The Yellow House

Een van de absolute hotspots van Amsterdam is het Van Gogh museum. Het is een prachtig museum waarin aan de hand van de schilderijen het leven van Van Gogh uit de doeken wordt gedaan. Daarin komt ook de periode voorbij toen hij in het Gele Huis in Arles woonde. Deze periode staat centraal in het tweepersoonsspelletje The Yellow House. Van Gogh woonde en werkte toen samen met collega schilder Gauguin. Deze samenwerking liep alleen niet zo soepel en de twee schilders hadden vaak heftige discussies.

In The Yellow House worden deze discussies vertaald in een slagenspel. En dat wordt te ver doorgevoerd in de spelregels. Al het normale slagenspel-jargon wordt vervangen door thematische woorden. Een slag wordt een debat, een kaart uitspelen wordt een argument aanvoeren en de kleuren van de kaarten worden vervangen door de onderwerpen van het debat. Ik had door deze veranderingen de grootste moeite om door de regels heen te komen, terwijl het spel toch niet echt ingewikkeld is. In deze recensie gebruik ik daarom het gewone slagenspellenjargon.

Beide spelers krijgen veertien kaarten. De kaarten hebben alleen een kleur en geen waarde. De waarde van de kleuren wordt bepaald op een apart bord. Aan het begin van elke ronde ruilen de spelers twee kaarten en de kleuren van de kaarten die geruild worden, worden op dit bord een stapje omhoog geschoven. Daarna komt een speler uit met een kleur en de waarde van die kleur wordt dan bepaald door het aantal stappen dat die kleur omhoog is gegaan. Vervolgens moet de andere speler een van de andere kleuren spelen, maar er daarbij wel voor zorgen dat die kleur een hogere waarde heeft. Als dat niet het geval is dan moet je eerst net zo veel kaarten uit je hand spelen als nodig is om die kleur te versterken. Je mag daarbij ook altijd één speciale steunkaart gebruiken. Daar liggen er vijf van naast het bord. Nadat de waarde van de kleur die je wil spelen verhoogd hebt, moet je natuurlijk ook nog een kaart in die kleur spelen.

En zo wordt er doorgespeeld tot alle vier de kleuren zijn gespeeld of dat een speler al eerder past omdat hij of zo niet meer kan of wil meekomen. De speler die dan de hoogste kaart gespeeld heeft, wint de slag en mag uitkomen. Het doel is om als eerste je hand leeg te spelen. Als je dat doet dan scoor je een punt en wie na vijf rondjes de meeste punten heeft, wint het spel. Gevorderde spelers kunnen ook nog een variant spelen waarbij je iedere keer als je een steunkaart speelt een speciale actie mag uitvoeren die afhangt van de kleur die de steunkaart omhoog helpt. Zo is de slag meteen afgelopen bij rood  of mag je een andere kleur een stapje versterken bij paars.

…en de waardering

Het eerste wat opvalt aan dit spel is hoe ontzettend mooi het er allemaal uit ziet en hoe verzorgd het spelmateriaal is. Zo ziet de binnenkant van de doos er uit als een schilderkist waar je alle schildermaterialen in bewaard. En natuurlijk zijn de prachtige schilderijen van Van Gogh voor de illustraties gebruikt.

Maar dan het spel zelf. Ik vind The Yellow House een fascinerend spelletje omdat het zo anders is dan alles wat ik verder ken. Daardoor voelt het echt als een ontdekkingstocht waarin je moet uitdokteren hoe je dit spel slim speelt. Daar krijg ik alleen geen grip op en dat drukt mijn speelplezier. In sommige rondes rolt het bijna automatisch mijn kant op terwijl ik in andere rondes het gevoel krijg dat ik niets zinnigs kan doen. En dat levert een dubbel gevoel op: aan de ene kant wil ik blijven proberen uit te vinden hoe het zit in de (ijdele) hoop het spel te gaan doorgronden, terwijl ik het spel tegelijkertijd frustrerend vind.

De beste kwalificatie die ik dit spel dan ook kan geven is dat het een vreemd spel is. En daarom zou ik je, ondanks mijn lage waardering toch aanmoedigen om het spel eens te proberen als je de kans hebt. The Yellow House is namelijk echt een bijzonder spel dat een unieke spelervaring oplevert. En dan mag je zelf bepalen of je het vreemd leuk of vreemd vervelend vindt.