Venturesome

Als je vaak genoeg nieuwe spellen speelt, krijg je regelmatig een déjà-vu: dit ken ik toch ergens van? Zo’n onbestemd gevoel kreeg ik toen ik Venturesome voor het eerst speelde, en het duurde nog best lang voordat ik de link had gelegd. Het bleek namelijk een verder ontwikkelde versie van Palastgeflüster, een kaartspelletje met een zekere cultstatus, uitgegeven door Adlung in hun markante compacte doosjes.

De paleisroddels maken hier plaats voor onverschrokken avonturiers die zo uit een film van Indiana Jones zijn weggelopen. Je hebt zes verschillende, plus een vrij nutteloze journalist die om onduidelijke redenen meedoet.

In je beurt speel je een kaart en voert de bijbehorende actie uit. Meestal betekent dit dat je een of meerdere kaarten met een tegenstander of de stapel ruilt (behalve de journalist, die geen effect heeft). Belangrijk daarbij is dat je geen avonturiers meer uit je hand mag spelen die al voor je liggen. Met het spelen van de schatzoeker kun je een type avonturier taboe verklaren. Zo lang dat taboe geldt, mag niemand die kaart spelen.

Kun je zo geen enkele kaart meer spelen, dan zit de ronde er voor jou op. In Palastgeflüster betekende dit dat je eruit lag en geen punt scoorde, nu moet je een van de beschikbare gevaren pakken. Afhankelijk van de symbolen op die kaart moet je sommige van je gespeelde kaarten inleveren. Kaarten die je mag houden leg je weg op je eigen scorestapel.

Een ronde eindigt als alle spelers een gevaar hebben genomen, en een volgende ronde begint met een nieuwe hand kaarten en nieuwe gevaren. Na de derde ronde tel je de waarde van al je gescoorde kaarten en wint de speler met de hoogste score.

…en de waardering

De meest opvallende aanpassing van Venturesome ten opzichte van Palastgeflüster is de vormgeving. De laatste had fletse kaarten met lelijke illustraties, de kaarten in Venturesome zijn werkelijk schitterend en geven de sfeer van de setting goed weer.

Ook speltechnisch is er veel veranderd. De enige overeenkomst is eigenlijk dat je geen kaarten mag spelen die je al voor je hebt liggen. De puntentelling geeft het een hele eigen dynamiek. Je kunt je kaarten zo proberen te spelen dat je snel moet stoppen. Dat heeft als voordeel dat je een gevaar mag pakken dat jou geen enkele kaart kost en je niet het risico loopt dat je een gevaar moet pakken waarmee je de helft van je kaarten weer in moet leveren. Het nadeel is dat je dan meestal maar een paar kaarten scoort. Langer in een ronde blijven is riskanter, maar kan ook veel opleveren. En wat is een avontuur zonder risico’s?

Met drie rondes is de speelduur van dit ook erg aangenaam. Wel is het vreemd dat het spelmateriaal niet toereikend lijkt voor vijf spelers. Maar gelukkig speelt het met drie of vier ook heel plezierig en heb je daar geen last van.