Quorum

Spellen over het Romeinse Rijk zijn al bijna zo oud als de weg naar Rome. Mijn favoriete spel in deze setting is (met afstand) Glory to Rome. Met een vormgeving in stripstijl doet Quorum daar aan denken, dus dat maakt al direct nieuwsgierig.

Behalve de setting en de tekenstijl hebben ze gemeen dat het kaartspellen zijn, maar dan wel op een hele andere manier. Glory to Rome is een tableauspel, waarbij je kunt kiezen hoe je de kaarten gebruikt en hebben gespeelde kaarten ook nog een werking. Quorum is een echt meerderhedenspel, waar de kaarten dienen als manier om punten te scoren.

De opzet van het spel is simpel genoeg: je speelt een kaart, zet daarbij je invloedssteen in de provincie van die kaart vooruit en dat doet iedereen twaalf keer. Punten tellen en klaar! De moeilijke keuze is welke kaart te spelen. Want met de kaarten krijg je niet alleen invloed in een provincie, ze hebben ook allemaal verschillende categorieën. Zo scoor je in Gallië punten voor je legionairs, maar als je die nooit gespeeld hebt levert die mooie meerderheid in Gallië je precies nul punten op. De grap is dat kaarten met een legionair je nooit invloed in Gallië opleveren, dus moet je dat op een andere manier zien te bereiken.

Behalve de provinciekaarten zitten er door de stapel ook godenkaarten geschud. Die zijn erg krachtig, want je krijgt daarmee invloed in een provincie naar keuze en mag de puntenwaarde van twee aangrenzende provincies aanpassen. Dat heeft wel een prijs: als je een godenkaart speelt neemt die daarna een plek in je hand in, waardoor je minder keuze overhoudt.

Als iedereen twaalf kaarten gespeeld heeft tel je de punten van de zes provincies en vier categorieën en wint de speler met de meeste punten.

…en de waardering

Het centrale bord met de provinciebordjes doet denken aan een rad, en het zijn ook de radertjes in je hoofd die flink moeten draaien bij dit spel. Hoe zorg je ervoor dat je sterk staat in een provincie waarvoor je veel symbolen hebt verzameld? Of hoe kom je aan de symbolen voor de provincie waar je een grote voorsprong op de anderen hebt? En net als alles langzaam op zijn plaats begint te vallen blijkt ineens dat het spel al bijna afgelopen is. Toch jammer dat je nog geen godenkaart hebt gespeeld.

Al dat gepuzzel is niet onaangenaam, maar ook een beetje ondoenlijk. Met tien verschillende puntentellingen, die elkaar soms flink dwars kunnen zitten, verlies je makkelijk het overzicht. Vaak richt je je dan maar op twee of drie manieren om een flinke klapper te maken en zie je wel hoe je het bij de rest doet. Wie er wint is zo vaak een verrassing. Quorum is dus slim bedacht, maar voelt ook wat gekunsteld.