Deep Regrets

De zee, de zee! Al sinds mensheugenis wekt ze fascinatie en angst op. Aan de ene kant de weidse vrijheid en een bron van handel en welvaart, aan de andere kant natuurrampen en moorddadige kolonisatoren. En natuurlijk wat er zich in die diepten bevindt: voedzame vissen en ja, wat nog meer eigenlijk?

Om dat laatste gaat het in Deep Regrets. De spelers zijn stoere zeebonken die vanuit een naamloze haven (ergens in Schotland?) de zee bevaren om daar hun geluk te beproeven. In zes dagen vaar je heen en weer tussen de haven en de zilte diepte. In de haven kun je uitrusting kopen om de kans op een goede vangst te verhogen. Maar dan heb je wel geld nodig, dat je verdient door vissen te verkopen. Die moet je eerst vangen, dus op de eerste dag wordt er gevist.

Vissen kan in drie dieptes, elk met drie scholen. Je kiest een school uit, onthult de bovenste kaart en ziet wat je nodig hebt om de vis (of wat het ook is) te kunnen vangen. Vissen vangen kost dobbelstenen, waarvan je er aan het begin drie hebt. Kun je en wil je de vis vangen, dan moet je dobbelstenen inzetten met minimaal de vangstwaarde van de vis. Zo vis je door tot al je dobbelstenen op zijn.

Veel vissen hebben een bepaald effect als je ze onthult, vangt, verkoopt of opeet (niet altijd een optie of goed idee). In veel gevallen krijg je berouw en trek je een berouwkaart. Dat gebeurt vooral bij ‘slechte’ vissen en dat is alles wat een visser normaal gesproken niet naar boven wenst te halen. Bijvoorbeeld een lichaamsdeel, een vis met verontrustend veel ogen of benen of simpelweg iets wat iedere beschrijving tart. Hoe dieper, hoe beangstigender.

Heb je veel berouw, dan neemt je geestelijke gezondheid af tot een zorgelijk niveau. Dat biedt ook kansen. Slechte vissen worden voor jou steeds meer waard en je mag met meer dobbelstenen de zee op. Maar de meest geflipte visser verliest aan het eind wel punten. En daar gaat het uiteindelijk om.

…en de waardering

Deep Regrets valt direct op door de vormgeving en de duistere humor. ‘Een ongelukkig visspel’ heet het, maar ‘verontrustend’ is misschien een betere term. Het speelplezier zit voor een groot deel in de spanning welk bizar gedrocht je nu weer aan de haak slaat. Langzaam gek worden kan je veel punten kosten, maar het spel weet je telkens te verleiden om een stapje verder te gaan en die goede maar saaie vissen te laten voor wat ze zijn. Maar misschien nog wel belangrijker zijn de bijzondere setting en bijbehorende vormgeving.

Beoordeel je Deep Regrets alleen op het spelmechanisme dan is het prima, maar ook niet heel bijzonder en soms net iets teveel geluk. Maar de unieke sfeer tilt het spel naar een hoger (dieper?) niveau, waardoor het die extra pion ruimschoots verdient.