Geplaatst door September was weer een prima spellenmaand. Dit mede geholpen door een heerlijke vakantie in Engeland. Er kwam 65 keer een spel op tafel. Van alle gespeelde spellen deze maand waren er 5 daadwerkelijk nieuw voor mij. De leukste hiervan vond ik zonder meer Planet Unknown. Van Tic Tac Trek heb ik deze maand al een recensie geschreven. De andere drie nieuwe spellen volgen in alfabetische volgorde na Planet Unknown.
Planet Unknown zie ik ondanks het wat bonte uiterlijk toch echt als een familiespel. Door het spelen van Tetris-figuren ga je een landschap op een onbekende planeet in kaart brengen. Het slimme spelsysteem biedt je elke beurt weer een keuze uit verschillende landschapstegels. Je kunt ook al enigszins zien aankomen welke tegels later nog je pad zullen kruisen. Zo verken je de onbekende planeet met als doel rijen en kolommen te vervolmaken en tegelijk leuke bonussen binnen te slepen of te rijden met je ‘planeetrover’. Met dit voertuig kun je onder meer ongewenste komeetinslagen verwijderen. Dit is nu eens wel een leuk ruimtespel. Planet Unknown komt met een bak vol materiaal en vele alternatieve planeten. Dat staat garant voor variatie. Het spel biedt (nog) wat meer uitdaging dan meer bekende legpuzzelspellen als Calico, Cascadia en Patchwork, maar is nog altijd snel te doorgronden en te spelen. Het enige wat mij enigszins teleurstelt is de prijs.
Bij het zien van Arborea moest ik meteen denken aan Bitoku. Beide spellen zijn zeer kleurrijk en bont vormgegeven. Dat zal velen afschrikken, maar gezien mijn goede ervaringen met Bitoku, durfde ik de uitdaging wel aan. Dat is maar goed ook, want Arborea is gewoon een erg goed expertspel dat een creatieve draai geeft aan een aantal bekende spelmechanismen. In Arborea plaats je dorpelingen op verschillende (levens-)sporen om daar grondstoffen en dieren te verzamelen en speciale acties te doen. Hier zit een sterk tijdgebonden factor in. Hoe langer je een dorpeling op een spoor laat doorlopen, hoe beter de acties worden. Er zit ook veel interactie in het spel. Er is strijd op de verschillende sporen, maar tegelijk profiteer je ook van elkaars bewegingen. Niet gebruikte grondstoffen leveren punten op, maar komen vervolgens wel beschikbaar voor andere spelers. Kortom, zet je over de eerste schok van het bord heen en er wacht je een prettige verrassing.
Over Castle Combo heeft Peter Hein al recent een recensie geschreven. Ik kan dat alleen maar beamen. Ik ben zelf niet zo’n heel grote fan van (oneindige) combo’s. De hype ging dan ook enigszins aan mij voorbij, maar dat was onterecht. Dit korte kaartspelletje is meeslepend. De eenvoud en snelheid van het spel, tezamen met de grote hoeveelheid kaarten, maken dit gewoon een zeer leuk spelletje dat op elk moment op tafel mag komen.
Hoewel ik thuis vooral de wat snellere familiespellen op tafel krijg, heb ik zelf een zwak voor de wat grotere en meeslepende bordspellen. Vooral als deze komen met een indrukwekkend en mooi vormgegeven spelbord. Zo kon ik de verleiding niet weerstaan om Endless Winter: Paleoamericans in huis te halen. Wat een grote speldoos en wat een mooi materiaal. Helaas is dit geen garantie voor een leuk spel. Het was wat zwoegen in deze eindeloze winter om via deckbuilding een goede kaartenhand te krijgen en je stam tot ontwikkeling te brengen. In het spel kies je steeds 1 van de 4 hoofdacties en die kun je met wat combinaties nog iets uitmelken, maar heel bijzonder of vernieuwend is het allemaal niet. Het had niets van het verrassende van Arborea of het avontuurlijke van Planet Unknown. Ik moet dit nog maar eens wat vaker spelen om er slimmer en beter in te worden. De eerste kennismaking was dan wel niet meteen raak, maar wellicht groeit het spel nog meer naar mij toe.
In het maandoverzicht staat Tic Tac Trek duidelijk bovenaan en dat is niet gek met de twee weken vakantie deze maand. Dit is een ideaal reisspelletje. Hetzelfde geldt voor Castle Combo, terwijl Marco Polo II als zwaarder tegengewicht ook altijd meegaat. Things in Rings doet het altijd goed met een grotere groep, alhoewel het wel een spel is dat de één meer zal liggen dan de ander. Het intrigeert in ieder geval de meeste mensen wel.
Verder staat er dat ik geen 5, maar 9 nieuwe spellen heb gespeeld deze maand. Dat klopt, maar eeuwenoude spellen als Pesten (Crazy Eights) en Vier op een Rij waren niet echt nieuw en zijn een ieder wel bekend. Verder heb ik weer eens wat nieuwe Hitster versies gedaan. Hitster: Celebration is een mooier uitgevoerde versie van het gewone Hitster, maar weer met nieuwe kaartjes. Daarnaast kwam de Christmas Edition als cadeau in huis. Deze versies zijn natuurlijk meer van hetzelfde waarbij de laatste waarschijnlijk een wat beperkte houdbaarheid heeft binnen elk jaar.