili

Wat meet de schaal van Scoville? Deze evergreen zal nog vaak in pubquizzen opduiken. De kleine peper pili pili scoort in ieder geval erg hoog, en in het gelijknamige spel probeer je ze te vermijden.

Pili Pili is een variant op boerenbridge, met een grote vereenvoudiging: de kaarten hebben geen kleur om te bekennen. De kleur van de kaart dient alleen als achtergrond en geheugensteun voor de hoogte van de kaart (blauw en is mild en laag, rood is scherp en hoog), want wie de hoogste kaart speelt wint gewoon de slag.

Met een hand van vijf kaarten (variërend van 1 tot 55) moet je een inschatting maken van hoeveel slagen je haalt, en iedere slag die je ernaast zit levert je een kleine peper op. Om het spannender te maken mag het totaal aantal geclaimde slagen niet gelijk zijn aan het aantal te halen slagen.

Doodeenvoudig voor iedereen die wel eens Wizard of een soortverwant heeft gespeeld, maar Pili Pili heeft meer verrassingen in petto. Naast de speelkaarten zit er ook nog een pak missiekaarten in, die elke ronde een andere regel introduceren. Soms moet je kaarten doorgeven nadat je een claim hebt gemaakt, of mag je je kaarten maar een paar seconden bekijken voor je een claim doet, enzovoort. (Let wel op, want ze zijn niet allemaal even goed vertaald.)

Je speelt door tot iemand minstens zes pepers heeft verzameld, waarna de speler met de minste pepers wint.

…en de waardering

Pili Pili is vooral geschikt voor mensen die niet zo vaak slagenspelletjes spelen, maar wel toe zijn aan iets met meer uitdaging dan bijvoorbeeld Uno. Met die insteek werkt Pili Pili, met zijn onvoorspelbaarheid en leedvermaak, erg goed.

Ervaren slagenspelers onder elkaar zullen dit waarschijnlijk minder snel op tafel leggen, daarvoor is de chaos te groot en het ontbreken van kleur bekennen of troeven een te groot gemis. Maar speel je dit met familie of vrienden die liever iets eenvoudigers en korters spelen, dan is Pili Pili een goed alternatief. En wie weet een opstap naar het echte werk.