Gloomhaven

Waarom zou je een spel recenseren dat alweer bijna negen jaar oud is, jarenlang op 1 heeft gestaan bij Boardgamegeek, waarvan inmiddels een herziene editie van is verschenen en iedereen al weet of het spel iets voor hen is? Puur enthousiasme, beste lezer. Want in tegenstelling tot in andere recensies ga ik hier alvast verklappen dat een waardering van vijf pionnen misschien wel te weinig is.

Op het eerste oog is Gloomhaven het zoveelste verken-kamers-en-mep-monsters-spel. Je zou dit kunnen zien als een soort Heroquest dat iets te veel eiwitshakes heeft gedronken. Ook hier moet je samen in de afzonderlijke scenario’s (meestal) alle monsters verslaan.

Die afzonderlijke scenario’s zijn stuk voor stuk uitdagende tactische puzzels. Niet alleen zijn de monsters onvoorspelbaar en niet zo maar dood te krijgen, er zit ook veel tijdsdruk op. Alles wat je doet, zoals lopen en vechten, doe je met kaarten. Elk karakter heeft een unieke set kaarten en tijdens het scenario raak je die een voor een kwijt. Heb je geen kaarten meer over, dan lig je eruit en moeten de anderen het zonder jou opknappen. Rustig op je gemak de kamers verkennen en schatten verzamelen is er niet bij, chop chop!

Maar bovenal is Gloomhaven een legacyspel. Je begint als een groep eenvoudige huurlingen die wat vieze klusjes opknapt voor een koopvrouw met bijzondere interesses, maar gaandeweg leer je de wereld beter kennen. Er ontvouwt zich een verhaallijn en op basis van je ervaringen kies je je eigen manier om je karakter te ontwikkelen, of zelfs verder te spelen met een ander karakter.

…en de waardering

Laat ik met de negatieve punten van Gloomhaven beginnen. Het is een complex spel met een hoge instap. Het duurt even om het spelsysteem onder de knie te krijgen en sommige scenario’s zijn frustrerend moeilijk. En zoals bij ieder legacyspel heb je voor het optimale speelplezier een vaste groep nodig die bereid is er tientallen (honderden!) uren in te steken. Maar als dat geen bezwaar is, zijn er weinig spellen waar je meer plezier aan beleeft dan Gloomhaven.

Het onderhoudt je namelijk op twee manieren: de uitdagende puzzels om al die monsters te verslaan, en het samen schrijven van je eigen verhaal, waarbij je nooit van tevoren weet wat je keuzes gaan betekenen. Wat extra helpt is dat de spelers ook hun eigen motivaties hebben. Gloomhaven is een coöperatief spel, maar soms zijn je eigen wensen niet altijd de beste voor de groep. Zo is het spel voor iedere speler een unieke ervaring, waar je meer bent dan alleen een onderdeel van het collectief.

Gloomhaven is een van die zeldzame spellen waarbij ik na een potje van ruim twee uur er direct nog wel een zou willen spelen. Het feit dat ik nog van alles te ontdekken heb geeft me dan ook een zeldzaam geluksgevoel.