Wolfwalkers: My Story

De tijd dat ik op Spiel vooral uit was op koopjes is alweer een tijd geleden, maar ieder jaar pik ik wel een ouder spel mee dat wel erg vriendelijk geprijsd is. De afgelopen editie was dat Wolfwalkers, dat ik een aantal jaren eerder al eens had gespeeld. Het leek me toen niet leuk genoeg voor de volle prijs, nu durfde ik  de gok wel te wagen.

Het spelidee van Wolfwalkers zien we in veel spellen, onlangs nog in bijvoorbeeld Castle Combo. Je legt kaarten in een raster, die vervolgens punten opleveren op basis van wat er op de andere kaarten staat.

Het spel is gebaseerd op de gelijknamige animatiefilm, waarin twee meisjes vriendschap sluiten hoewel hun ouders op vijandige voet staan. Op de kaarten staan allemaal beelden uit deze platonische versie van Romeo en Julia, wat het spel automatisch veel kleur en sfeer geeft. Belangrijker zijn de symbolen die op de kaarten staan, want daar scoor je punten mee. Hoe je punten scoort wordt bepaald door de andere kant van de kaarten.

Om beurten kiezen de spelers een kaart uit het aanbod. Van die kaarten liggen er vier met de illustratie naar boven en twee met de scoremogelijkheid. Dat kan zijn dat je symbolen volgens een bepaald patroon in het raster moet hebben, of punten voor elk passend symbool of combinatie daarvan, enzovoort.

In beide gevallen leg je de kaarten in je raster, dat uiteindelijk uit vijf bij vijf kaarten bestaat. Als beide spelers hun raster vol hebben tellen ze allebei de punten die ze met hun scorekaarten hebben gekregen en wint de speler met de meeste punten.

…en de waardering

Ondanks de vrolijk-naïeve vormgeving van de kaartjes is Wolfwalkers: My Story soms nog best even pittig puzzelen. Je wilt voldoende scorekaarten om punten te halen, maar ook niet te veel. Iedere scorekaart kost namelijk weer een plek waar je net het ene missende symbool in dat mooie patroon zou kunnen plaatsen. De optimale mix tussen scorekaarten en matchende symbolen is vaak net buiten handbereik.

En soms lijkt dat helemaal onmogelijk. Dan heb je de symbolen in het aanbod niet nodig, en de scorekaarten passen niet bij wat je al verzameld hebt. Dan moet je gewoon maar wat nemen en hopen dat het later alsnog goed komt. Maar gelukkig ligt er meestal wel iets dat je kunt gebruiken.

Als het spel na een paar potjes wat te gewoontjes wordt kun je de verschillende extra kaarten in de doos gebruiken voor wat meer variatie en mogelijkheden. Met of zonder is Wolfwalkers een heel vermakelijk puzzelspel voor twee. Nu de film nog eens kijken.