Geplaatst door Spiel was een hoogtepunt in een verder vrij matige spellenmaand. Met 66 potjes speelde ik in tien jaar niet zo weinig in oktober, dit jaar komt het niet eens in de top drie van maanden met de meeste potjes.
Zoals altijd speelde ik de meeste nieuwe spellen op Spiel, dertien van de zestien in totaal. Die eerste indrukken zal ik hier niet herhalen. Ik begin dit maandoverzicht altijd met het leukste nieuwe spel van de maand. Het toeval wil dat ik dat niet op Spiel speelde, dus ik kan er hier in meer detail op ingaan.
Nuns on the Run is een al wat ouder spel van Fréderic Moyersoen, vooral bekend van Saboteur. Het is opnieuw uitgeven door 999 Games, en voorzien van een frisse vormgeving en wat regelaanpassingen. Ik speelde al een potje met een voorlopige versie op hun persdag eerder dit jaar, maar dat was vooral een paar rondjes om kennis te maken.
Net als bij Saboteur speelt verborgen informatie de hoofdrol in Nun on the Run. De spelers zijn novices die ’s nachts uit hun cel sluipen om ergens in het klooster hun geheime wens (denk aan een telefoon of gevulde koektrommel) te zoeken en mee te nemen naar hun cel. Op een speler na dan, want die speelt met de twee nonnen die ’s nachts patrouilleren om ondeugende novices in de kraag te vatten en naar hun cel terug te sturen (waar ze dan vermoedelijk wat weesgegroetjes moeten doen, zo gaan die zaken).
Nuns on the Run is een hoogst vermakelijk kat-en-muisspelletje. Voor de novices toch een zekere stress als een van de nonnen vlak langs je loopt, voor de nonnen een mysterie waar dat geluid toch precies vandaan komt. Ideaal voor een wat grotere groep.
Wat in oktober dan wel weer leuk was, was dat ik regelmatig een spelletje deed met mijn zus die voor een maand uit Nieuw-Zeeland over was. Toen we kind waren interesseerden spellen haar nauwelijks, maar met de jaren kwam ook de wijsheid. Op BGA zijn we een geolied Sky Team en haar spellenkast is inmiddels vol. Toch nam ze weer een paar spellen mee naar huis, waaronder Gods Love Dinosaurs.
In dit spel van Kasper Lapp bouw je een prehistorisch landschap, waar op gezette tijden prooidieren, roofdieren en dino’s bijkomen. Voor prooidieren heb je de juiste habitat nodig, de roofdieren eten prooidieren en dino’s eten alles behalve elkaar. Doel is om vooral de dino’s te laten eten en zich zo te laten vermenigvuldigen. Maar daarvoor moet je zorgen voor een constante stroom aan prooi- en roofdieren, wat nog een heel gepuzzel is. Dat gepuzzel maakt van het spel af en toe een wat droge rekensom, die alleen maar complexer wordt naarmate je bord groeit. Leuk voor een keer, maar niet direct een spel dat op tafel blijft komen.
Het laatste spel dat we voor haar vertrek speelden was Tic Tac Trek, dat ik vanwege Rogers prijzende woorden voor haar had gekocht. Het bleek inderdaad een lekker vlot spelletje, dat je ook in het vliegtuig prima kunt spelen. Om beurten trek je een tegel uit het zakje, dat je met jouw symbool (kruis of nul) naar boven aanlegt aan een tegel met dezelfde kleur. Heb je drie van jouw symbolen op een rij dan leg je daar een kampvuur op. Kampvuren leveren punten voor iedere lege plek ernaast. Je bent dus zowel bezig met het maken van rijtjes voor jezelf als het insluiten van de kampvuren van de tegenstander, twee dingen die elkaar wat in de weg zitten. Nog best leuke overwegingen voor deze boter-kaas-en-eierenvariant.
Mede dankzij de vele verschillen spellen op Spiel staat Knizia deze maand op eenzame hoogte in de Stats-o-graph. Gardlings is zichtbaar een succes bij de achterban, verder zijn het, zoals bijna altijd, de snelle (kaart)spelletjes die goed scoren. En het Spielweekend is natuurlijk goed zichtbaar.
